เหลี่ยมรักกับดักนายหัว

คนพี่แอบหึงหวงน้อง

หลายวันต่อมาบ้านนายหัว

คุณประดับเองที่ยังคงคลางแคลงใจสงสัย ทำไมนายหัวถึงอยากให้ปุรินทร์แต่งงานกับปาลิน

"ปุรินทร์ รัก ปาลินครับ" นายหัวเอ่ยตอบภรรยา

"ไม่อยากจะเชื่อเลยค่ะ เขาเพิ่งจะเจอกัน"

"ปุรินทร์รู้จักเธอมานานแล้วคุณ เลขาบอกว่าเจอกันเมื่อสองปีก่อนสวนสาธารณะ ผมเชื่อสายตาของผม วันนั้นที่โรงพยาบาล มันห่วงใยหนูปรางเป็นพิเศษ"

"ฉันก็แปลกใจอยู่ แถมยังกันสารวัตรอีก"

"คุณรังเกียจลูกชายผมไหม"

"ไม่นะคะ คุณปุรินทร์เป็นคนดี ตั้งใจทำงาน ตอนนี้ปาลินไม่ยอมแต่งงานด้วยแล้ว" ปุรินทร์เดินเข้าบ้านมาด้วยความเหนื่อยล้า ที่เพิงกลับมาจากเกาะ

"จะเอายังไง เรื่องแต่งงาน " นายหัวเอ่ยถามลูกชายที่นั่งเอนกายลงบนโซฟา

"ยังคิดไม่ออกครับพ่อ ผมไม่คิดว่าเธอจะเกลียดผมมากขนาดนี้ คิดไม่ถึงจริง ๆ "

"ตอนนี้อาคมไม่ได้ห้างมันคงไม่หยุดหรอกเพราะมันหวังเงินร้อยล้านจากนายทุนต่างชาติ" นายหัวเอ่ยเตือนลูกชาย

ปุรินทร์จึงเดินกลับขึ้นห้องพักไปเพื่อคิดเตรียมแผนการ ที่จะจับปาลินมาแต่งงาน จนถึงรุ่งเช้าอีกวัน ปุรินทร์มาหาปาลินที่บ้าน โดยป้ามาลีเชื้อเชิญเขาเข้ามาในบ้านเป็นอย่างดี จนปาลินเดินลงมา บ้านที่อยู่ในที่ดินด้านหลังของห้างสรรพสินค้า JK Mall

"ผมจะเข้ามาบริหารห้าง และที่ดินทั้งหมด คุณยังไม่มีเงินมาใช้หนี้ ผมว่าคุณคงต้องย้ายออกภายในสามวัน"

"ห๊ะ สามวัน" ป้าลีได้ยินดังนั้นก็ถึงกับเป็นลมล้มพับไปจนปาลิน นั่งลงช้อนร่างป้าขึ้นมา

"ป้าค่ะ ป้า" ปาลินเอ่ยเรียกป้าจนปุรินทร์เอ่ยออกมา

"พาแกไปโรงพยาบาลก่อนเถอะครับ" กะว่าจะมาเป็นเจ้าหนี้ไหงเป็นแบบนี้วะ ปุรินทร์แอบบ่นออกมา แต่ก็พาป้าลีมาโรงพยาบาล ปาลินเป็นห่วงป้าแม่บ้านเหมือนแม่คนนึง จนปุรินทร์เองอดแสดงความเป็นห่วงหญิงสาว จนคุณหมอเดินออกมา

"คุณป้าแกเป็นโรคหัวใจนะครับ น่าจะได้ยินรับฟังอะไรที่กระทบกระเทือน ทำให้อาการแกทรุด หมอแนะนำอยากให้คุณป้าเข้าผ่าตัดครับ" ปาลินถึงกับผงะนั่งลงตรงเก้าอี้หน้าห้องฉุกเฉินด้วยความตกใจ

"ผ่าได้เลยครับ เรื่องค่าใช้จ่ายผมดูแลเอง" ปุรินทร์ตัดสินใจแทนปาลินทันที แต่เธอไม่อยากพึ่งเขา

"ช่วยชีวิตคุณป้าสำคัญกว่านะคุณ อย่าเพิ่งเกลียดผมตอนนี้เลย ยังมีเวลาเกลียดกันอีกเยอะ"

ปาลินอึ้งในคำตัดพ้อของเขาจนพยักหน้าให้คุณหมอผ่าตัดป้าลี กรรณที่เดินเข้ามาในโรงพยาบาลเห็นปาลินเข้ามาทักทาย

"สวัสดีค่ะสารวัตร" เธอยกมือไหว้เขาอย่างนอบน้อมใบหน้ายิ้มแย้มสดใส

"คุณปรางไม่สบายหรือครับมาโรงพยาบาล"

"คุณป้าที่บ้านป่วยนะคะ"

ปุรินทร์ที่โทรรายงานพ่อเรื่องป้าลีเสร็จเดิน เขาเผลอแปบเดียวมองาเธอยืนคุยกับกรรณ จนรู้สึกหึงหวง

"คุณป้าลีกำลังผ่าตัด จะคุยอะไรกันให้มันกระชับนิดนึงครับ นี่อะไรมายืนคุยกันตั้งนาย" ปุรินทร์เดินมายืนข้างปาลินเอามือโอบเอวเธอแสดงความเป็นเจ้าของ

"ยังไม่ถึง 5 นาทีเลย นาฬิกาคุยตายด้านรึเปล่า ถึงได้ด้านพอ ๆ กับหน้า "

"แล้วนี่คุณไม่มีงานทำหรอ "ปุรินทร์หันไปตอกหน้าสารวัตร

"ผมออกเวรแล้วครับ ว่าง" กรรณเอ่ยตอบออกมา ว่างจริงๆ

"แต่นี่เรื่องในครอบครัว คุณไม่ต้องอยู่จะดีกว่าครับ" ปุรินทร์เอ่ย

"พอดีผมเป็นเพื่อนคุณปรางนะครับ แล้วก็ว่างอยู่เป็นเพื่อนเธอได้ " ปาลินที่เห็นทั้งสองคนปะทะฝีปากกัน จนเธอเกรงใจกรรณ

"ปรางขอโทษนะคะสารวัตร แล้วนี่สารวัตรมาเยี่ยมใครค่ะ"

"มาเยี่ยมคุณอัญญาครับ เธอยังไม่ได้ออกจากโรงพยาบาล เธอเสียลูกเกิดมีอาการทางประสาทร่วมด้วยครับ"

"คนนอกที่ชอบยุ่งจังนะครับ" ปุรินทร์เอ่ยออกมา

"ก็ยังดีกว่าคนที่ทำทุกอย่างเพื่อประโยชน์ตัวเอง งูพิษยังร้ายไม่เท่าคนข้างตัวที่ไม่จริงใจ" ปรางเอ่ยออกมา จนสิงหาโทรเข้ามาหาปราง อยากให้ปรางเข้ามาในโรงแรม

"พี่สิงหา ให้เขารอปรางสักครู่นะคะ" แล้วกดวางสายไป

"คุณไปทำงานเถอะ ป้าลีผมดูแลให้" ปุรินทร์เอ่ยออกมา

"ถ้างั้นผมไปส่งนะครับ" กรรณเอ่ยออกมา จนปุรินทร์หน้าตึงทันที ปรางเดินออกมากับกรรณ จนถึงลานจอดรถ เธอเลือกที่จะขับรถไปเอง กรรณเลยยอมแยกกันตรงนั้นเขาเองขี่บิ๊กไบค์กลับบ้านไป

#######

ปาลินขับรถมาในโรงแรมของสิงหา ก็เดินเข้าในห้องทำงานของตัวเองที่สิงหาบอกว่ามีลูกค้ามาขอพบ พอเธอเข้ามาพบเรืองยศและปาริฉัตร นั่งอยู่ด้วยกัน ปาริฉัตรลุกขึ้นยืนเกาะแขนเรืองยศไว้ เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

" น้องปรางค่ะ วันนี้ฉัตรจะแจ้งให้ทราบนะคะว่า งานที่ฉัตรจะจ้าง ฉัตรจะให้คุณยศเป็นคนดูแล ประสานงานในฐานะคนสนิทของฉัตรค่ะ" ปาริฉัตรเน้นคำว่าสนิท

"คุณฉัตรต้องการให้ผมเป็นคนตัดสินใจแบบวาดทั้งหมด" ปาลินอึ้งกับการเปลี่ยนแปลงของเรืองยศ พยายามเก็บอาการ

"แต่งานนี้ปรางปฎิเสธไปแล้ว เพราะฉะนั้นคุณฉัตรต้องตามงานที่คุณเรืองยศแทน" ปรางเอ่ยชื่อคนรักเก่าเต็มยศ สมชื่อ เรืองยศเดินไปห้องทำงานส่วนโครงการไปตามเรื่องแบบแแปลนเอง จนฉัตรเห็นเขาออกไปแล้วเธอเลยหยิบมือถือแอบกดอัดเสียงเอาไว้วางบนโต๊ะคว่ำหน้าจอลง

"เธอรักเรืองยศหรือเปล่า" ฉัตรเอ่ยถามออกมา

"ไม่จำเป็นต้องตอบค่ะ เรื่องส่วนตัว" ปาลินไม่ได้หันมามองหน้าฉัตรยังคงนั่งทำงานตัวเอง

"ตอนนี้ฉัตรว่าจำเป็นนะคะ เพราะฉัตรกำลังคบกับยศอยู่ ฉัตรแค่กังวล ถ่านไฟเก่า"

"หึ ฉันมีเรื่องในชีวิตต้องทำอีกเยอะ คนไร้สาระกับชีวิตฉัน ฉันขอไม่สนใจค่ะ และไม่ต้องกลัวนะคะ ฉันไม่ชอบแย่งของจากใคร" คำตอบของปาลินทำเอาปาริฉัตรเองพอใจเป็นอย่างมากแล้วเธอยินดีถ้าปาลินจะมาเป็นภรรยาพี่ชายเธอ จนเธอขอตัวเดินออกมา

" คนแบบนี้สิถึงจะเหมาะกับพี่ปุ"

เริองยศที่มาเจอปาลินครั้งนี้กลับรู้สึกเสียดายและอาลัยอาวรณ์ในตัวปาลินจนอยากจะสารภาพออกมา แต่เพราะความอยากมีอยากได้ของตัวเอง เลยต้องเก็บเอาไว้

######

วันนี้คุณเลขามารับอัญญาออกจากโรงพยาบาล ตามคำสั่งนาย อัญญาเสียใจเพราะเธอหวังว่าเขาจะมารับเธอดูแลเธอบ้าง คุณเลขาเองก็เห็นใจเธอ ที่อยากมักใหญ่ใฝ่สูง อยากมีลูกกับนาย

"ยอมรับความจริงเถอะครับ" เสียงเลขา

"ถึงฉันจะเป็นแค่เมียลับ แต่อย่างน้อยนายน่าจะเห็นใจบ้าง"

ปุรินทร์ที่มารอรับนายหัวกับคุณประดับที่มาเยี่ยมป้าลี เขาดันมาเจอกับอัญญาเข้าเกรงว่าพ่อจะเห็นว่าเขารู้จักเธอ จึงดึงเธอมาคุยกันตรงมุมที่ไม่มีใครผ่านไปมามากนัก

"นายมารับอัญหรอค่ะ" เธอเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับกอดเขาเอาไว้แน่น แต่เขาเองกลับไม่ได้กอดตอบ

"ผมมาทำธุระ อัญกลับไปก่อน ไปคุยกันที่บ้าน" ปุรินทร์เอ่ยออกมา จนเธอยอม เพราะเขาบอกจะไปหาที่บ้าน

แต่การคุยกันครั้งนี้กลับไม่พ้นสายตาของนายหัว เขาให้คุณประดับเดินเข้าไปเยี่ยมป้าลีก่อน ส่วนตัวเขาเองเดินมาทางลูกชาย

"ทุกวันนี้แกไม่เคยมีข่าวเรื่องผู้หญิงนะ ปุ ตรงนี้พ่อเองภูมิใจที่แกรักษาหน้า ชื่อเสียงตระกูลเป็นอย่างดี ถ้าแกมีข่าวไม่ดีแกรู้นะผลจะเป็นยังไง" พ่อเอ่ยปากสอนลูกชายคนโต

"ครับพ่อ"

"ถ้าแกอยากได้หนูปาลิน แกควรจะต้องคิดให้มาก ตอนนี้แกจะมีเก็บซ่อน วันนี้เขาอาจจะเป็นหนู วันต่อไปที่เขาโดนเขี่ยอาจเป็นสัตว์ร้ายก็ได้ จัดระบบตัวเองให้ดี แกเห็นตัวอย่างจากใบหยกแล้ว"

"ผมจะระวังครับพ่อ" นายหัวเอ่ยเตือนลูกชาย ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องพักฟื้นของป้ามาลี

ป้าลีตื่นขึ้นหลังจากผ่าตัดเจอคุณประดับมาเฝ้าเธอ

"ป่วยขนาดนี้ทำไมไม่บอกกัน" ประดับเอ่ยดุมาลี

"แค่เรื่องในบ้านคุณปรางเธอก็แย่แล้ว ไหนจะเรื่องคุณอีก" ป้าลีเอ่ยขึ้น

"คุณปุรินทร์เธอออกเรื่องค่ารักษาพยาบาลให้ ฉันมาเขาจัดการหมดแล้ว" ประดับเอ่ยบอกมาลี จนมาลีเห็นถึงความตั้งใจของปุรินทร์

"ตาปุแกรักหนูปรางนะมาลี เธอถึงได้ยอมคนดีของมาลีขนาดนี้"

ป้ามาลีหันมาขอบคุณปุรินทร์และมองเขาเปลี่ยนไปอีกมุม

ปาลินมาถึงโรงพยาบาล เห็นนายหัวจึงยอมยกมือไหว้ตามมารยาท แล้วเดินมาหาป้าลีด้วยความห่วงใย ปุรินทร์มองเธอที่เธอช่างเอาอกเอาใจป้าแม่บ้านอย่างดี

คืนนี้ปาลินเอ่ยขอนอนเฝ้าป้ามาลีเอง โดยให้เหตุผลว่าป้ามาลีเคยดูแลเธอยามเจ็บป่วยมาเยอะแล้วจนป้ามาลีใจอ่อนให้เธอเฝ้า

"ปรางยอมแล้วค่ะป้า ปรางไม่อยากให้ป้าไปไหนไกลจากปราง ปรางยอมแล้ว" ปรางที่หันมาทางปุรินทร์

"ฉันขอคุยกับคุณได้ไหมค่ะ" ปรางเอ่ยออกมา "ฉันขอเวลาหน่อย สามวันมันน้อยเกินไป"

"ไหนว่ายอมไม่มีที่ซุกหัวนอนไง กลัวลำบากแล้วหรอ"

"ฉันไม่ได้กลัวลำบาก แต่ป้าลีไม่สบาย " ปุรินทร์ที่แอบยิ้มเธอยอมทำเพื่อคนอื่น

"ขอเวลานานไหมครับ"

"ตลอดชีวิตของป้าลี"

"ตกลง แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยน"

"แต่งงานกับคุณใช่ไหม"

"ครับ เพราะผมไม่ยอมเสียเงินฟรีๆ นะ แต่คุณรังเกียจผมไม่ใช่หรอ"

"ค่ะ ฉันรังเกียจ เพราะนายทุนอย่างคุณใช้เงินเพื่อเหยียบคนอื่น เพื่อให้ตัวเองดูดี "