ด้านพรีนหลังจากที่จัดเสื้อแจ๊คเก็ตเข้าที่แล้วนั้น อากาศที่นี่ค่อนข้างร้อน และฉันเองก็ไม่ได้หนาวอย่างที่แทคิณว่า ที่เขาทำแบบนี้กับฉันหมายความว่าไง ฉันไม่ได้โง่นะที่ดูเขาไม่ออก ที่เขาทำดีกับฉันหรือเห็นเพียงฉันเป็นเพื่อนยัยนิลกัน ไม่นานอาหารที่แทคิณสั่งก็ถูกนำมาวางที่โต๊ะ แต่นั้นข้าวเปล่าที่ว่างอยู่บนโต๊ะ ก็ไม่มีท่าทีว่าคนตรงหน้านั้นจะตักเข้าปาก
“ไม่ทานเหรอ ฉันไม่ได้ชวนเธอมานั่งมองหน้าฉันหรอกนะ” เสียงเข้มเอ่ยมาเช่นนั้นทำเอาคนนั่งนิ่งนั้นได้สติ ที่เธอเอาแต่มองหน้าหล่อๆ ของเขา
“ฉันทานมาแล้ว นายทานเถอะ” เธอตอบ เขาอุตส่าห์พามาจะไม่ทาน ใครว่าเขาจะยอมล่ะ
“ที่ไม่ยอมทาน นี้ยังไง อยากให้ป้อน” แทคิณที่เอ่ยมาเช่นนั้น ทำเอาใบหน้าสวยถึงกับแดงซ่านด้วยท่าทีเขินอาย
“ฉันยินดีที่จะป้อนเธอ แต่ป้อนด้วยปากฉันแบบนั้นเอาไหม” แต่นั้นคนอยากแกล้งไม่พูดเปล่า ใบหน้าอันหล่อเหลากับโน้มเข้ามาอย่างใกล้ชิด พรีนที่แท
