เหลี่ยมรักกับดักนายหัว

ยอมแต่งงาน แต่เมื่อถึงเวลาขออิสรภาพคืน

ปุรินทร์เองที่โดนสวนจากเธอ จนเขาเองนึกอยากเอาชนะเธอมากกว่าเดิม

"การที่ฉันต้องมาแต่งงานกับลูกศัตรูของคุณพ่อ คุณคิดว่าฉันจะรู้สึกยังไง"

"คุณคิดว่าคุณเสียหน้า ก็ไม่ต้องแต่ง คุณอยู่ที่บ้านนั้นต่อได้ แต่ต้องแลกกับการที่คุณต้องเป็นคนของผมในฐานะ เมียนอกสมรส "

"เป็นแบบนั้นคุณจะเสียหน้ามากกว่าอีกนะครับ ผมแค่เสนอทางเลือกให้คุณ หรือจะยอมแต่งงานเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย เพราะผมเองทำให้คุณเชิดหน้าชูตาได้"

ปาลินอึ้งกับข้อเสนอที่ทุเรศของเขาสิ้นดี ปุรินทร์แกล้งมองนาฬิกาจับเวลา จนเธอเอ่ยออกมา

"นานแค่ไหนที่ฉันต้องทนแต่งงานกับคุณ"

"แต่คุณต้องจดทะเบียนกับผม 3 ปี หรือจะนานกว่านั้นแล้วแต่คุณ" ปาลินยืนนิ่งกำลังคิดตามสิ่งที่เขาพูด

"แต่ระหว่างนั้นคุณช่วยทำหน้าที่ภรรยาที่ดีด้วย ทั้งเรื่องในครอบครัวและก็ เรื่อง ..." ปุรินทร์แอบยิ้มออกมาจนปาลินกำมือแน่นด้วยความโกรธ

"หยาบคาย "

" แลกกับบ้านหลังสุดท้ายของป้ามาลี ผมว่าคุณคุ้มนะ ได้ผู้ชายที่หน้าตาดีที่สุดในพังงาแบบผม"

"ฉันไม่เคยต้องเอา เรื่องพวกนี้มาคำนวณกำไรขาดทุน"

"แต่วันนี้เมื่อคุณเสนอ และผมยอมจ่าย ราคาแพงสะด้วย จริงไหมครับ" ดื้อชะมัดเลย เถียงเก่งที่หนึ่ง สัมภาระแท้ๆ เลยน้องปราง

"พอครบ 3 ปี หรือฉันหาเงินมาคืนคุณได้ฉันต้องการอิสระจากคุณ"

"ผมไม่คิดว่าคุณจะหามาได้ เงินตั้ง 60 ล้านนะคุณ ไม่ใช่ 60000 แต่ถ้าคุณจะซื้อคืนจริง ผมขอ ดอกเบี้ยนิดหน่อย 80 ล้าน"

ปาลินที่แววตาที่กำลังระอุเป็นไฟที่เขาดูถูกเธอ แถมยังหน้าเลือดอัพราคามากมายขนาดนั้น

########

สำนักงานข่าวที่นีน่าทำงานวันนี้เธอลงข่าวว่าลูกสาวนายหัวคนดังในพังงาแย่งแฟนของอินทีเรียร์มือหนึ่งของโรงแรมสิงหา จนนายหัวปราชญ์เองก็โกรธคนเขียนข่าว เลยเรียกลูกทั้งสองคนมาพบที่ห้องทำงาน

"เห็นข่าวแล้วใช่ไหม" นายหัวเอ่ยเสียงดัง

"มันตั้งใจจะดิสเครดิตเรา" ปาริฉัตรเอ่ยออกมา

"ฉัตรตั้งใจแยกนายเรืองยศออกจากคุณปาลินค่ะพ่อ จนกว่าพี่ปุจะได้แต่งงานกับคุณปาลินเรียบร้อยก่อนค่ะ แล้วฉัตรถึงจะยกเลิกสัญญากับเรืองยศ "

"พี่จะรีบแต่งให้เร็วที่สุดเลยน้องรัก" ปุรินทร์เดินมากอดน้องสาวเอาไว้ จนนายหัวเองส่ายหัวกับความบ้าดีเดือดของลูกทั้งสองคน

#####

เช้าวันรุ่งปุรินทร์ที่แวะมาหาว่าที่ภรรยาแต่เช้าที่บ้าน วันนี้ป้ามาลียังไม่ออกจากโรงพยาบาล เขาเลยถือโอกาสหิ้วปิ่นโตที่คุณประดับทำเพื่อจะให้ปุรินทร์เอามาให้ปาลินที่บ้าน ปาลินที่เดินลงมาจากบนบ้านเจอหน้าเขาแต่เช้า ทำท่าจะเดินออกนอกบ้าน

"น้องปรางมาทานข้าวกับพี่ก่อนสิ คุณน้าฝากปิ่นโตมาให้ด้วย พี่ไม่รู้ว่าจานชามอยู่ตรงไหน" ปาลินที่มองกล่องอาหาร แล้วเดินเข้าไปในครัวหยิบจานชามออกมา เขาเองเข้ามาช่วยเธอหยิบยกแก้วขวดน้ำออกมาด้วย ปุรินทร์ที่เห็นโต๊ะอาหารเงียบสงบ เธอไม่พูดกับเขาสักคำ เสียงซดน้ำแกงดัง โฮกๆ ให้เธอรำคาญ

"สนุกมากไหมค่ะ" ปาลินเอ่ยถาม

"พี่แค่ไม่ชอบความเงียบครับ น้องปรางนั่งทานข้าวแต่หน้าบูดบึ้งใส่พี่ขนาดนี้ เหมือนวันนี้เป็นวันสิ้นโลกเลย"

"ตอนนี้ปราง เอ่อ ฉันก็รู้สึกแบบนั้นอยู่ ฉันยินดีนะคะที่คุณรู้ตัว"

ปุรินทร์เองรอบมองปาลินคิดว่าเธอเองคงรู้ข่าวที่นีน่าเขียนลงไปแล้ว ปุรินทร์ระหว่างนั่งทานข้าว เขาหยิบสัญญาเงินกู้มาวางตรงหน้าปาลินพร้อมปากกา

"อ่านรายละเอียดให้ครบทุกบรรทัดนะครับ ว่าคุณเป็นหนี้เท่าไหร่ ค่ารักษาป้ามาลีแม่คุณจ่ายคืนผมมาแล้ว ผมยกให้"

"แต่ฉันมีข้อแม้ ถ้าฉันหาเงินมาคืนคุณได้ทั้งหมด คุณต้องคืนอิสรภาพให้กับฉัน" ปาลินที่ยอมเซ็นสัญญา ปุรินทร์ที่ได้ยินเธอบอกแบบนั้นกลับรู้สึกใจแป้วแต่แกล้งพูดตอกย้ำเธอให้ชัดเจน

"สัญญามีผลตั้งแต่วินาทีนี้ พี่หวังว่าน้องปรางคงรู้นะครับว่าควรจะต้องทำยังไง เป็นลูกหนี้ที่ดีก็ควรที่จะฟังพี่ทุกเรื่อง ช่วยฝึกเรียกพี่ เรียกน้องเอาไว้ให้ชิน" ปุรินทร์ก้มลงหอมที่บนหัวของปาลิน เขาเองกลับรู้สึกแปลกใจหลงใหลในตัวเธอได้มากขนาดนี้

########

ปุรินทร์ที่ออกมาจากบ้านปาลินเมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการ เขาแวะมาหาสิงหาที่ร้านกาแฟในโรงแรม พอดีที่มานั่ง อัญญาที่รอเขามาหาเธอทุกวันแต่เขาไม่ยอมมา เธอเลยฝืนคำสั่งโทรหาเขา แต่เขาไม่ได้สนใจสายของเธอเลยปล่อยให้ดังแบบนั้น

" ตกลงแกจะแต่งงานกับน้องปรางจริงๆใช่ไหม ไหนว่าไม่อยากมีภาระ"

"เธอไม่ใช่ภาระ แต่เป็นสัมภาระ" ปุรินทร์เน้นอย่างจริงจัง

"ยอมแบกด้วยความเต็มใจว่างั้น" ปุรินทร์ไม่ตอบได้แต่พยักหน้าให้ก่อนจะยกกาแฟขึ้นมาดื่ม

"แล้วเด็กแกหละ แกจะมีเมียสองคนรึไง" สิงหาที่รู้ทุกเรื่องของปุรินทร์เอ่ยถาม

"ไม่ ฉันจะไม่ทำให้น้องปรางต้องเสียใจ ฉันขอจัดการเรื่องน้องปรางก่อน แล้วฉันจะไปคุย

อัญญา"

"กูว่ามึงเตรียมรับปัญหาที่จะตามมาเลย"

ปุรินทร์ที่กลับเข้าบ้านช่วงเย็น เขาพานายหัวและคุณประดับมาที่บ้านของปาลินเพื่อให้ท่านทั้งสองรับทราบเรื่องที่เราสองคนจะแต่งงานกัน ปาลินได้ยืนหน้าตึงใส่เขาที่เขารีบขนาดนี้

"คุณแม่ค่ะ ปรางขอไม่จัดงานนะคะ รับรู้กันแค่คนในครอบครัวก็พอ "

"แต่ว่าลูก"

"ปรางขอตัดสินใจเรื่องนี้เองนะคะ"

"ผมสัญญาครับจะดูแล ปกป้องน้องปราง จะไม่ให้ใครมาทำอันตรายได้ครับ" ปุรินทร์เอ่ยออกมา จนนายหัวและคุณประดับเองพอใจ หลังจากที่นายหัวกลับไป เขาก็กวนประสาทเธอทันที

"ผมชอบคุณจริงๆ ที่คุณเริ่มทำหน้าที่ภรรยาที่ดีของผม ช่วยผมประหยัดค่าจัดงานแต่ง อันที่จริงถ้าจะจัดงานเอาให้สมเกียรติของน้องปรางพี่ทำให้ได้"

"เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วค่ะ วันไหนที่ฉันเป็นอิสระ จะได้ไม่วุ่นวายมาแก้ข่าวให้อายคนอื่น"

"ยังไม่ทันจะเริ่มเป็นเมียเลย จะปิดงานแล้วหรอ" ปรางเชิดขึ้นอย่างไว้ตัว

"ฉันแค่แสดงออกชัดเจน ชอบก็บอกชอบ เกลียดคือเกลียด" ปุรินทร์เองถึงกับสะอึกในสื่งที่เธอพูดออกมา และแสดงท่าทีถึงความรังเกียจ

"ครับ ก็ดี ผมขอย้ำนะครับสัญญาฉบับนี้รู้แค่เราสองคน พ่อผมแม่คุณไม่ได้รับรู้เรื่องนี้ ถ้าคุณคิดตุกติกผมไม่รับประกันว่าจะเป็นข่าวขนาดไหน คุณป้ามาลีถ้าท่านทราบข่าว"

"ฉันรู้ตัวค่ะ ว่าควรวางตัวแบบไหน ทำเพื่อใคร สิ่งหนึ่งที่คุณควรรู้การเป็นสามีภรรยามันคือการยอมรับของคนสองคน สำหรับฉัน คุณคือเจ้าหนี้ ไม่ใช่สามีและไม่มีวันที่จะได้เป็น"

"งั้นน้องปรางเตรียมตัวไว้เลย ในฐานะเจ้าหนี้ พี่อาจจะเก็บเกี่ยวดอกเบี้ยจากตัวน้องปรางทุกวันให้คุ้มกับเงินที่พี่ต้องเสียไป " ปากเขาพูด มือของเขาที่เกลี่ยบนต้นแขนของเธอไปมา ยิ่งยั่วโมโหเธอให้ปี๊ดมากขึ้นไปอีก

ีเสียงมือถือของปุรินทร์ดังอีกครั้ง คนที่โทรมาคืออัญญา เขารับสายแล้วบอกว่ากำลังจะเข้าไปหาต่อหน้าปาลิน เธอเอง ยืนรอส่งเขา เหมือนเขากำลังจะรีบไป