ตอนที่ 7 ยิ่งด่า ยิ่งชอบ (2)
1014 Words
เธอก้าวตามหลังคนตัวสูงไปยืนอยู่หน้าห้อง ก่อนจะใช้คีย์การ์ดใบเดิมเปิดประตูให้เจ้าของห้องเดินนำเข้าไปข้างใน
ภายในห้องหรูหราอย่างมีเอกลักษณ์ไม่ต่างจากชั้นที่เธอพักอยู่ เพียงแต่สไตล์การตกแต่งคนละแบบกันเท่านั้น
โปรดนำของที่ซื้อมาวางลงบนโต๊ะทรงเตี้ย พลางหย่อนก้นลงนั่งบนโซฟา แสดงสีหน้าอารมณ์ดีอย่างเห็นได้ชัด มือหนาหยิบรีโมตขึ้นมาเปิดโทรทัศน์ ปล่อยให้คนตัวเล็กคัดแยกของที่เธอต้องการ
“ทั้งหมดหนึ่งพันสองร้อยสิบสี่บาท ขอคิวอาร์โค้ดด้วย จะได้โอนคืนตอนนี้เลย”
หนุ่มรุ่นพี่กระตุกยิ้มมุมปาก มือหยิบโทรศัพท์เปิดเข้าแอปพลิเคชันธนาคารแห่งหนึ่ง ก่อนจะหงายหน้าจอมือถือที่มีภาพคิวอาร์โค้ดรับเงิน
มายูนำโทรศัพท์ออกมา กะจะสแกนโอนเงินคืนจะได้ไม่ติดค้างกัน ทว่าอีกฝ่ายกลับคว้าข้อมือของเธอ ออกแรงรั้งจนเธอล้มลงไปทาบทับกันบนโซฟา
หญิงสาวรีบผละตัวออกทันทีที่ได้สติ หนุ่มรุ่นพี่ก็คว้าตัวของเธอนั่งลงบนตัก พร้อมกับแย่งโทรศัพท์ไปวางไว้บนโซฟา
“เงินแค่ไม่กี่บาท ไม่ต้องคืนหรอกครับ”
“ฉันไม่อยากได้เงินสกปรกของนาย ไม่จำเป็นต้องมาจ่ายค่าของให้ เอาโทรศัพท์ของฉันคืนมา”
“หน้าตาก็ออกจะสวย ทำไมพูดไม่เพราะเลย ไหนลองเรียกพี่ดูซิ”
“ไอ้โรคจิต”
“เป็นเด็กเป็นเล็ก ทำไมปากดีจัง”
“ใครเด็ก ฉันอยู่ปีสามแล้วนะ”
“อ้อ อยู่ปีสามนี่เอง ยังไงก็อายุน้อยกว่าพี่อยู่ดี”
ริมฝีปากหยักยกยิ้มอย่างได้ใจ ครั้งนี้เธอได้เผยความลับออกมาอีกข้อหนึ่ง คือ เรียนอยู่ปีสาม
“เรียกพี่โปรดให้ฟังหน่อยสิครับ อยากฟังเสียงหวาน ๆ ของน้องเรียกชื่อพี่จัง”
“ไอ้บ้า ปล่อย ถ้าไม่อยากได้เงิน ก็คืนโทรศัพท์ฉันมา ฉันจะกลับห้อง”
“ถ้าอยากได้คืน ลองหอมแก้มพี่ดูสิ พี่เป็นคนใจดีและรักเด็กมากเลยนะ ถ้าน้องอ้อนพี่ พี่จะยอมทำตามใจทุกอย่าง”
“ทำไมฉันต้องอ้อนนายด้วย”
“เรียกนายแบบนี้ คงไม่อยากได้โทรศัพท์คืนใช่ไหมครับ”
“พี่โปรด” เธอเอ่ยเสียงแข็ง คิ้วขมวดเข้าหากัน ราวกับไม่เต็มใจ
“ขอหวานอีกนิดได้ไหมครับ”
“พี่โปรด ฉันขอโทรศัพท์คืน”
ครั้งนี้น้ำเสียงของเธอเริ่มแง่งอนเล็กน้อย สีหน้าและแววตาดูเหมือนเด็กน้อยที่กำลังโดนขัดใจ
“ขอหวาน ๆ อีกนิดสิครับ”
“ไอ้พี่โปรด ถ้าไม่คืนฉันต่อย”
คนตัวเล็กเริ่มหัวเสีย ราวกับว่าอารมณ์ของเธอนั้นเอาแน่เอานอนไม่ได้ โปรดกระตุกยิ้มส่งเสียงขำแผ่วเบาในลำคอ
“ขำอะไร”
“ก็ขำน้องไง ตัวแค่นี้ทำเป็นเก่ง ถ้าอยากได้คืนพี่ก็จะคืนให้ แต่ว่าเราต้องแลกคอนแท็กต์กัน”
“เออ ๆ แลกก็แลก ไม่รู้จะอยากได้ไปทำไมนักหนา”
คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างนึกรำคาญใจ ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะดื้อดึง และตื๊อจนเธอต้องจำใจยินยอม
โปรดหยิบโทรศัพท์ของตัวเองมากดเข้าไอจี จากนั้นก็ยื่นให้หญิงสาว มายูรับมาไว้ในมือ กดค้นหาชื่อโปรไฟล์ของตัวเองแล้วกดติดตาม ก่อนจะส่งมือถือคืนให้กับเจ้าของ
“ขอบคุณนะครับน้องมายู”
ใบหน้าหล่อคลี่ยิ้มละมุน แววตาเปล่งประกายเมื่อทุกอย่างเป็นดั่งใจหวัง ส่วนคนตัวเล็กก็ชักสีหน้าบึ้งตึง รู้สึกราวกับพ่ายแพ้ต่ออีกฝ่าย
มือเล็กคว้าถุงที่คัดแยกของที่ซื้อมา เดินจ้ำอ้าวออกจากห้องของโปรดไปด้วยความหงุดหงิด
ไปถึงห้องเธอก็วางถุงไว้บนเคาน์เตอร์ครัว กะว่าจะจัดเก็บของไว้ในตู้เย็นและชั้นวางให้เข้าที่ ทว่าโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าสะพายได้ส่งเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นมา
คราแรกเธอคิดว่าเพื่อนส่งข้อความมาเสียอีก แต่ดันเป็นหนุ่มรุ่นพี่ที่อยู่เพนต์เฮาส์คนละชั้นกัน
ใบหน้าของเธอง้ำงอ หงุดหงิดใจที่เมื่อครู่ไม่สามารถโต้ตอบอะไรได้ ก่อนจะเปิดอ่านข้อความที่อีกฝ่ายส่งเข้ามา แล้วส่งกลับไปเป็นข้อความเสียงแทน เพราะขี้เกียจพิมพ์ให้เสียเวลา
P_Prod: น้องมายูคนสวย ทำอะไรอยู่ครับ
MAYU: (กำลังแช่งคนบางคนให้หายไปจากโลกนี้อยู่)
P_Prod: ใจร้ายจัง แต่ถึงยังไงพี่ก็รักนะคะ
MAYU: (รักกับผีน่ะสิ นี่ว่างนักหรือไง ถึงได้มีเวลามายั่วโมโหฉันเนี่ย)
P_Prod: สำหรับน้องมายู พี่โปรดมีเวลาให้ 24 ชม. เลยครับ
MAYU: (เอาเวลาไปหลอกผู้หญิงที่ไปเที่ยวบาร์โฮสต์เถอะ อย่ามายุ่งกับฉัน)
P_Prod: ยอมรับแล้วเหรอครับ ว่าเราเคยเจอกันที่นั่น แล้วเรายัง… กัน
MAYU: (ไอ้บ้า อย่ามาทะลึ่งกับฉันนะ)
P_Prod: พี่ยังไม่ได้บอกเลยนะครับ ว่า … หมายถึงอะไร ร้อนตัวเหรอครับ หรือว่าเคยทำเรื่องอย่างว่าจริง ๆ
MAYU: (สงสัยออกซิเจนจะไปเลี้ยงสมองไม่ทันสินะ ถึงได้คิดเรื่องดี ๆ ไม่เป็น)
P_Prod: อุ้ย เจ็บทุกดอก แต่อยากตอกเธอขา
P_Prod: ด่ามาอีกสิครับ พี่ชอบ
MAYU: (ไอ้โรคจิต)
P_Prod: (สติกเกอร์หัวเราะ)
คิ้วเรียวสวยขมวดเป็นปม กดปิดเครื่องแล้ววางโทรศัพท์ไว้บนเคาน์เตอร์ครัว พลันถอนหายใจดังอย่างรำคาญใจ เดินไปเปิดตู้เย็น หยิบขวดน้ำมาเปิดเทใส่แก้ว แล้วยกดื่มเพื่อดับอารมณ์คุกรุ่น
ไม่คิดว่าหนุ่มรุ่นพี่จะหน้าด้านหน้าทน ขนาดถูกต่อว่าสารพัด แต่ก็ยังทำมึนไม่ถือสา แถมยังมาบอกว่าชอบอีกต่างหาก
ถ้าไม่เรียกว่าโรคจิต แล้วจะให้เรียกว่าอะไร
- Writer
