[24] - อาหารปิดท้าย
[24] "ปล่อยนะ!" "เร็วเข้าอเล็กซ์! ฉันมีเวลาไม่มากนะ" ฉันส่ายหน้าไม่ให้จอห์นเสี่ยงเข้ามาใกล้ แสงแดดเริ่มโผล่พ้นเมฆเข้าหาเดเมียนและฉันที่ยืนอยู่ จนเมื่อกลิ่นเนื้อไหม้จากทั้งฉันและแวมไพร์ตระกูลธานาทอสจะเริ่มส่งกลิ่นอบอวลออกมา เสียงเขี้ยวที่แทรกผ่านฟันทำฉันสะดุ้งเฮือก แต่เดเมียนยังไม่กัดและรอจนกระทั่งลูอิสโผล่มาอยู่ที่ประตูหน้าบาร์ เดเมียนรีบหลบออกมาเพราะมีบางอย่างพุ่งเข้าหาเขา และฉันก็เห็นอเล็กซ์ในสภาพเปียกโซกยืนอยู่กลางลานจอดรถ "ปล่อยเธอไปเดเมียน ฉันไม่อยากทำแบบนี้" "นายระเบิดบ้านฉัน...มันไม่ใช่เรื่องที่จะให้อภัยง่ายๆ นะอเล็กซ์ ฉันขอแค่นายปลดคำสาปพวกนี้มันยากนักรึไง" เดเมียนรัดคอฉันแน่นขึ้น "นายชอบทำให้เรื่องมันยุ่งยากตลอด" สีหน้าของอเล็กซ์นั้นเรียบเฉย...เย็นชา เหมือนอย่างที่เขาเป็นมา
- Writer
