BÖLÜM 28/ AYNI ÇATI ALTINDA
***
Elim kalbimde arkamı döndüğümde babam hızla salondan çıkıp yanıma gelmişti. Annem bir şeyler söylerken kulaklarım onu duymuyordu. Babam kapıya gidip dışarı çıktı ve bir süre hiç ses gelmedi.
Benim aklımda tek bir kişi vardı ve yüreğim korkuyla çırpınıyordu. Satır denen adamın ona zarar vermesi zihnimin kuytu köşelerinden bana sinsi bir ışık gibi görünmüştü. Annemi bırakıp kapıya nasıl koştuğumu bilmiyordum.
Nefes almayı bile unutmuş bir şekilde kapının önüne çıktım. Gözlerimin tek odağı karşı taraftı ve aradığımı bulmamın sevinci kalbimi tekletti. Bedeninde gezdirdiğim bakışlarım herhangi bir hasarı tarar niteliğindeydi.
Bedenime gelen rahatlamayla derin bir soluğu içime çekerken o da en az benim kadar endişeliydi. Bakışlarıyla konuşur gibi suratıma bak
