“คนดี หึช่างพูดมาได้ ไม่อายปากบ้าง” แต่นั้นใช่ว่าคนฟังจะโกรธ ใบหน้าอันหล่อเหลากับยกยิ้มออกมาด้วยสีหน้าพอใจ แค่เธอยอมมาทานข้าวกับเขาก็นับว่าเป็นเรื่องดีสำหรับเขามากแล้ว
ด้านแทคิณจากที่นั่งทานข้าวกับพรีนไปได้สักพักใหญ่ หลังจากที่สถานการณ์ตึงเครียดมาหลายวัน แต่นั้นร่างสูงกับกระตุกยิ้มที่มุมปาก สายตาคมจับจ้องคนตรงหน้า ที่ทานข้าวอย่างเอร็ดอร่อย
“นึกว่าเกลียดกันมากจนทานอะไรไม่ลง”
“ก็เกลียดนะ แต่หิว” พรีนเอ่ยอย่างไม่คิดจะรักษาน้ำใจของเขา
“คนเรากับผัวตัวเอง จะเกลียดมากสักเท่าไหร่กันเชียว” แทคิณที่เอ่ยมาเช่นนั้น ทำเอาพรีนถึงกับหน้าบูดหน้าบึ้ง มือเรียวรวบช้อนเก็บ แต่นั้นแทคิณถึงกับชะงัก
“อิ่มแล้ว” เขาถามเธอ
“อืม”
อีกด้านของแพรวาร่างบางในชุดเดรสสีสวยที่เดินเข้ามาภายในโรงแรมหรูพร้อมกับฟ้างามผู้จัดการของเธอ หลังจากที่แพรวาและฟ้างามสั่งอาหารไปได้สักพักนั้นสายตากับสะดุดเข้ากับร่างสูงอันคุ้น
