มายูคิดว่าหนุ่มรุ่นพี่คงอยู่ที่เพนต์เฮาส์ในช่วงหลังเลิกเรียน และอาจขอมาหาเธอได้ทุกเมื่อ จึงตัดสินใจขับรถออกจากมหาวิทยาลัย มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ของตระกูลเดอคามีย์
หญิงสาวเดินเข้าไปในบ้านอันแสนอบอุ่น ที่เมื่อก่อนอยู่กันพร้อมหน้าสี่คนพ่อแม่ลูก ทว่าพอโตขึ้นเธอกับน้องชายฝาแฝดก็พากันไปอยู่ที่เพนต์เฮาส์ เพื่อจะได้เดินทางไปเรียนได้สะดวก
“พ่อคะ แม่คะ” หญิงสาวที่เปรียบเสมือนเจ้าหญิงของบ้าน เอ่ยเรียกผู้ให้กำเนิดด้วยน้ำเสียงหวาน
ตั้งแต่ลืมตาออกมาดูโลก มายูก็ถูกเลี้ยงดูมาด้วยความรัก แม้จะถูกเอาอกเอาใจมาตั้งแต่เด็ก แต่ด้วยการอบรมสั่งสอนของผู้เป็นพ่อและแม่ พอรู้ความเธอกลับไม่ได้เป็นคนเห็นแก่ตัวและเอาแต่ใจตัวเองเลยสักนิด ไม่อย่างนั้นก็คงไม่เจ็บปวดกับความรักที่คอยทุ่มเทอยู่ฝ่ายเดียว
เธอคลี่ยิ้มใบหน้าสดใส เพื่อทักทายทั้งสองท่านที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น
“ลมอะไรหอบลูกสาวของแม่ให้กลับมาบ้านได้ นี่ย
