เหลี่ยมรักกับดักนายหัว

อดีตเพื่อนสนิท

บ้านเอนกตระการ

ทุกคนมาพร้อมหน้าพร้อมตากันบนโต๊ะอาหารรวมถึงแขกรับเชิญที่ไม่ค่อยอยากจะเชิญมาแบบเรืองยศ พอจะลงมือทานเสียงของปรานนท์ที่ดังขึ้นมา

"วันครอบครัว แต่ทำไมพ่อไม่ชวนผมมั่งเลยครับ" ปรานนท์ยกมือไหว้นายหัวแล้วเข้าสวมกอด แล้วปรายตามองปาลิน ที่นั่งข้าง ๆ พี่ชายต่างมารดา อย่างปุรินทร์ ปรานนท์ตะลึงในความสวยของปาลิน จนปรานนท์เดินมาข้าง ๆ ปาลินแนะนำตัวเอง

"สวัสดีครับผมปรานนท์ น้องชายสุดท้องของพี่ปุครับ" ปรานนท์ทำท่าทางจะขอจับมือเธอ แต่ปาลินนั่งเชิดคอที่เดิมไม่แม้แต่จะหันมอง

"คุณ....สวยมากเลยนะครับ คนนี้หรอครับพ่อที่พ่อเคยบอกให้ผมกลับมาแต่งงานด้วยนะ"

ปรานนท์ตะโกนข้ามหัวปาลินเอ่ยถาม จนปุรินทร์ที่นั่งอยู่ทำท่าทางไม่พอใจ

"แกหัดทำตัวให้มันมีมารยาทบ้างนะตานนท์ "เสียงนายหัวเอ่ยด่าลูกชายคนเล็กที่หยาบคายใส่ปาลิน

"วันนั้นผมไม่น่ารีบปฎิเสธเลยถ้ารู้ว่าคุณจะสวยขนาดนี้ ผมว่าผมกับคุณเหมาะกันมากกว่าพี่ชายผมที่เอาแต่บ้างานสะอีก"

"ไอ้นนท์ แกหยุดพูดได้แล้ว" นายหัวเอ็ดลูกชายคนเล็กอีกครั้ง แต่ยิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุ ปรานนท์ที่ไม่ยอมหยุดกลับนั่งลงข้างปาลิน

"ถ้าวันนั้นพี่บอกผมสักนิดว่าเธอสวยขนาดนี้ ผมจะไม่ปล่อยให้หลุดมือผมเลย"

"หยุดนิสัยก้าวร้าวของแกได้แล้ว"

ปุรินทร์ที่ทนมานานจนต้องเอ่ยออกมา ปาลินที่หันมามองปุรินทร์ด้วยใบหน้าที่กำลังข่มความโกรธ จนคุณประดับเอ่ยบอกคนในบ้านให้ตักข้าว จะได้ทำให้โต๊ะอาหารสงบลง

"ถ้าจะอยู่ทานข้าวแกก็ช่วยนั่งเงียบเงียบ" นายหัวตำหนิลูกชาย

ปรานนท์นั่งเงียบสักพัก เขาแกล้งเอาอกเอาใจปาลินอีกครั้ง โดนการใช้มือหยิบน่องไก่บนจานกับข้าวมาวางที่จานของเธอ จนทุกคนที่หันมามอง ปาลินกำลังนั่งเหมือนตัวตลกเธอยังคงนิ่ง ไม่เอ่ยคำใดใดออกมา จนปุรินทร์รู้สึกว่าเธอไม่พอใจ ปุรินทร์จึงลุกขึ้นยืน พร้อมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงดุดันเพื่อปกป้องเธอ สายตาเกรี้ยวกราดหันไปทางน้องชายตัวปัญหาในตอนนี้

" ถ้าแกไม่กินก็ลุกออกไป "

ปรานนท์ชักสีหน้าไม่พอใจพี่ชาย ปาริฉัตรเองที่แอบหัวเราะสมน้ำหน้าใส่ จนปรานนท์หันมามองปาริฉัตร และลุกออกจากโต๊ะอาหารไป ปุรินทร์จึงนั่งลงข้างเธอสั่งให้คนเปลี่ยนจานใหม่ให้ และหันมามองเธอแปลกใจในท่าทีแข็งกร้าวของเธอที่เชิดคอจะหัก คุณประดับเองกลับมองมาด้วยความห่วงใยลูกสาว

หลังจากทานข้าวเสร็จ ปาริฉัตรเดินมากับเรืองยศเพราะเธอกำลังจะกลับคอนโด

"คุณปรางทานข้าวไม่อร่อยหรือเปล่าค่ะ ทำไมทำหน้าแบบนั้นหรือว่าต้องมาเจอกับเพื่อนสนิท" ปาริฉัตรหันมาทางเรืองยศ

"คุณฉัตรพูดผิดไปค่ะ ต้องบอกว่าอดีตเพื่อนสนิทค่ะ"

"อดีต คือเรื่องที่ผ่านมาแล้ว" ปุรินทร์เอ่ยเสริมออกมาก่อนจะเดินมาโอบเอวปาลินเอาไว้ถึงความเป็นเจ้าของ

" เรื่องเก่า ที่ไม่ควรเก็บเอามาในชีวิตของเราอีกต่างหากคะ" ปาลินเอ่ยออกมาต่อจากปุรินทร์ จนปาริฉัตรยิ้มอย่างพอใจ แต่อดแซะเรืองยศไม่ได้

"อดีตที่เจ็บบางทีก็ไม่น่าจดจำ อดีตที่ชอบวางตัวเป็นเจ้าของ อย่าปล่อยให้ไฟมันลุกนะคะ คุณปราง คนของฉัตรเหมือนฟางลุกพรึบติดง่าย " ปาริฉัตรเอ่ยบอก

"ไม่มีทางคะ" ปาลินเอ่ยอย่างมั่นใจ

"กลับบ้านกันครับ พี่ไปส่ง "

ปุรินทร์ยื่นมือออกมาให้เธอโดยไม่ต้องพูดอะไร ปาลินยอมจับมือของเขาเอาไว้ก่อนจะเดินออกมาคู่กัน ภายในรถ หลังจากที่ขับออกมาสักพัก

"พี่ขอโทษน้องปรางแทนเจ้านนท์ด้วยนะ" ปุรินทร์เอ่ยคำขอโทษวันนี้น้องชายเขาล่วงเกินเธอไปมากจริงๆ

"ไม่เป็นไรคะ ปราง ฉันกำลังจะมาเป็นสะใภ้ของเอนกตระการ หน้าที่ของฉันควรที่จะต้องรักษาเกียรติและหน้าตาของสามี เพราะนั่นก็หมายถึงหน้าตาของฉันด้วย" ปุรินทร์ยิ้มภูมิใจ เขาเลือกไม่ผิดคน คนที่จะมายืนข้างเขาในวันข้างหน้า ถึงแม้วันข้างหน้าเธออาจจะไปจากเขา

ปุรินทร์วางมือบนมือเธอยิ้มให้ อยากขอสงบศึกกันในช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน

######

คืนเดียวกันนั้น อัญญาที่ยังคงขาดสติหลังจากที่สูญเสีย

ปุรินทร์ออกไปจากชีวิตของเธอ จนเธอตัดสินใจเอามีดปลอกผลไม้กรีดเข้าที่ข้อมือของตัวเองหลายแผล คุณเลขาเองที่แวะมาก็ตกใจกับสภาพบ้านที่ของเต็มพื้น จานชามที่แตกกระจาย แต่เธอกลับหมดสติไปแล้ว จนคุณเลขาตัองอุ้มเธอมาโรงพยาบาล

#######

"ทำไมไม่พาฉันกลับบ้านค่ะ" ปรางเอ่ยออกมา เขาแวะพาเธอมาหน้าร้านอาหาร

"ลงมาก่อนครับ เมื่อกี้พี่ยังไม่ได้ทานข้าวเลย น้องปรางด้วยทานไปนิดเดียว "

ปุรินทร์เอ่ยออกมาด้วยความห่วงใยเธอจริง ๆ ปรางไม่ยอมลงจากรถ จนปุรินทร์เอ่ยอ้างสัญญาที่ต้องทำให้เขาพึงพอใจ จนเธอเองไม่ค่อยเต็มใจนักแต่ก็ยอมลงมา ช่วงจังหวะที่ลงมา สารวัตรที่ขี่มอเตอร์ไซค์เข้ามาพอดี ปาลินเลยเอ่ยตะโกนเรียกเขา

"คุณกรรณค่ะ ปรางขอติดรถไปด้วยได้ไหมค่ะ"

"เชิญครับ" กรรณหันมามองหน้าปาลินสลับกับปุรินทร์ที่หน้าตาไม่ค่อยจะพอใจเท่าไหร่ ปาลินเดินมาขึ้นรถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่ของเขา

"น้องปราง" เสียงปุรินทร์เอ่ยเรียกแค่เธอกับบอกให้กรรณขับรถออกไป

"ไปเถอะค่ะ ไม่ต้องไปสนใจ" ปรางนั่งเกาะเอวสารวัตรไว้หลวม ๆ กลัวตก สายตาของปุรินทร์ทื่มองมาด้วยความหึงหวง โกรธ พอดีช่วงที่เลขาโทรเข้ามาหาเขาพอดี

"มีอะไร" ปุรินทร์เอ่ยเสียงเรียบ

"ผมจะโทรบอกว่าคุณอัญญาเธอทำร้ายตัวเอง ตอนนี้ผมพามาโรงพยาบาลแล้ว"

"เดี๋ยวฉันตามไป" ปุรินทร์คิดว่าจะตามปาลินไปจนต้องเปลี่ยนไปโรงพยาบาลแทน

เมื่อมาถึงโรงพยาบาล อัญญาคุณหมอจ่ายยาทางสายน้ำเกลือให้จนเธอหลับสนิท ปุรินทร์ที่มาถึงกำลังจะเปิดประตูเข้าไป แต่คุณเลขามากันเอาไว้ก่อน

"ผมว่านายอย่าเข้าไปดีกว่าครับ เธอทำแบบนี้เรียกร้องให้นายอยู่กับเธอ" คุณเลขาเอ่ยออกมา

"อัญไม่ใช่คนแบบนั้น" ปุรินทร์ไม่อยากจะเชื่อ

"ผมว่าคุณอย่าเพิ่งมองเธอแบบนั้นดีกว่าครับ เธอไม่ได้ร้ายกาจ แต่เธอแค่ไม่อยากเสียนายนะครับ" คุณเลขาเอ่ยขึ้นตามความจริง

"เมื่อเธอหมดหนทาง สามารถทำอะไรที่เกินความคาดคิดของนายได้เหมือนกันครับ แม้แลกด้วยชีวิต"

ปุรินทร์ที่ครุ่นคิดอย่างหวั่นใจรู้สึกสงสารอัญญาที่กำลังนอนสลบ ข้อมือมีผ้าพันแผลพันเอาไว้

"ถ้านายสงสารเธอ ผมว่านายเสียคุณปาลินแน่ครับ"

"เอ็นดูเขาเอ็นเราขาดนะครับนาย"

"ถ้าฉันไม่เข้าไป มันจะจบหรือไง"

ปุรินทร์เอ่ยถามเลขาที่อายุมากกว่าเขา แต่ความคิดที่ดีจึงอยู่ทำงานด้วยกันมาจนทุกวันนี้

"ไม่จบหรอกครับ เธอจะได้รู้ว่านายเด็ดขาด นานวันหมดใจไปเอง "

"มันดูใจร้ายไปไหมวะ" ปุรินทร์เอ่ยออกมา

"แต่ถ้านายยังเจอเธออีกโดยขาดความรัก แบบนั้นใจร้ายมากกว่าครับ อยู่กับคนไม่รัก มันทุกข์ใจมากกว่า " เลขาเอ่ยเตือนเขา

ทางด้านปาลินเองที่ให้กรรณมาส่งบ้านเธอแค่เอ่ยขอบคุณเขาอีกครั้งที่ช่วยเหลือเธออีกแล้ว

"ขอบคุณนะคะที่ให้กลับมาด้วย"

"คุณปุรินทร์น่าจะโกรธนะครับ ที่คุณปรางมากับผม"

"ก็ช่างเค้าสิคะ ปรางไม่กลัวเขาสักหน่อย"

"ครับ งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ มืดแล้วจะดูไม่ดี คุณจะเสียหาย"

"ขอบคุณอีกครั้งนะคะสารวัตร" เธอยกมือไหว้เขาก่อนที่เขาจะขี่มอเตอร์ไซค์ออกไป

ทางด้านปรานนท์ที่กลับเข้ามาบ้านโดยแม่เขาดักรออยู่แล้วเลยเอ่ยถามลูกชาย เรื่องว่าที่ภรรยาของพี่ชาย

"สวย หยิ่ง ดีครับแม่ ผมเสียดายที่ปฎิเสธพ่ออะ" ปรานนท์บอกแม่ของเขา

"ก็แกมันโง่ ไปคว้าอีตัวที่ไหนมาทำเมีย ยอมปล่อยของดีๆหลุดไปหาไอ้ปุรินทร์ พ่อแกก็ยอมยกให้มันตลอด" เสียงมารดาคร่ำครวญร้องห่มร้องไห้จนปรานนท์เดินมากอดแม่

"ตอนนี้เขายังไม่ได้แต่งนี่แม่ พรุ่งนี้ผมจะไปบ้านพ่อใหม่ "

"แกต้องรีบนะ ไม่งั้นพี่น้องบ้านนั้นของแกกันแกออกจากกองมรดกแน่ ยิ่งมีคนมาเพิ่ม เงินมรดกแกยิ่งลดลง"

คุณหยกที่กำลังเสี้ยมลูกชายให้เกลียดพี่น้องต่างมารดา

้