“โซฟาตัวนี้นั่งสบายดีนะครับ”
โปรดเอ่ยใบหน้าระรื่น ช้อนดวงตาคมขึ้นมองใบหน้าเจ้าของห้องอย่างไม่รู้สึกรู้สา กับการถูกสายตาของมายูจับจ้องด้วยความไม่ชอบใจ
“เกินไปละ ฉันยังไม่ได้ชวนพี่เข้ามานั่งเลยนะ ส่งของเสร็จก็กลับไปได้แล้ว”
คิ้วเรียวของมายูขมวดเข้าหากันด้วยความรู้สึกรำคาญ ที่จู่ ๆ เขาก็เข้ามาในห้อง และทำตัวตามสบายราวกับไม่รู้จักกับคำว่าเกรงใจ
“พี่ไม่ใช่พนักงานส่งของสักหน่อย”
“มีคนเคยบอกไหม ว่าปากพี่แม่งกวนโอ๊ยชะมัด”
“ไม่มีครับ มีแต่คนบอกว่าปากหวาน ลองมาชิมดูสิ จะได้รู้ว่าหวานแค่ไหน”
“ทะลึ่ง ออกไปเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นฉันจะโทรเรียกให้คนมาลากพี่ออกไป”
“โหดจัง พี่ก็ตัวเล็กแค่นี้เอง อย่ารังแกกันนักเลย”
หนุ่มหล่อกำมือขวาขึ้น แล้วกางนิ้วโป้งและนิ้วชี้ห่างกันประมาณห้าเซนติเมตร คล้ายกับเปรียบรูปร่างของตัวเองว่าตัวเล็ก น่าทะนุถนอม
“ตัวโตอย่างกับควาย”
“อย่าพูดแบบนั้นสิครับ ควายเอากับคนไม่ได้นะ ห
