เหลี่ยมรักกับดักนายหัว

แวะมาบอกเลิก

ทางด้านอัญญาหลังจากที่ปุรินทร์บอกว่าจะมาหา เธอเลยเตรียมเมนูอาหารที่เขาชอบจัดไว้ให้ เธอจัดแจงทำความสะอาดบ้าน เก็บของจัดแต่งดอกไม้ให้ดูสดชื่นด้วยความดีใจ อาหารมากมายถูกจัดวางบนโต๊ะ เชิงเทียนจุดส่องสว่างรอเขา จนหัวค่ำ เขามาถึงบ้านของอัญญา ที่เขาซื้อเอาไว้ให้เธอ

ปุรินทร์มาพร้อมเลขาส่วนตัวของเขา ทันทีที่อัญญาเจอหน้าเขาเธอแสดงอาการดีใจเอาอกเอาใจเขาสารพัด เขาเดินมานั่งที่โซฟา อัญญาที่กำลังจะเดินไปหยิบน้ำมาให้เขา

"ผมกำลังจะแต่งงาน เรื่องของเรา ขอให้สิ้นสุดกันนับตั้งแต่วันนี้" อัญญาที่รีบเดินมาหาเขานั่งลงข้างๆ สองมือที่เกาะแขนเขาแน่น

"อัญขอโทษค่ะ นาย อัญแอบมีลูก อัญไม่ได้คุมตัวเองมาหลายเดือน นายอย่าโกรธ อย่าไล่อัญออกไปจากชีวิตนายเลยนะคะ"

"อัญเรื่องของเรามันไม่ได้เกิดจากความรัก การสมยอมของคุณกับผม แต่ตอนนี้ผมเจอคนที่พร้อมที่ใช่ ผมไม่อยากทำให้ภรรยาของผมต้องเสียใจ"

ปุรินทร์กำลังจะลุกขึ้นยืน อัญญาฉุดรั้งเกาะขาเขาเอาไว้แน่น

"แต่อัญรักนาย อัญรักนายมาตลอด" อัญญาเอ่ยออกมา แต่ปุรินทร์กลับเดินหนีออกมา จนเลขาเข้ามาจับตัวของอัญญาไว้

"คุณเลขา เซ็นยกบ้านหลังนี้ให้เธอ และเช็คเงินสดให้เธอด้วย" เขาสั่งเลขา เลขารับคำสั่ง

"ส่วนคุณ ผมยกบ้านหลังนี้ให้ ไปเริ่มใหม่กับคนที่เขาดีกับคุณ "

ปุรินทร์พูดตัดเยื่อใยกับอัญญา เขาเดินกลับออกมาที่รถ อัญญาที่ดิ้นหลุดจากคุณเลขา แต่ก็ไม่ทัน ปุรินทร์ขับออกไปแล้ว อัญญาร้องไห้ฟูมฟายจนหมดสติที่หน้าบ้าน คุณเลขาเลยพาเธอเข้ามาภายในห้องนอน วางเธอลงบนที่นอน มองสภาพบ้านที่ถูกจัดสวยงามรอปุรินทร์

ทางด้านปาลิน เธอขับรถมาหาระริน ที่ตลาดกลางคืนของพังงา เพื่อนสาวเธอมาเปิดร้าน ด้วยความเครียดเธอเลยอยากหาคนรับฟัง

"แกอยากร้องเท่าไหร่ร้องให้พอเลย ฉันนั่งรอแก":

"ริน ฉันคิดถูกหรือผิด ไปแต่งงานกับเขา แม่เองเห็นดี ด้วย" ปาลินเอ่ยออกมาเสียงสะอื้น

"คุณป้าเองคงคิดว่าเขาเป็นคนดี เขาดูแลแกได้ อีก" ระรินเอ่ยให้เพื่อน ปลอบใจ

"แกลองตัดสินคุณปุรินทร์อีกทีสิ เขาไม่ดีตรงไหน แค่นามสกุลที่พ่อแกไม่ชอบ แกเลยไม่ชอบหน้าเขา"

" เอากินนี่ จะได้คิดออก กินปลาแซลม่อนเยอะๆ จะได้สมองแล่น" ระรินเอ่ยอย่างสนุก

"แกกำลังว่าฉันโง่"

ปาลินนั่งระบายสักพักจนเพื่อนปิดร้าน เธอเลยขับมาส่งระรินที่บ้านเอ่ยร่ำลากัน เธอขับรถเข้ามาในบ้านเห็นรถของแม่เธอจอดอยู่ เธอได้แต่ถอนหายใจออกมา และเดินเข้าบ้านไป

"หายไปไหนมาลูกทำไมกลับมามืดขนาดนี้" คุณประดับเอ่ยถามลูกสาวด้วยความเป็นห่วง

"ปรางไม่คิอว่าจะมีใครมารอปรางเหมือนป้าลีนิคะ เลยไม่ได้รีบกลับเหมือนทุกที " ปาลินเอ่ยออกมาด้วยความน้อยใจตัดพ้อแม่ของเธอ จนคุณประดับเองสะเทือนใจในคำพูดของลูกสาว

"ลูกเต็มใจจะแต่งงานกับปุรินทร์จริง ๆ ใช่ไหม" คุณประดับเอ่ยถามลูกอีกครั้ง

"ไม่ดีหรือไงค่ะคุณแม่"

"คุณปุเธอเป็นคนดีนะปราง เขามีความรับผิดชอบ มีหน้าที่การงานที่ดี แม่เชื่อว่าเขาจะดูแลลูกได้ แต่ลูกหละ อยากแต่งจริง ๆ หรือเพราะเหตุผลอื่น"

"ทำไมแม่คิดว่าปรางมีเหตุผลอย่างอื่นอีกคะ"

"ก็กับเรืองยศปรางคบมาตั้งแต่เรียนไม่ยอมแต่งงานด้วยสักที แล้วทำไมถึงจะแต่งกับคุณปุรินทร์"

"เราแลกมาด้วยความไม่ต้องเป็นหนี้คุณอาคมไงค่ะ ไม่ดีหรอ "

"ลูกแต่งงานเพราะความรักหรือเปล่า" ปาลินที่สะอึกในใจในคำถามของแม่ จึงขอเลี่ยงขึ้นห้องไปไม่ยอมตอบ

ทางด้านปุรินทร์ที่กลับมาบ้านก็โดนพ่อซักเรื่องแต่งงาน ไปทำยังไงเธอถึงยอมตกลงง่ายขนาดนั้น จนปุรินทร์อึกอักไม่กล้าตอบ

" ถึงเราจะเก่งทุกเรื่อง เราตัดสินปัญหาตรงหน้าได้ มองคนอื่นที่คิดร้ายกับเราออก อย่าลืมมองตัวเองนะปุรินทร์ ลูกต้องให้ใจเธอ จริง ๆ แล้วเธอจะรักลูกได้ไม่ยาก"

"ครับพ่อ"

หลังจากวันที่คุยกับนายหัวปราชญ์ ปุรินทร์เลยต้องทำหน้าที่ว่าที่สามีที่ดี หลังจากที่เขาออกจากโรงงานช่วงเย็นปุรินทร์ไปรับปาลินที่โรงแรมของสิงหา เพื่อจะชวนไปทานข้าว จังหวะที่จะเปิดประตูห้องทำงานของเธอได้ยินเสียงหัวเราะร่าเริงของปาลิน และโอเด้งลูกชายสิงหาที่เข้ามาอยู่เป็นเพื่อนปาลินทั้งวัน ปุรินทร์จึงเคาะประตูก่อน

"เชิญค่ะ " เสียงปาลินเอ่ยบอกคนด้านนอก ที่เคาะประตูจนปุรินทร์ได้รับอนุญาตเปิดเข้ามา

"ลุงปุ สวัสดีครับ" โอเด้งเอ่ยทักทายปุรินทร์

"สวัสดีครับ มาให้ลุงกอดทีสิ " ปุรินทร์ที่นั่งลงชันเข่าข้างนึงอ้าแขนรอรับหลานชายปาลินแอบมองเขาด้วยท่าทีที่เปลี่ยนไป ในความอ่อนโยนของผู้ชายคนนี้

"คุณมาทำไมค่ะ" ปาลินเอ่ยเข้าเรื่อง

"ก็เรากำลังจะแต่งงานกันนี่ครับ ผมเลยมาแสดงตัว มาดูแลเทคแคร์ว่าที่ภรรยา"

"ลุงปุจะแต่งงานหรอครับ"

"ครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ปรางดูแลตัวเองได้"

"คิดสักนิดนะครับน้องปราง ถ้าจู่ ๆ เราเป็นสามีภรรยากันปุบปับ คนจะหาว่าน้องปรางท้องกับพี่ ก็เลยต้องรีบแต่งนะครับ"

ปาลินเองที่คิดตามจนสิงหาเดินมาตามโอเด้งเพราะสิงหากำลังจะกลับบ้าน

"ป๊าครับ พี่ปรางคนสวยจะแต่งงานกับลุงปุครับ" โอเด้งเดินมาหาสิงหาเอ่ยบอกพ่อจนสิงหาเองแปลกใจ ว่าปรางยอมแต่งงานกับปุรินทร์แล้ว

" น้องปรางจะสละโสดแล้วหรอครับ" สิงหาเอ่ยกระเซ้าเหย้าหยอกเธอ แต่เธอกลับทำหน้าบึ้งใส่เขา

"เออ กูรีบแต่งเดี๋ยวว่าที่เมียจะเปลี่ยนใจ" ปุรินทร์ตอบแทน

จนต่างคนต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน ปาลินเองที่ยอมขึ้นรถมากับปุรินทร์ โดยที่เขาเองดูแลเธอเป็นอย่างดี ไม่เหมือนเจ้าหนี้คนอื่น จนปุรินทร์ขับรถพาเธอมาที่บ้านของเขาเอง

"ไหนว่าพาไปทานข้าว " ปาลินเอ่ยถามเมื่อรถจอดสนิทหน้าประตูทางเข้าบ้าน

"พามาทานข้าวกับคนที่บ้าน จะได้ทำความรู้จักกันไว้ไงครับ เพื่อทุกคนจะได้เห็นว่าพี่กับน้องปราง เราเต็มใจที่จะแต่งงานกันจริง ๆ "

ปาลินมองผ่านกระจกรถหน้าประตูบ้านที่กำลังเปิดออกโดยคนดูแลบ้านของที่นี่ ปุรินทร์เดินลงจากรถมาก่อน เขามาเปิดประตูรถให้ปาลินลงมา แต่เธอที่ยังลังเล ปุรินทร์จึงยื่นมือส่งให้เธอ

"เร็ว ๆ สิครับ คนออกมาดูเยอะแล้ว" ปาลินจีงยอมจับมือเขาลงมาจากรถ ปุรินทร์เองจับมือของเธอมาคล้องที่แขนของเขา

" คุณจะทำอะไรอะ"

"ก็เล่นละครไง คนรักกันทำแบบนี้ไม่ใช่หรือไง" เขาเอ่ยออกมา ปาลินจะเอามือออก เขาเองก็จับเอาไว้แน่น

"ไปครับเข้าบ้านกัน" ได้ยินแค่เสียงจิ๊จ๊ะในคอตามมา แต่ไม่ได้เสียงดังอะไร

วันนี้ทุกคนอยู่กันครบ นายหัว ปาริฉัตรที่พาเรืองยศมาด้วย

ปาลินพอเดินเข้ามาเจอเรืองยศ เธอเลยขยับแขนควงปุรินทร์ให้แน่นขึ้น จนปุรินทร์และปาริฉัตรหันมายิ้มให้กันด้วยความพอใจ

"ผมพาว่าที่ภรรยามาเปิดตัวครับ"

"ภรรยา" เรืองยศเอ่ยออกมา

"ค่ะ ปรางเพิ่งตกลงกับพี่ปุนะคะ" สรรพนามที่เริ่มเปลี่ยนไปของปาลินเมื่อตอบกลับเรืองยศ

"คุณคบกับผม ผมขอคุณตั้งหลายรอบแล้วทำไม " เรืองยศโต้แย้งออกมา

"ขนาดคุณคบกับปรางอยู่แท้ ๆ คุณยังหนีออกจากชีวิตปรางเลย ตอนที่ปรางต้องการคนช่วย คุณหายไปไหนค่ะเรืองยศ"

"เอ่อ ผม" เรืองยศตอบไม่ได้ จนปาริฉัตรกระตุกแขนเขาให้กลับมานั่งข้างเธอ เขาจึงต้อมยอมกลับมานั่งข้างปาริฉัตร

" อ้าวมาแล้วหรอลูก ไป ๆ กับข้าวพร้อมแล้ว นายหัวนั่งรอแล้ว"

ทุกคนเดินเข้ามานั่งร่วมโต๊ะทานข้าวกัน ปุรินทร์เองขยับเก้าอี้ ตัวที่ติดกับเขาให้ปาลิน

"ขอบคุณค่ะ"

ปาลินเอ่ยคำขอบคุณให้เป็นครั้งแรก จนปุรินทร์อยากแกล้งเธอ ตอนที่เธอนั่งลงแล้ว เขาเลยหอมลงบนหัวของเธอไปหนึ่งที ทุกคนเองหันมามองหน้ากันด้วยควมปลื้มใจ ยกเว้นเรืองยศ ปาลินหันมาจะเอ็ดเขา

"ก็แค่แสดงความรัก ของคู่รัก น้องปรางจะมองพี่แบบนั้นทำไมครับ" เขาพูดแต่หันมาทางเรืองยศ จนปาลินเองยอมเข้าใจในการเล่นละคร