เหลี่ยมรักกับดักนายหัว

กดดันให้น้องแต่งงาน

ปุรินทร์ที่ขับรถกลับมาบ้านช่วงเย็นพ่อโทรตาม คุณประดับเองอยู่ฟังด้วย

"คุณประดับครับ ถ้าผมอยากให้หนูปรางมาอยู่ที่นี่ มาเป็นลูกสะใภ้ผม" นายหัวเอ่ยออกมา จนเธออึ้งและไม่คิดว่านายหัวจะใช้แผนนี้

"ฉันแล้วแต่ลูกนะคะ" คุณประดับเอ่ย คงยากเพราะยัยปรางไม่มาแน่

"หมายความว่าถ้าลูกคุณยอม คุณก็ตกลงถูกไหมครับ"

"ฉันตอบไม่ได้ค่ะ"

"ปุ แกโทรตามตานนท์พ่อจะให้เธอแต่งงานกับตานนท์" ปุรินทร์ที่กำลังยิ้มมีความสุข สีหน้ากลับเปลี่ยนลงไปทันที แต่เขาไม่กล้าแย้งพ่อ

"หนูปรางเก่ง ฉลาด เขาน่าจะคุมน้องแกที่ดื้อรั้น เกเร เที่ยวไปวัน ๆ ได้ มันจะได้เป็นผู้เป็นคนกับเขาสักที"

"จะดีหรอครับพ่อ ไอ้นนท์มันเอาแต่ใจจะตาย หัวร้อน " ปุรินทร์เอ่ยออกมา

นายหัวไม่รอฟังคำตอบจากลูกเดินออกไปกับคุณประดับทันที เขาเองอยากจะสั่งสอนลูกชายคนโตเช่นกัน ยังไม่รู้ใจตัวเองจะเสียของที่รัก จนต้องหาทางทำให้ได้ปาลินมา

ปุรินทร์จึงโทรหาน้องชายที่อยู่เมืองนอกบอกเรื่องที่พ่อจะให้กลับมาแต่งงาน แต่ยังไม่ได้บอกว่าแต่งกับใคร

ปรานนท์ขณะนี้อยู่อังกฤษกำลังใช้ชีวิตเสเพล มั่วสุมไปวันๆ เขาเจอคนที่ถูกใจที่นี่ แล้วด้วยกำลังคบกัน

"นนท์ พ่อให้แกกลับมาที่ไทยมาแต่งงาน"

"ไม่เอาอะพี่ปุ ผมมีเมียแล้ว "

"งั้นแกก็โทรไปบอกพ่อเอง หรือจะพาเมียแกมาหาพ่อที่ไทย ฉันจะส่งตั๋วเครื่องบินให้"

ปุรินทร์มาบอกนายหัวว่าน้องไม่แต่ง จนเขาเสนอตัวที่จะแต่งเอง จนผู้เป็นพ่อถึงกับยิ้มออกมา

######

วันรุ่งขึ้น ปุรินทร์ที่ต้องมาโรงงานเพื่อมาตรวจดูรังนก ปุรินทร์เริ่มจัดการให้เลขาโทรไปบีบปาลินให้มาแต่งงานกับตนเอง เร่งรัดให้เธอจ่ายชดใช้คดีของอัญญา ที่อัญญาเอ่ยเรียกร้องไป 10 ล้านบาท

ร้านกาแฟที่นัดหมายคุณปาลิน กับเลขาของปุรินทร์

"ตอนนี้ปรางยังไม่มีคะ"

"คุณมีห้างสรรพสินค้าใหญ่โตในพังงานะครับ" คุณเลขาเอ่ย

"ตอนนี้ไม่ใช่ของฉันค่ะ"

ปุรินทร์ที่รู้กันกับเลขา เดินเข้ามาในร้านกาแฟ มานั่งลงข้างเธอ พอเธอเห็นเขาก็รู้สึกใจชื้นที่มีเขามานั่งด้วย ไม่งั้นเธอคงโดนฝั่งนั้นรุกจนตอบไม่ถูก

"ผมจะรีบโอนให้ทันที แต่ผมขอตกลงกับเธอก่อน คุณทิ้งนามบัตรเอาไว้ ผมติดต่อไปเอง"

"ครับ แต่วันนี้ผมต้องได้เงินนะครับ เพราะคุณอัญญาเธอจะไปต่างประเทศ เธอทำใจไม่ได้ที่เสียลูกในท้องไป"

ปุรินทร์ดึงมือปาลินให้เดินออกมาจากร้านกาแฟเดินมาที่รถของเขาก่อนที่จะเปิดประตูรถให้เธอ เธอเองก็ยอมเข้าไปนั่ง เขาเองเดินอ้อมมาทางฝั่งคนขับแล้วขับรถออกไป ความเงียบในรถ

ปาลินเลยเริ่มพูดก่อน

"คุณไม่ต้องมายุ่งกับฉันได้ไหม" เธอมองทางข้างหน้า พูดกับเขา

"ผมไม่ได้ช่วยคุณฟรีๆ "

"คิดจะเก็บดอกเบี้ย ขูดรีดฉันหรอคะ"

"คุณไม่ต้องจ่ายทั้งต้นและดอก แค่ตกลงรับข้อเสนอของผม แต่งงานกับผม"

"ไม่มีวัน ฉันจะไม่ยอมขายตัวเองเพื่อแลกเงินพวกคุณ"

"คุณมีเวลาตัดสินใจถึงคืนนี้ ผมจะรอคำตอบ" ปาลินที่กำลังโกรธ พอรถจอดติดไฟแดง เธอเดินลงมาจากรถของเขาเดินขึ้นไปบนฟุตบาททันที ปุรินทร์เองก็ไม่คิดจะเรียกเธอ เพราะแค่นี้ก็กดดันเธอมากพอ

" พี่ขอโทษนะครับ ไม่ทำแบบนี้น้องปรางคงไม่ยอมแต่งงานกับพี่"

ฟ้าเริ่มมืด ปาลินจ้างรถกลับมาเอารถที่จอดอยู่ แล้วแวะขับรถมาเรื่อย ๆ จนมาถึง Night Market ตลาดกลางคืนชาวเมืองพังงา เธอจอดรถหน้าร้านอาหารทะเลดองที่เพื่อนเธอเปิดร้าน ระริน หรือ ริน กำลังจัดเตรียมของให้ลูกค้าใส่กล่อง

"อ้าวยัยปราง มาได้ยังไงเนี่ย" ระรินเอ่ยทักเพื่อนสาว แต่มือยังคงตักของให้ลูกค้า ปรางเดินเข้ามากอดเพื่อน จนเพื่อนรีบใส่ถุงให้ลูกค้า

"เฮ้ยปราง แกเป็นอะไร" หลังจากนั้นปรางก็ระบายทุกสิ่งอย่างให้เพื่อนรักแบบระรินฟังจนหมด ทั้งเรื่องหนี้สิน ทั้งเรื่องแม่ รวมถึงเรื่องที่ขับรถชน

"ชีวิตแกนี่ครบรสเลยวะ แล้วทำไมนายนั่นถึงอยากแต่งงานกับแกวะ แล้วไอ้เรืองยศหละมันหวงก้างแกจะตาย แล้วนี่มันหายหัวไปไหน" ระรินเอ่ยถามหา ยศ

"เขามาลาออกบอกว่าได้งานใหม่ โทรไปไม่รับ ย้ายที่อยู่ไปดื้อ ๆ ฉันไม่รู้ว่าทำไมเรืองยศทำแบบนั้น"

"แฟนประสาอะไรวะ เกิดเรื่องแล้วหายหัวแค่แกมีหนี้นะเว้ย ฉันยังมีหนี้เลย ถึงจะไม่มากเท่าแกก็เหอะ"

"เรื่องนี้ฉันต้องตัดสินใจอะริน ฉันไม่รู้จะเอายังไง สับสน งง ไปหมด"

"ถ้าเป็นฉัน จะยอมแต่งงานวะ ใช้หนี้ให้หมด หมดหนี้แถมผัว" ระรินพูดเพื่อให้เพื่อนสบายใจ ปรางหยิกแขนระริน

"โอ้ยแก เขาจะช่วยแกทุกเรื่องหรือเปล่า แค่รถชน แล้วห้างของพ่อแก" ปาลินรู้สึกเครียด ที่ต้องขายตัวให้นายปุรินทร์ แค่คิดเธอก็ปล่อยโฮออกมา อย่างอัดอั้นมานานจนระรินเองดึงเพื่อนมากอดปลอบใจด้วยกุ้งช็อต แซลม่อนดองยัดใส่ปากปรางทีละคำ

ที่ผับกลางเมืองพังงา

ปุรินทร์ที่เล่าทุกอย่างให้สิงหาฟัง และนั่งรอเพื่อปาลินจะโทรมา

"กูแปลกใจมากเลยนะวันที่มึงบอกอยากเจอมะปราง งานเปิดโรงแรมกู ดูมึงแคร์เธอ" สิงหาเอ่ยขึ้นมา

"จะมีผู้หญิงกี่คนวะที่เราเห็นแล้วไม่อยากให้หลุดมือไปไหน อยากให้อยู่ในสายตาตลอดไป"

"ยังไม่โทรมาแบบนี้ พรุ่งนี้แกต้องรุกหนักวะ " สิงหาเอ่ยออกมา ยินดีที่จะช่วย

######

ทางอังกฤษ

ปรานนท์ที่กำลังมีปัญญากับแฟน เริ่มมีปากเสียงกัน เขาไม่เคยแคร์ใคร ไม่ยึดติด แต่กับอินดี้เธอคือทั้งหมดที่ปรานนท์มี อินดี้ที่หนีปรานนท์กลับเมืองไทยเธอทนอารมณ์รุนแรงเขาไม่ไหว ปรานนท์ที่เคาะประตูเสียงดังจนฝรั่งข้างห้องออกมาบอกให้เขาเงียบๆ แต่ก็ด้วยความใจร้อน ปรานนท์โดนฝรั่งอัดจนน่วม ปรานนท์เลยจะยอมกลับไทย

######

เช้าวันนี้ ปุรินทร์จ้างคนมาสวมรอยเป็นญาติของทาง อัญญา โดยเขาเองที่ขับมาส่งหน้าบ้านแล้วขยับรถออกมาจอดในมุมที่ไม่มีคนเห็นส่งสัญญาณให้เริ่มได้

เสียงออดหน้าบ้านที่ดัง ป้าลีเลยเดินออกมาดูเห็นคนมายืนโวยวายร้องเรียกปาลินให้ออกมารับผิดชอบลูกสาวของแก และหลานที่ถูกเธอขับรถชนจนเสียชีวิตในท้อง มีตำรวจมาด้วย ป้าลีเลยให้นั่งรอที่สวนหน้าบ้านก่อน

"ผมขอเชิญคุณปาลินไปโรงพักด้วยครับ ทางญาติเข้าแจ้งความ"

"มีอะไรผมว่าคุยตกลงกันก่อนได้นี่ครับ อย่าให้ต้องเป็นคดีความเลย" เสียงปุรินทร์ที่ดังขึ้นมาด้านหลัง

"ไม่ต้องยุ่ง" เสียงปาลินดังขึ้นมาใส่เขา ทางญาติกำมะลอได้โวยวายขึ้นอีกครั้ง เร่งให้ตำรวจจัดการเอาเธอเข้าคุก ป้าลีเห็นเธอจึงเดินเข้ามากอดปาลินไว้โดยที่อีกฝั่งยื้อยุดฉุดเธอให้ไปโรงพัก ตอนนี้ปาลินเริ่มใจเสีย กดดันอย่างหนักจากญาติของ อัญญา

"คุณปาลินจะให้คุณคนนี้เป็นตัวแทนเจรจา กับญาติผู้เสียหายใช่ไหมครับ" เสียงนายตำรวจดังขึ้นมา ตอนนี้ปาลินเองกดดันจนคิดอะไรไม่ทัน

"ค่ะ" เธอตอบตกลงอย่างไม่ตั้งใจ

ปุรินทร์เองอมยิ้มออกมากับชัยชนะในครั้งนี้ เขาเลยลงไปคุยและเจรจา พร้อมกับเซ็นเชคค่าจ้างของคนที่เขาจ้างมา รวมถึงคุณตำรวจด้วย แต่ปาลินคิดว่าเขาเซ็นเชคจำนวนสิบล้านเพื่อแลกกับเธอต้องแต่งงานกับเขา

ปุรินทร์หันมามองหน้าเธออีกครั้ง

"แล้วผมจะรีบมารับนะครับ ว่าที่ภรรยา นายปุรินทร์ เอนกตระการ" เขาพูดพร้อมกับดึงเธอมาหอมแก้ม ทั้งๆที่เจ้าตัวยืนนิ่ง น้ำตาที่กำลังไหลลงมาอย่างคนพ่ายแพ้ ปุรินทร์หยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตาให้ แต่เธอกลับสะบัดตัวเดินหนีเข้าบ้านไป