ตอนที่ 3 อยากเอาชนะ
1259 Words
ปัจจุบัน
“ห้าร้อยดริงค์”
ในขณะที่สาว ๆ โต๊ะอื่นแข่งประมูลหนุ่มโฮสต์ที่ชื่อโปรดอย่างไม่มีใครยอมใคร มายูก็ยกมือขึ้นประมูลด้วยจำนวนดริงค์ที่ห่างจากคนก่อนหน้ามากพอสมควร พลันทำให้ถูกแสงไฟสาดส่อง ผู้คนในร้านต่างหันมาจับจ้องสาวสวยกระเป๋าหนักอย่างพร้อมเพรียง
“ผีอะไรเข้าสิงมึงเนี่ย”
เชอรีนเบิกตากว้างอย่างตกใจ ไม่คิดว่าคนที่เพิ่งมาเที่ยวสถานที่แห่งนี้เป็นครั้งแรก จะกล้าเปย์หนุ่มหล่อบนเวที ทั้งที่ผ่านมามายูไม่เคยสนใจชายใดเลย นอกจากแฟนหนุ่มที่เพิ่งเลิกลากันไป
“ก็ผีอยากเอาชนะยังไงล่ะ”
สโนว์สังเกตว่าริษากำลังปั่นให้มายูประมูลสูงขึ้น แต่ทว่าเงินเพียงเท่านี้ไม่ได้ทำให้ขนหน้าแข้งของเพื่อนร่วงหรอก
“มันต้องอย่างนี้สิ มึงอย่าไปยอมอีริษยานั่น” ไอวี่แสดงออกว่าเห็นด้วยเป็นอย่างมาก
งานนี้มายูก็ไม่คิดจะยอมแพ้ให้กับนังแพศยานั่นเช่นเดียวกัน อยากได้หนุ่มโฮสต์ตัวท็อปคนนี้มากนักหรือ อย่างนั้นเธอก็จะประมูลตัดหน้า แย่งเขามาเป็นของเธอให้ได้
“มีใครจะประมูลมากกว่านี้อีกไหมครับ ห้าร้อยดริงค์ครั้งที่หนึ่ง ห้าร้อยดริงค์ครั้งที่…”
“เจ็ดร้อยดริงค์”
ริษาประมูลเพิ่มอีก ทว่างบในกระเป๋ามีจำกัดจึงทำได้แค่หยุดเพียงเท่านั้น แม้จะรู้สึกเสียดายและเสียหน้าที่ต้องแพ้ให้กับเพื่อนร่วมสาขา แต่อย่างน้อยเธอก็ชนะที่ทำให้เพทายเลิกกับมายู และหันมาคบเธอแทน
“สองพันดริงค์”
“คุณผู้หญิงท่านนี้เปย์หนักมาก มีใครให้มากกว่าสองพันดริงค์ไหมครับ สองพันดริงค์ครั้งที่หนึ่ง สองพันดริงค์ครั้งที่สอง สองพันดริงค์ครั้งที่สาม ปิดการประมูล”
เจ้าของบาร์โฮสต์กระตุกยิ้ม ดวงตาเปล่งประกายจ้องไปยังสาวสวยนัยน์ตาเศร้าที่ไม่ทำให้เขาผิดหวัง
โปรดกวักมือเรียกพนักงานคนหนึ่งให้เข้ามาหา แล้วฝากข้อความบางอย่างไปบอกคนที่ชนะการประมูล
จากนั้นเขาก็ขึ้นไปนั่งรอที่ห้อง VVIP บนชั้นสาม ซึ่งทั้งชั้นมีเพียงห้องทำงาน แล้วก็ห้องนี้สำหรับเอาไว้สังสรรค์กับเพื่อนสนิท ทว่าคืนนี้เขาตั้งใจเปิดห้องต้อนรับสาวสวยโดยเฉพาะ
มายูตอบรับคำเชิญ ยกมือเคาะประตูห้องสองครั้งเพื่อส่งสัญญาณให้คนด้านใน ก่อนจะเปิดประตูเข้าไป
ดวงตากลมที่มีความหวาดระแวงเล็กน้อยจ้องมองหนุ่มหล่อที่นั่งอยู่บนโซฟาสีแดง มือของอีกฝ่ายถือแก้วหมุนวนทำให้น้ำแข็งเคล้ากับน้ำสีอำพันอย่างเข้ากัน ก่อนจะยกจิบไปอึกหนึ่ง
ภายในห้องโล่งกว้างนอกจากจะมีโต๊ะและโซฟาสำหรับนั่งดื่ม ยังมีจอโทรทัศน์ขนาดใหญ่สำหรับร้องคาราโอเกะ ฝั่งซ้ายมือเป็นโต๊ะสนุกเกอร์ และยังมีประตูที่ถูกปิดสนิท ซึ่งไม่รู้ว่าด้านในเป็นห้องอะไรกันแน่
มุมปากหยักเจ้าของบาส์โฮสต์กระตุกยิ้ม ตวัดดวงตาคมจ้องมองคนตัวเล็กในชุดมินิเดรสเกาะอกสีครีมรัดรูป เผยให้เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งของเอวบาง ช่วงไหล่และเนินอกอวบใหญ่เกินขนาดตัว มีกลิตเตอร์ระยิบระยับสะท้อนกับแสงไฟ ยิ่งมองใกล้ ๆ เธอก็ยิ่งสวยถูกใจเป็นอย่างมาก
“นั่งก่อนสิครับ” เสียงทุ้มบอกกับคนตัวเล็ก เธอก็ก้าวเข้ามานั่งโซฟาอีกตัวที่อยู่ใกล้กัน
มายูลอบมองการกระทำของอีกฝ่าย เขากำลังชงเหล้าแล้ววางแก้วลงบนโต๊ะด้านหน้าที่เธอนั่งอยู่ ใบหน้าของเขาหล่อเหลาและมีเสน่ห์กว่าตอนอยู่บนเวทีหลายเท่า ทำให้รู้สึกประหม่ากับการอยู่กับคนแปลกหน้าในห้องที่มีเพียงแค่เขาและเธอ
“ตามสบายเลยนะครับ ผมพร้อมบริการตลอดทั้งคืน”
เหล้าที่มายูกลืนลงคอเกือบพุ่งออกปาก พลันรู้สึกใจสั่นไหวกับคำว่าตลอดทั้งคืนอย่างบอกไม่ถูก
หนุ่มหล่อกระตุกยิ้มเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มเสียอาการ “ค่าเหล้าในห้องนี้ คุณไม่ต้องจ่ายเพิ่ม ผมเอาค่าตัวจ่ายให้แล้ว”
“อ่อ ขอบใจ”
โปรดเห็นว่าเธอดูนิ่งไป สังเกตจากใบหน้าสีเลือดฝาดและกลิ่นลมหายใจที่คลุ้งไปด้วยกลิ่นเหล้า คิดว่าคงเริ่มเมาระดับหนึ่ง เขาจึงย้ายไปนั่งโซฟาตัวเดียวกัน
มายูเอนตัวไปทางด้านหลัง เมื่อถูกอีกฝ่ายเข้าหาอย่างจงใจ
“แววตาคุณดูเศร้า ๆ นะครับ ถ้ามีเรื่องทุกข์ใจ ระบายกับผมได้นะ ผมยินดีรับฟัง และอยู่เป็นเพื่อนคลายเหงา”
ลำแขนแกร่งพาดพนักโซฟาด้านหลังหญิงสาว มืออีกข้างเลื่อนไปจับผมของคนสวยขึ้นทัดใบหู พลางกระตุกยิ้มมุมปาก ดวงตาคู่คมจ้องเข้าไปในแววตาที่ซ่อนความเศร้าอยู่ในนั้นด้วยความอยากรู้
“ฉันไม่ชอบเล่าเรื่องส่วนตัวให้ใครฟัง”
เรื่องน่าอายแบบนี้ใครจะอยากหยิบขึ้นมาเล่าซ้ำ เพื่อตอกย้ำความเจ็บปวดกันล่ะ มันควรจะถูกฝังกลบไว้ใต้ดิน เพื่อไม่ให้ใครผ่านมาเห็นเลยต่างหาก
“ถ้าไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไรครับ งั้นเรามาเล่นเกมกันไหม”
“เกมอะไร”
“หมุนขวด”
กติกาในเกมนี้จะเล่นแค่รอบเดียว หากปากขวดชี้ไปทางใครก่อน คนนั้นจะต้องเลือกว่าจะพูดความจริงหรือดื่มหมดแก้ว ซึ่งอีกคนก็ต้องเล่นหลังจากนี้ด้วยเช่นกัน
โปรดหยิบขวดโซดาเปล่านอนลงบนโต๊ะ ก่อนจะหมุนเป็นวงกลม พอหยุดนิ่งปากขวดก็ชี้ไปที่มายู
“ผมอยากรู้ว่าคุณชอบผมใช่ไหม ถึงได้เปย์หนักขนาดนี้”
คำถามนี้ไม่ได้ตอบยากสำหรับเธอ มายูจึงเลือกพูดความจริง
“อย่าคิดเข้าข้างตัวเองหน่อยเลย ฉันก็แค่ไม่อยากเสียหน้า ก็เลยประมูลนายแข่งกับคนอื่น”
“นึกว่าคุณถูกใจผมซะอีก ที่แท้ก็แค่อยากเอาชนะ”
“เข้าใจแบบนั้นก็ดี”
ริมฝีปากสวยยกยิ้มเล็กน้อยที่อีกฝ่ายเข้าใจอะไรง่าย ๆ เธอเที่ยวกลางคืนทุกอาทิตย์ ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนไหน เพียงเพราะคิดเสมอว่าตัวเองมีคนรักอยู่แล้ว แต่ใครจะไปคิดว่าคนที่เธอไว้ใจ กลับเป็นคนทำร้ายเธอได้เจ็บช้ำมากที่สุด
“แต่ไม่เป็นไร เพราะว่าผมถูกใจคุณ”
โปรดส่งสายตายากจะคาดเดาสบตาหญิงสาว เธอเหมือนตกอยู่ในภวังค์ไปครู่หนึ่ง อกข้างซ้ายก็พลันเต้นแรงอย่างควบคุมไม่อยู่
วินาทีนั้นในหัวของมายูก็ปรากฏความคิด จะผิดมากไหมถ้าเธออยากปล่อยตัวปล่อยใจ ทำอะไรที่มันเกินเลยกับคนแปลกหน้า แถมอีกฝ่ายยังหล่อเหลาจนทำใจเธอสั่นไหวอย่างน่าประหลาดใจ
วินาทีที่เธอเริ่มรู้สึกตัว มือหนาก็ทาบอยู่บนพวงแก้มแดงก่ำเนื่องจากฤทธิ์ของน้ำเมา นิ้วโป้งของเขาเกลี่ยริมฝีปากสวยอวบอิ่มอย่างเบามือ มายูลอบกลืนน้ำลายอึกหนึ่ง ช้อนดวงตามองใบหน้าหล่อที่เลื่อนเข้ามาใกล้
และไม่คิดเลยว่าเธอจะนั่งนิ่งให้คนแปลกหน้าเลื่อนริมฝีปากหยักเข้ามาประกบกับริมฝีปากของตัวเองโดยไม่คิดจะผลักเขาออก และด้วยความเมาเธอจึงไม่อาจต่อต้านความรู้สึกสับสน ที่มาพร้อมกับการกระทำของคนที่อยู่ตรงหน้าได้
- Writer
