ตอนที่ 6 แสบนักนะคนสวย (1)
713 Words
“อีตาบ้า ไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่ โคตรซวยจริง ๆ”
“บ่นอะไรอีชะนี แล้วไหนล่ะหนังสือ”
ไอวี่เห็นมายูทำปากมุบมิบ ใบหน้าบึ้งตึง เดินกลับมานั่งที่โต๊ะ หายออกไปตั้งนานสองนาน แต่ในมือของเพื่อนกลับว่างเปล่า
“ไม่องไม่อ่านมันละ เสียอารมณ์ ถ้ามีคนโทรหา มึงก็ด่า แล้วตัดสายทิ้งไปเลยนะ”
ตอนแรกเธอก็เดินหาหนังสือดี ๆ อยู่หรอก ทว่าพอสะดุดล้มนั่งลงบนตักของโปรด ก็ทำหนังสือหลุดมือไปแล้วลืมหยิบมาด้วย
“เอาอีกแล้วนะอีดอก หนุ่มที่ไหนมาจีบมึงอีกล่ะ”
ไอวี่กรอกตามองบน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่มายูเอาชื่อของเธอไปหลอกคนอื่น ทว่าก็ไม่ได้ถือสาอะไร ดีเสียอีก เพราะหนุ่มบางคนพอได้คุยกับเธอแล้ว ก็อยากนัดเจอกันขึ้นมา
“หนุ่มสถาปัตย์”
มายูนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ ใบหน้าของเธอแสดงออกถึงความหงุดหงิด สถานที่มีตั้งมากมาย ทำไมต้องเป็นนักศึกษาในมหาวิทยาลัยเดียวกันด้วย
แถมเขายังพยายามรื้อฟื้นถึงเรื่องคืนนั้น ทั้งที่เธอพยายามลบมันออกจากความทรงจำ
“อ๊าย หนุ่มสถาปัตย์เหรอ หล่อไหม พากูไปดูหน้าหน่อยสิ” ไอวี่แสดงท่าทางกระดี๊กระด๊า อยากเห็นคนที่เพื่อนพูดถึงว่าหน้าตาจะเป็นอย่างไร
“ขอเบอร์เสร็จก็หายไปไหนแล้วไม่รู้” มายูบอกปัด
สโนว์กับเชอรีนเพิ่งเลือกหนังสือเสร็จแล้วกลับมาที่โต๊ะ ประโยคที่สองคนนั้นพูดก่อนหน้าพวกเธอได้ยินไม่ค่อยถนัด จึงเอ่ยถามขึ้นขณะเลื่อนเก้าอี้ขยับออก แล้วนั่งลงตรงข้ามกัน
“มีอะไรกันเหรอ”
“กูได้ยินเหมือนคำว่าสถาปัตย์”
“ก็เพื่อนพวกมึงน่ะสิ มีหนุ่มสถาปัตย์มาขายขนมจีบ” ไอวี่เอ่ยตอบ
“หล่อไหม ได้แลกเบอร์กันไว้รึเปล่า” เชอรีนเอ่ยถามด้วยสีหน้าอยากรู้
“นางเอาเบอร์กูให้จ้า อีไอวี่รับจบอีกแล้ว” ไอวี่ยกมือขึ้นสะบัดผมที่ปรกลงมาตรงซอกคอ ก่อนคลี่ยิ้มเชิดหน้าหันไปทางอื่น
“มึงนี่ได้กำไรทุกงานเลยนะ อีไอวี่” สโนว์เอ่ยแซวเพื่อนสาวสอง พลางหัวเราะแผ่วเบาในลำคอ
ทว่ามายูกลับไม่ได้ให้ความสนใจกับถ้อยคำของเพื่อนมากนัก เธอนั่งทำหน้าบึ้งตึง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันเป็นปม พลันถอนหายใจออกมาอย่างหนักอก
หวังว่าความบังเอิญจะมีแค่ครั้งเดียว แล้วไม่ต้องพบเจอกันอีก
*****
โปรดเลิกเรียนก็กลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าที่คอนโด ก่อนจะขับรถสปอร์ตคันหรูเข้าไปจอดตรงด้านหลังตึก The Bliss P Club ซึ่งเป็นที่จอดเฉพาะสำหรับเขาและเพื่อนสนิท
หนุ่มหล่อก้าวขึ้นบันไดไปยังห้องทำงานบนชั้นสาม หย่อนก้นลงนั่ง เอนแผ่นหลังพิงพนักโซฟา ล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงเพื่อโทรหาเจ้าของใบหน้าสวยเย้ายวนใจ ด้วยความรู้สึกคิดถึงอย่างบอกไม่ถูก
เสียงการเชื่อมต่อดังอยู่หลายครั้ง ในที่สุดปลายสายก็ส่งเสียงหวานทักทาย
(ฮัลโหลค่า)
โปรดกระตุกยิ้มมุมปาก คิดว่าเธอจะไม่ยอมรับสายแล้วเสียอีก ทว่าน้ำเสียงที่ดังเข้าหู ทำไมมันฟังดูแปลกชอบกล
“พี่โปรดนะครับ เพิ่งเจอกันในห้องสมุดเมื่อเช้า หวังว่าคงไม่ทำเป็นลืมกัน”
(ไม่ลืมหรอกค่ะ พี่หล่อซะขนาดนั้น ไอวี่จะลืมได้ยังไงล่ะคะ)
“ทำไมเสียงน้องไอวี่ดูแหบ ๆ”
คิ้วเข้มย่นเข้าหากันอย่างจับผิด คิดว่าคงโดนคนตัวเล็กหลอกให้แล้วล่ะ ทำไมเขาจะจำน้ำเสียงของเธอไม่ได้
(แค่ก แค่ก พอดีไอวี่ไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ แค่ก แค่ก)
“ถ้างั้นก็กินยาแล้วนอนพักนะครับ พี่ไม่รบกวนแล้ว” โปรดเอ่ยจบก็กดวางสายไปทันที
“หึ แสบนักนะคนสวย”
เจ้าของบาร์โฮสต์ไม่นึกโกรธเธอเลยสักนิด คิดว่าให้เบอร์มั่วเพื่อให้เขาคุยกับใครไม่รู้ แล้วจะยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ อย่างนั้นหรือ
คิดผิดแล้วล่ะ
- Writer
