มายูปรือดวงตาขึ้นอย่างงัวเงียและปวดศีรษะเป็นอย่างมาก มือเล็กควานหาโทรศัพท์ไม่เจอ จึงเหลียวมองดูนาฬิกาที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง ซึ่งก็เลยเวลาเข้าเรียนคาบแรกไปแล้ว
หญิงสาวดีดตัวลุกขึ้นนั่ง พลันรู้สึกถึงความเย็นวาบที่กระทบกับผิวหนัง ก่อนจะก้มใบหน้าลงพลันเบิกตากว้าง เพราะทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีเสื้อผ้าเลยสักชิ้น
มือเล็กดึงรั้งผ้าห่มขึ้นมาปกคลุม หันใบหน้ามองไปด้านข้าง ก็พบกับดวงตาคู่คมของหนุ่มรุ่นพี่ ซึ่งเขากำลังยกแขนข้างหนึ่งขึ้นไปนอนหนุนมือตนเอง กระตุกยิ้มมุมปากทักทายคนที่อยู่ในอาการสับสน
“พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง อย่าบอกนะว่าเมื่อคืน…”
มายูแสดงสีหน้ากล้ำกลืนความผิดพลาด และไม่อยากพูดถึงเรื่องที่มันเกิดขึ้น ใจกลางความเป็นสาวของเธอรู้สึกแสบขัดไม่ต่างจากเช้าของวันนั้น ทำให้รู้ตัวได้ทันทีว่าพลาดมีอะไรกับเขาเป็นครั้งที่สอง
“สาบานได้ว่าพี่ไม่ได้ปล้ำหนูนะคะ”
“นี่จะบอกว่าฉันเป็นฝ่ายเริ่มก่อนอย่
