ด้านพรีนที่เห็นคนหยิ่งหน้านิ่งอย่างแทคิณ ไม่คิดว่าเขาจะเลี้ยงเจ้าสี่ขาขนปุยตัวนี้ด้วย ท่าทีที่อ่อนโยนต่อบูบู่มันขัดกับบุคลิกไอดอลหน้าหยิ่งของเขานัก ไม่อยากจะเชื่อแต่ก็เป็นไปแล้ว
“อืม...” แทคิณที่คนตัวเล็กอุ้มเจ้าลูกรักของตนไม่ยอมปล่อย ใบหน้าอันหล่อเหลาถึงกับยกยิ้มขึ้นมาด้วยท่าทีพอใจ
“บูบู่ ไปอยู่กับแม่ไหม” เสียงเข้มเอ่ยกับเจ้าหมาลามก ได้ทีนิซุกใหญ่เลย ไม่คิดจะแบ่งพื้นให้เจ้าของอย่างเขาบ้าง ไอ้บู่นี่มันน่านัก แทคิณได้แต่คาดโทษสุนัขตัวโปรดของตน แต่นั้นใบหน้าสวยถึงกับชะงัก
“บูมีแม่ด้วยเหรอ” พรีนเอ่ยด้วยสีหน้าสงสัย หรือเขาจะเลี้ยงไว้หลายตัว เธอกวาดสายตามองไปโดยรอบของห้อง
“เธอไง แม่มัน” เขาเอ่ยด้วยสีหน้าทะเล้น
“ห๊ะ...” เธอเอ่ยด้วยสีหน้าตกใจ
“ไอ้บู่มันรักเธอนิ ดูสิซุกอกเธอไม่ปล่อยเลย สงสัยอยากดูด แม่มัน” แต่นั้นคนถูกว่า ถึงกับมองค้อนด้วยสีหน้าไม่พอใจสุดๆ
“ฉันไม่ใช่หมานะ” ที่จะมาเป็นแ
