เหลี่ยมรักกับดักนายหัว

วันครอบครัวแต่บันเทิงสุด

ตอนเช้า ปาลินแวะมาเยี่ยมป้ามาลีที่โรงพยาบาล แต่เธอเองที่มาช้ากว่าปุรินทร์แปบเดียว

"เมื่อวานกล้าดีมากนะ ที่หนีพี่กลับไปกะไอ้หมอนั่นอะ"

"เรียกเขาดี ๆ หน่อยไม่ได้หรือไงคะ"

" จะให้เรียกมัน มีคุณสารวัตรนำหน้าอะหรอ"

"ถ้าเรียกไม่ได้ก็เงียบไปค่ะ ปรางจะไปเยี่ยมป้าลี" ปรางเดินแยกออกมาเดินเข้าห้องพักรักษาตัวป้ามาลี แต่เข้ามานานแล้วปุรินทร์ถึงเดินตามมา

"ผมไปเคลียร์ค่าใช้จ่ายส่วนที่เหลือให้แล้วนะครับป้า เตรียมกลับบ้านได้ครับ" ปุรินทร์เอ่ยบอกป้าลีซึ่งทำท่าจะยกมือไหว้ขอบคุณเค้า แต่ปุรินทร์จับมือป้าเอาไว้ไม่ให้ไหว้ เพราะตนเองอายุน้อยกว่า

"ไม่ต้องทำแบบนี้ครับ ผมเต็มใจ" ป้าลีที่มองท่าทีอ่อนโยนของปุรินทร์ อย่างพอใจ

ปุรินทร์ที่ขับรถมาส่งป้าลีที่บ้าน บ้านที่เขาเป็นเจ้าหนี้ วันนี้ในบ้านมีคนงานเพิ่มมากขึ้น

"คุณนี่มันอะไรกัน" ปาลินหันมาถามเขาที่อยู่ ๆ ในบ้านเธอมีแม่บ้านมาใหม่สองคน คนสวนหนึ่งคน

"ก็ป้าคุณยังป่วยแกจะดูแลบ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ได้ยังไง" ปุรินทร์เอ่ยออกมา

"ปรางขอบคุณนะคะ แต่ปรางคงไม่มีปัญญาจ้างคนเยอะขนาดนี้ แค่เงินเดือนปรางไม่น่าจะพอ อีกสามคน" ปรางเอ่ยออกมา

"มันเป็นสิ่งที่พี่ควรทำครับ เพื่อว่าที่ภรรยาของพี่" ปุรินทร์เอ่ยออกมา จนปาลินถึงกับหน้าตึงที่เขากวนประสาทเธอ

"น้องปรางเตรียมตัวให้พร้อมนะครับ เพราะถึงเวลาพี่จะมารับเจ้าสาวด้วยตัวเอง หวังว่าน้องปรางคงจะไม่ผิดคำพูด "

"ฉันจะรอค่ะ" ปรางเอ่ยตัดบท ปุรินทร์เองพอใจที่เธอตอบตกลงเขา

ปุรินทร์ที่กำลังจะออกจากบ้านของปาลิน วันนี้เขาอยากให้เธอไปทานข้าวที่บ้านเขา เพราะวันนี้คุณอากรองแก้ว กับ คุณอาปัตย์ น้องชายพ่อจะมาที่บ้าน เขาเลยบอกเธอเอาไว้

"ตอนเย็นพี่มารับนะครับ ไปทำความรู้จักญาติ ๆ ของพี่กัน จะได้เชิญท่านมาร่วมงานแต่งงานเราด้วย"

"ค่ะ คุณจะมากี่โมง"

" 5 โมงเย็นแล้วกันครับ ผมจะรีบมา" ปุรินทร์ที่เดินเข้ามาหอมแก้มเธอก่อนจะเดินขึ้นรถไป ปาลินเองที่ยังยืนตาค้างในการกระทำของเขา โดยที่ป้ามาลีเองก็แอบมองการกระทำที่ดูยังไงเหมือนคู่รักกันเข้าไปทุกที

" ไปรักกับคุณปุรินทร์ตอนไหนค่ะ " ป้าลีเอ่ยถามตอนเธอเดินมา

"ไปค่ะ ไปทานข้าวกันดีกว่า"

ปาลินขัดจังหวะ เปลี่ยนเรื่องไปเลย เธอแค่บอกความรู้สึกแบบนี้ไม่ถูก

"ป้าลีอย่ากังวลนะคะ ป้าเพิ่งจะหายป่วย ป้าลีเหมือนญาติของปรางคนนึงไปแล้ว ป้าลีดูแลปรางมาตั้งแต่เด็กๆ ปรางยอมแต่งงานปรางเต็มใจค่ะ " ปาลินไม่ได้เอ่ยบอกเรื่องสัญญาความเป็นเจ้าหนี้และลูกหนี้กับป้าลี เธอกลัวป้ากังวลเรื่องของเธอจนช็อกไปอีกครั้ง

ช่วงเย็นปุรินทร์มารับเธอตรงตามเวลา พอดี ปรางที่เดินลงมาพอดีกับที่เขามานั่งรอและนั่งพูดคุยกับป้าลี

"จะไปได้หรือยังคะ"

"ไปครับ ไปก่อนนะครับป้า" เขาเดินจับมือเธอออกมาให้ป้ามาลีเห็นด้วยความสบายใจ ว่าเธอไม่ได้โดนบังคับ

######

บ้านเอนกตระการ

นายหัวที่กำลังคุยงานกับคุณอาปัตย์ และ คุณอากรองแก้ว น้องชายของนายหัวปราชญ์ ที่เพิ่งกลับมาจากฮ่องกง เพราะธุรกิจของอาทั้งสองคนมีปัญหา ปุรินทร์ที่เดินจูงมือปาลินเข้ามาในบ้านของเขา เธอเองขอแยกตัวไปหาแม่ของเธอ ปุรินทร์เอ่ยทักทายอาทั้งสองคน ปัตย์เองจะคุยเรื่องของตนกับปุรินทร์ เลยทำทีถามเรื่องงานแต่ง นายหัวบอกว่าหลานจะแต่งงาน

"ปุ จะจัดงานที่ไหนหละ วันอะไร อาช่วยบอกญาติ ๆ ฝั่งเราให้" ปัตย์เอ่ยถามหลานชาย

"อยากจัดเป็นงานภายในเฉพาะคนในครอบครัวครับ"

"มันจะไม่เงียบไปหรอ แบบนี้ที่อาได้ยินคนเขาลือกันตามข่าว เกรงว่าคนจะมองเป็นเรื่องจริงนะ"

"ใครลืออะไรค่ะ คุณอา" เสียงปาริฉัตรดังแทรกเข้ามา

"ลือว่าพิพัฒน์สกุลแต่งงานเพื่อล้างหนี้ให้นายอาคม" คุณกรองแก้วตกใจที่สามีพูดออกมาแบบนั้น คุณประดับกับปาลินเดินเข้ามาถึงกับหน้าเสียที่ได้ยินคำพูดนี้จากน้องชายนายหัว

"พูดอะไรของแก ไร้สาระ" นายหัวต่อว่าน้องชายตัวเอง

"ผมว่าคุณอาเอาเวลาไปสนใจงานที่มีปัญหากลับมาดีกว่าไหมครับ" ปุรินทร์เอ่ยออกมาเพื่อเป็นการติงในฐานะผู้บริหารไม่ใช่หลาน

"เท่าที่อาไปคุยเรื่องรังนก คนตอบรับอามาเยอะ" ปัตย์หน้าตึงโดนปุรินทร์ย้อน

"แต่ที่ผมได้รับแจ้งจากลูกค้า ของล็อตนี้คุณภาพต่ำกว่าที่ผมเคยส่งไปสภาพรังนกบางอันไม่สมบูรณ์ร้อยเปอร์เซนต์ อาควรดูลูกน้องของอาบ้างนะครับตอนจัดส่ง ถ้าอาดูแลไม่ได้ผมจะให้ปาริฉัตรไปดูแลแทน " อาปัตย์ขอแยกและแบ่งลูกค้าบริษัทในเครือ A.T.K.Group ออกไปดูแลเองบางส่วน สินค้าโดนตีกลับมาจำนวนมาก ไม่ใช่ครั้งแรก

"ไม่ต้อง อาจะเข้าไปดูลูกน้องเอง"

นายหัวได้ยินงานที่น้องชายทำพลาด เลยกล่าวเตือนออกไป

"พ่อของเราสอนเสมอนะปัตย์ การทำธุรกิจ ต้องซื่อสัตย์กับลูกค้าเสมอ จะสั่งมากสั่งน้อยเราต้องดูแลให้เท่าเทียมกัน"

"ผมจะพยายามครับพี่" ปัตย์เอ่ยตอบนายหัว เขาเองคิดว่าที่ทำอยู่มันดี

"มาตราฐานต่ำแต่ได้กำไรสูง มันต้องไม่ใช่ที่โรงงานผลิตของเรา เห็นทีผมคงต้องลงไปตรวจสอบเอง" ปุรินทร์เอ่ยออกมาอีกครั้ง

"เมื่อนายหัวมอบบริษัทลูกให้อาดูแล ก็ควรปล่อยให้เป็นหน้าที่ของอานะปุรินทร์"

"แต่ที่อาทำผิดพลาดไม่ใช่แค่บริษัทลูกครับ มันโยงมาถึงบริษัทแม่ด้วย เพราฉะนั้นการคัดสรรรังนกที่ดีออกขาย คุณอาต้องใส่ใจมากกว่านี้ครับ "

อาปัตย์ที่โดนหลานต่อกรไม่เลิก ขอตัวเดินออกไป กรองแก้วเองหน้าเสียเห็นสายตาทุกคนที่มองมาเธอจึงขอตัวเช่นกัน

"ผมพูดผิดหรอไง ทำไมอาไม่ยอมรับฟัง" ปุรินทร์เอ่ยออกมา ความวุ่นวายแรกผ่านไป ความวุ่นวายสองตามมา เสียงปรบมือเสียงหัวเราะของปรานนท์

"เป็นการรวมญาติที่สนุกมากเลยครับ ถ้าแม่ผมมาด้วยนะคงสนุกมากกว่านี้ คุณคนสวยเคยเจอแม่ผมหรือยังครับ" ปรานนท์เอ่ยออกมา ปาลินเองที่ยังคงงง

"แม่หยก ภรรยารองของนายหัวที่ทุกคนมองข้าม จนเธอต้องออกจากบ้านหลังนี้ไป แล้วให้แม่ของคุณคนสวยมาเสียบแทนไงครับ" นายหัวเอามือตบโต๊ะด้วยความไม่พอใจ จนต้องเอ่ยกล่าวขอโทษภรรยาและปาลิน

"โอ้โห อาหารเต็มโต๊ะเลย ไม่มีใครทานหรอครับ" ปรานนท์มองบนโต๊ะอาหาร

"แกทำแบบนี้ทำไม ตานนท์"

" เรื่องไหนครับพ่อ เรื่องภรรยาของพี่ปุที่ก่อนหน้าพ่อจะยกให้ผม หรือเรื่องแม่ของผมที่พ่อไม่เคยยกย่อง แล้วทุกคนที่นี่ก็รังเกียจแม่ผม" ปรานนท์ยิ้มเยาะ

"เลิกทำตัวก้าวร้าวได้ไหม" ปุรินทร์เอ่ยว่าน้องชาย

"ก่อนพี่จะสอนผม พี่สอนตัวเองให้เคารพแม่ผมก่อนสิ" ปรานนท์สวนกลับพี่ชาย

"หุบปาก แกเป็นน้องว่าพี่แกแบบนั้นได้ยังไง" เสียงนายหัวที่ลุกขึ้นจากโต๊ะ เดินมาตบหัวปรานนท์

"ทำไมพ่อไม่ตบพี่ปุบ้าง เวลาเถียงแม่ผม มีแต่แม่กับผมที่ผิดตลอด เพราะผมไม่ใช่ลูกแม่เดียวกับพวกพี่ ๆ เขาหรอไง พ่อ กับ พี่ พี่ ถึงไม่รัก พ่อลำเอียง" ปรานนท์เอ่ยออกมาทั้งน้ำตา ด้วยความน้อยใจต่าง ๆ นานา

"ปรานนท์" นายหัวตวาดลูกชายจนความดันขึ้น ทรุดลงนั่งตามเดิมจนปุรินทร์เข้ามาประคองพ่อ ปรานนท์จะเข้ามาช่วย โดนปาริฉัตรตวาดใส่

"พ่อป่วยเพราะแก ไอ้ตัวซวย"

" ผมไม่ได้เป็นตัวซวยนะ พ่อครับ" ปรานนท์เอ่ยออกมาทั้งน้ำตา คุณประดับให้ปาริฉัตรไปหยิบยาของนายหัวมาให้

"บ้านมีแต่ปัญหา จะไหวไหมวะปราง" ปาลินบ่นพึมพำเบาๆ ยืนมองดูทุกคนกำลังช่วยเหลือนายหัวตรงหน้า เธอเลยเดินมาหาปุรินทร์

" นายหัวเป็นอะไรค่ะ " ปาลินเอ่ยถามเขา จนปุรินทร์ยิ้มออกมาที่เธอสนใจเรื่องครอบครัวเขา ปาลินดูห่วงอาการนายหัว เธอกลัวหลุดฟอร์มหาข้ออ้างสวนกลับ

" ฉันไม่ใช่นักธุรกิจแบบคุณ ที่จะสนใจ แค่กำไร ขาดทุน"

" คุณนี่ไม่น่าชื่อปรางนะ น่าจะชื่อน้องนก น้องไก่ จิกผมจนจะพรุนละ"

"คุณ" ยังไม่ทันจะเถียงกลับ ปาริฉัตรเดินไปเอายาให้นายหัวกำลังทะเลาะกับปรานนท์ ปรานนท์เองเถียงไม่ทันพี่สาวกำลังจะผลักปาริฉัตร แต่เสียงของพี่ชายคนโตดังเข้ามาก่อน

"อย่าใช้กำลังกับพี่ ตานนท์"

"พี่ปุก็ปกป้องพี่น้องแม่เดียวกัน ผมหมาหัวเน่า"

"หุบปากของแกซะ พ่อไม่สบาย อยู่"

"เด็กเห็นแก่ตัว พ่อถึงป่วย" ฉัตรเอ่ยออกมา

"พี่บอกให้หยุดฉัตร ถ้าพ่อรู้ว่าพี่น้องทะเลาะกันเองแกจะรู้สึกยังไง เอายาไปให้คุณน้า "

ปาลินแอบมองเรื่องในบ้านปุรินทร์จัดการเป็นอย่างดี ทำงานนอกบ้าน แล้วยังต้องมาเจออะไรแบบนี้ทุกวันอีก คงปวดหัวแย่