เหลี่ยมรักกับดักนายหัว

อัญญาเจอปาลิน

ตอนเช้าอีกวัน ปุรินทร์เดินมาหาพ่อที่ห้องทำงาน เอ่ยกับพ่อว่าเขาพร้อมที่จะแต่งงานกับปาลินแล้ว

"รีบขนาดนี้ คนจีบเยอะหรือไง พ่อไม่แปลกใจนะ เธอเก่งทุกเรื่อง รีบหน่อยก็ดีเพราะมันหมายถึงความปลอดภัยของหนูปรางด้วย"

ช่วงบ่าย

ปาริฉัตรที่มาออกกำลังกายที่สปอร์ตคลับ และก็ดันมาเจอกับคนที่ไม่อยากจะเจอ สารวัตรกรรณ อดีตแฟนของเธอที่เลิกลากันไป กรรณเดินเข้าทักทายแต่เธอกลับไม่สนใจ

"ไม่เจอกันนาน สวยขึ้นนะ" กรรณเอ่ยออกมา ยังยกเวทอยู่

"ก็ไม่คิดว่าเดี๋ยวนี้คุณจะชอบเล่นกีฬา " ฉัตรเอ่ยออกมา หันมาสนใจลู่วิ่งของเธอที่กำลังจะเริ่มวิ่ง

"พี่ชายคุณคิดจะทำอะไร ปาลินถึงยอมแต่งงานกับพี่คุณ " กรรณเอ่ยออกมาตรง ๆ เพราะเขาเองก็แอบชอบปาลิน

"หวังว่าคงจะไม่ใช้เงินซื้อ เหมือนตอนที่ใช้เงินซื้อผมเพื่อเลิกหรอกนะ" กรรณเอ่ยออกมา พ่อเธอเคยใช้เงินก้อนนึงเพื่อให้กรรณเลิกกับเธอเพราะตอนนั้นเขาไม่ได้มียศ หรือ อนาคตมากพอ

"ทำไมคุณไม่คิดอีกมุมคะ ว่าพี่ชายฉันอาจจะมีฝีมือจีบคุณปรางถึงยอมแต่งงานด้วย คุณเองอาจจะยังพยายามไม่พอ" กรรณผงะ เลี่ยงไปชกกระสอบมวยอย่างหนักหน่วงเพื่อระบาย ปาริฉัตรเองที่แอบมองด้วยความรู้สึกที่ยังคงรักอยู่

ปาริฉัตรที่แอบมอง เธอไม่ได้กังวลเรื่องกรรณที่คิดจะจีบปาลิน เธอห่วงเรื่องเรืองยศแฟนเก่าของปาลิน ที่ปาริฉัตรหลอกใช้เงินซื้อ ตัวมา เพื่อให้พี่ชายได้สมหวัง

ปุรินทร์และปาริฉัตรที่โทรนัดเจอกันก่อนหน้าว่าช่วงเย็นนัดทานข้าวกัน จะได้ต่างพาคู่ของตนเองมาทานอาหารร้านเดียวกัน แกล้งทำเป็นบังเอิญเจอกัน

" อ้าวพี่ปุ คุณปรางมาทานร้านเดียวกับฉัตรเลย" ปาริฉัตรนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารพอเห็นพี่ชายเอ่ยทักตามแผน

" พาว่าที่ภรรยามาทานข้าวนอกบ้านนะ" ปาลินขยับมือ กุมมือปุรินทร์แน่นขึ้น มีแต่เรืองยศที่ออกอาการหึงปาลิน

"จับมือถือแขนกับผู้ชายกลางที่สาธารณะมันไม่เหมาะสมไหมปราง สมัยเราคบกันยังไม่เคยทำแบบนี้" เรืองยศเอ่ยขึ้น ปุรินทร์จึงแกล้งทำเป็นโอบเอวเธอเข้ามาข้างกาย ปาลินเลยเอามือตัวเองมาจับมือข้างที่ปุรินทร์โอบเอวเธอไว้พร้อมกับยิ้มออกมาให้ปุรินทร์ เพื่อเย้ยเรืองยศในสิ่งที่เขาว่าเธอเมื่อสักครู่

"สำหรับปราง ปรางว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาของสามีภรรยาจริงไหมค่ะพี่ปุ" ปาลินเอ่ยออกมา

ปุรินทร์จึงยิ้มรับให้เธอก่อนที่จะก้มลงหอมหน้าผากบางเบา ๆ ปาลินเองตะลึงนิดนึงที่เขาเล่นแบบนี้ แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนตัวเองออกมา

"นั่งก่อนพี่สั่งอาหารให้" ปุรินทร์ปล่อยเอวเธอก่อนจะดึงเก้าอี้ออกมาให้เธอนั่ง

"วันนี้ทานปลากันดีไหม"

"ปรางไม่ชอบทานปลา เพราะเหม็นคาว" เรืองยศเอ่ยขึ้นขัด

"ปรางชอบทานกุ้ง" ปาลินรู้ว่าเรืองยศรู้ใจเธอทุกเรื่อง จึงหันมาบอกปุรินทร์

"เปลี่ยนมาทานปลาบ้าง ปรางก็ว่าดีค่ะพี่ปุ" เรืองยศหันมองยังขุ่นเคือง ปาริฉัตรกลับยิ้มเยาะเย้ยในความโง่ของเรืองยศ

หลังจากร่วมทานข้าวกันเสร็จ ปาลินขอตัวไปรอที่รถ ปุรินทร์เลยยื่นกุญแจรถของเขาให้เธอไป

"ขอบใจนะฉัตร" ปุรินทร์เอ่ยขอบคุณน้องสาว

"หมดข้อกังวลแล้วนะพี่ปุ" เธอกระเซ้าพี่ชาย

"แต่พี่กลัวเรืองยศจะออกฤทธิ์กับฉัตรนะสิ"

"ฉัตรเอาอยู่ค่ะ อีกไม่กี่วันมันจะได้ออกไปจากชีวิตฉัตรสักที พวกปลิง"

เดินคุยกันมาจนถึงรถพี่ชาย ปาริฉัตรเคาะกระจกรถ จนปาลินเปิดกระจกรถลงมา ปาริฉัตรยื่นหน้าเข้ามาเอ่ยชมปาลิน

"คืนนี้น้องปรางน่ารักมาก" ปาลิน ที่งงปาริฉัตรมาชมเธอทำไม สองพี่น้องหันมายิ้มให้กันด้วยความเข้าใจ จนปาลินเองทำหน้าไม่ถูก

ตลอดทางที่นั่งรถมาด้วยกันปุรินทร์เปิดเพลงรักภายในรถ เพลงหวาน ๆ อย่างอารมณ์ดี พอมาถึงบ้านของเธอ เขาหันมาบอกปาลิน

"ผมอยากราตรีสวัสดิ์ว่าที่ภรรยาก่อนคืนแต่งงานของเรา" ปุรินทร์ที่ยิ้มกรุ้มกริ้ม เอ่ยปากขอเพื่อจะได้

"คุณอย่าลืมสัญญานะคะ คุณคือเจ้าหนี้ ฉันเป็นลูกหนี้ ภรรยาแค่บทบาทกำมะลอ ต่อหน้าคนอื่นเท่านั้น"

"คำพูดบางคำพูด ถ้าพูดออกมาแล้วมันอาจทำให้เจ็บในภายหน้าน้องปรางจะพูดทำไมครับ หรือน้องปรางชอบอยู่แบบเจ็บปวด"

"ที่ฉันพูดเพราะมันคือความจริงค่ะ ฉันแค่เตือนตัวเองให้ตัวเองรู้ว่ากำลังแต่งงานกับลูกชายของศัตรู" ปุรินทร์ที่มองเข้าไปในแววตาของเธอ แต่เธอเองที่หลบตาเขา เขาเองไม่เข้าใจว่าเธอมีปัญหาอะไรกับพ่อของตนกันแน่

"แต่พรุ่งนี้ น้องปรางต้องเข้ามาเป็นสะใภ้ของเอนกตระการ พี่ขอแค่น้องปรางให้เกียรติไว้หน้าพ่อของพี่ ทั้งต่อหน้าและลับหลังด้วยก็พอ"

"เงินคุณบังคับร่างกายคนได้ แต่มันบังคับหัวใจของปรางไม่ได้ ไม่มีวัน"

ปุรินทร์พอได้ฟังรู้สึกสะเทือนใจอย่างมาก ปรางเองก็เช่นกันที่ต้องเอ่ยออกไปว่าการแต่งงานครั้งนี้มีข้อสัญญาผูกมัด ระหว่างเจ้าหนี้ และ ลูกหนี้เท่านั้น ไม่ใช่สามีภรรยาที่รักกัน

######

วันต่อมาคุณประดับที่ซื้อข้าวของบำรุงคนป่วยมาฝากป้ามาลี และมาเตรียมความพร้อมให้ปาลิน ตั้งแต่ที่กลับมาเมื่อคืนเธอเองยังไม่ยอมทานอะไรเอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่บนห้อง จนทางปุรินทร์โทรมาว่ากำลังจะเข้ามารับตัวเจ้าสาว

คุณประดับที่ช่วยแต่งตัวให้ลูกสาวด้วยชุดไทยประยุกต์สีครีม ป้ามาลีเองน้ำตาคลอ

"ป้าไม่อยากให้ คุณปรางต้องฝืนใจแต่งงานเลยคะ"

"ป้าค่ะ ปรางพร้อมค่ะ "

9:09 นาที ขบวนขันหมากที่เดินทางมาถึงบ้านของเธอ ปาลินเองอดใจหายไม่ได้ โผเข้ากอดผู้เป็นแม่ร้องไห้ออกมา จนผู้เป็นแม่เองก็กอดปลอบแอบรู้สึกแปลกใจ เธอเองที่ยอมตกลงทำไมถึงร้องไห้ คุณประดับที่พาลูกสาวเช็ดหน้าเช็ดตาลงแป้งใหม่จนสวยสะดุดตาแล้ว พาเธอลงมาด้านล่าง ปุรินทร์ที่หันมามอง

ปาลินด้วยความตะลึงกับความสวยสง่างามของเธอ ปุรินทร์ยกเครื่องสินสอดทองหมั้นในครั้งนี้ให้คุณประดับเอาไว้ ก่อนที่จะจูงมือพาปาลินขึ้นรถ ปุรินทร์ที่ใบหน้ายิ้มแย้มมีความสุข แต่อีกคนกลับดูอิดโรยไม่มีความสุข

จนมาถึงบ้านเอนกตระการ ที่จัดเตรียมงานพิธืมงคลสมรส ไม่ได้ใหญ่และเล็กจนเกินไป

บ้านเอนกตระการ

นายหัวเองลงมารอรับปาลิน พร้อม ปาริฉัตร อาปัตย์ อากรองแก้ว และคนรับใช้ภายในบ้านนับสิบคน รวมถึงคนที่โรงงานที่นับหน้าถือตา คนในบริษัท ต่างมาแสดงความยินดีกับนาย ที่ออกมารอรับปาลินอย่างยิ้มแย้มแจ่มใส ทุกคนเองต่างตื่นเต้นไปกับปุรินทร์ ปาลินสวยสะดุดตามาก

อัญญาที่แอบหนีออกมาจากโรงพยาบาลสภาพที่ทรุดโทรม เธอรีบออกมา เพื่อมาหาปุรินทร์ มานั่งดักรอเขาที่หน้าบ้าน และเห็นหน้าบ้านที่คนงานกำลังวุ่นวาย จัดโต๊ะ จัดเก้าอี้ หลายสิบตัว มีซุ้มดอกไม้ต่าง ๆ ที่จัด ด้วยความสวยงามภายในบ้าน เธอเองแสดงความไม่พอใจ

"งานแต่งของนายสินะ" ความไม่พอใจแล่นขึ้นมาบนใบหน้าของ อัญญา ช่วงจังหวะนั้นรถของปุรินทร์ที่มาจอดหน้าบ้าน รอประตูเปิดออก อัญญาที่มองเข้าไปในรถของปุรินทร์ เจ้าสาวของปุรินทร์ คือคนที่ขับรถชนเธอจนแท้งลูก อัญญาพอเห็นแทบทรุดลงด้วยความเกลียดชัง ที่มีต่อปาลิน

ปุรินทร์ที่ไม่ทันมองว่าอัญญามายืนตรงนั้น ประตูเปิดออกจนรถเข้าได้ เขาก็ขับเข้าไปทันที ัอัญญาที่เดินโซซัดโซเซจะเข้ามาภายในบ้าน แต่ก็ไม่ทันประตูรั้วได้ถูกปิดอัตโนมัติไปแล้ว

"คุณปุค่ะ นายค่ะ" อัญญาที่ยืนเกาะรั้วตะโกนเรียกเค้าอยู่แบบนั้น แต่ไม่มีใครได้บยินเพราะทุกคนกำลังยุ่งภายในงาน

ปุรินทร์ที่ลงจากรถหน้าประตูบ้านใหญ่ เขาส่งมือมาให้ปาลินเกาะ ปาลินปัดมือเขาออกไป จนปุรินทร์ต้องเอ่ยกับเธอ

"ทุกคนมองเราอยู่นะครับ อย่าพึ่งออกฤทธื์เดชกับพี่เลย" เธอหันมามองเขาก่อนจะมองที่ทุกคน ที่กำลังมองมายังเธอ จนปาลินยอมวางมือของเธอบนมือของเขา ปุรินทร์ที่กระชับมือปาลินเอาไว้แน่น ยิ้มหน้าบาน พาลงจากรถมาทักทายทุกคน ตอนนี้สิงหาและโอเด้งก็มาด้วย

"พี่ปรางสวยจังเลยครับ" เสียงโอเด้งเอ่ยชม ก่อนจะเดินเข้ามา

กอดปาลินเอาไว้

"แล้วไม่กอดลุงมั่งไง นี่เมียลุงนะเว้ย" ปุรินทร์เอ่ยว่าหลานชาย จนโอเด้งเดินไปกอดปุรินทร์บ้าง กลัวลุงน้อยใจ

"ไปปุ ได้เวลาแล้ว" นายหัวเห็นว่าใกล้จะถึงเวลา จะได้รับสะใภ้เข้าบ้านสักที

ปุรินทร์เองที่หันมองแบบระแวดระวังภายในบ้าน จนมียามมาบอกว่ามีคนไม่ค่อยดีมายืนเกาะรั้ว แหกปากตะโกนมาตามหาผัว ปุรินทร์หันไปมองทางรั้วบ้านทันที เห็นอัญญากำลังยืนเถียงกับการ์ดหน้าบ้านที่วันนี้เยอะกว่าปกติ เขาเอาคนมาจากเกาะด้วย

"ไปตรวจดูให้ดี อย่าให้เข้ามาได้

ไล่ออกไปพ้นบ้านด้วยอย่าให้เสียงดังเข้ามาในบ้าน"

" ครับนาย"

ปุรินทร์โทรหาเลขาให้มารับอัญญาที่หน้าบ้านเขา เลขาที่อยู่ไม่ไกลมากนักก็รีบบึ่งรถมาอย่างเร็ว โดยมี การ์ดรวบตัวเธอเอาไว้จนคุณเลขามาถึง

"เอาตัวมาขึ้นรถเลย"คุณเลขาเอ่ยบอกการ์ดเลยเปิดประตูจับอัญญายัดเข้ามาในรถ และปิดประตูให้จนคุณเลขาขับออกไปทันที เสียงดังเอะอะหน้าบ้าน ทำให้นายหัวเองที่ได้ยินเอ่ยถามจะให้คนไปจัดการ

"พวกเด็กขอทานนะพ่อ ผมให้ยามไล่ไปแล้ว" คุณประดับที่พาปาลินขึ้นไปเก็บตัวบนห้องก่อนจะได้ฤกษ์หมั้นหมาย

อัญญาที่ยังคงร้องไห้อาละวาดคุณเลขา

"คุณไม่ช่วยฉัน แล้วจะมาห้ามฉันทำไม" อัญญาเอ่ยต่อว่าคุณเลขาบนรถ

"ถ้าเธอกลับไปโวยวาย ทวงสิทธิ์ที่เธอไม่มี นอกจากไม่ได้แล้ว เธอเองอาจจะโดนนายเกลียด "

"เพราะนายจะแต่งงาน นายต้องโดนบังคับไม่งั้นนายไม่รีบแต่งแบบนี้หรอก"

" นายไม่ได้รีบแต่ง นายชอบคุณปาลินมานานแล้วก่อนเธอสะอีก"

"ที่ผมพูดนี่คือความจริง ถ้าเธออยากท้าทายอำนาจของนายก็ลองดู " คุณเลขาเอ่ยข่มขู่เธอ จนอัญญาร้องไห้ฟูมฟายออกมา จนคุณเลขาต้องหันมาสนใจถนนข้างหน้าแทน