SHE hated herself. Kahit anong pukpok niya sa sarili ay wala pa rin siyang maalala. Hindi niya matandaan kung ilang araw na siyang nakakulong sa kuwartong iyon. Ayaw niyang lumabas. Ayaw na niyang magpatuloy. Kahit pangalan niya ay hindi niya matandaan.
When she woke up one day, she's in a small room where the light passed through. It was refreshing as the roof was made of palm trunk or something. May matanda at isang batang lalaki ang nagdadala sa kanya ng pagkain at mga likidong hindi niya maintindihan ang lasa.
Hindi niya sila kinakausap dahil sa tuwing may papasok sa kanyang silid ay tinatalikuran niya sila. She couldn't bear to face them. Is he her father? And the kid her smaller brother? Ilang ulit na niyang sinasabunutan ang ulo niya pero wala pa rin.
May narinig siyang katok ka
