เหลี่ยมรักกับดักนายหัว

อ้อมกอดแรก

ปาลินที่เดินออกมาหน้าโรงแรม ได้รับโทรศัพท์จากแม่ของเธอให้รีบกลับไปหา ขณะที่เธอเดินออกมาไม่ทันไร นายหัวหนุ่มใหญ่วัยกลางคน เข้ามาทักทายเธอ

"อ้าว หนูปราง " นายหัวปราชญ์เอ่ยทักเธอ ปาลินยืนชะงัก ท่าทางของเธอที่ไม่เป็นมิตร

"ผู้ใหญ่พูดด้วย แล้วไม่เอ่ยตอบ เขาเรียกว่าไม่มีมารยาทนะหนู" นายหัวแกล้งตำหนิว่าที่ลูกสาวคนใหม่ของเขา

"คุณต้องการอะไร" เธอข่มความเกลียดชังนายหัวตอบ กลับไปด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

"ก็แค่อยากแสดงความเป็นมิตร ฉันกับแม่ของเธอก็กำลังจะดองกันในเร็ว ๆ นี้"

"คุณแม่ไม่มีวันลดตัวลงไปคบกับศัตรูที่ทำร้ายคุณพ่อแน่นอน"

"ผมถือว่ามีหน้ามีตาระดับนึง มหาเศรษฐีภาคใต้ ครอบครัวผมไม่ธรรมดาเหมือนกันนะครับ ถ้าเราจะดองกัน"

"ความมีหน้ามีตาที่ใช้เงินซื้อมาหรือคะ " เธอดูถูกเหยียดหยามนายหัว

"ถ้างั้นผมขอไปใช้เงินก่อนแล้วกัน" นายหัวปราชญ์เอ่ยขอตัว ก่อนจะเดินออกไปพร้อมเลขาคนสนิท ปาลินที่มองด้วยสายตาเกลียดชัง

ทันทีที่ปาลินขับรถเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ที่กำลังจะโดนยึดอีกไม่นาน ป้าลี สาวใช้ประจำบ้าน รีบเร่งออกมาต้อนรับเธอ คุณแม่เธอสั่งเอาไว้ให้รีบอาบน้ำแต่งตัว จนปาลินเองนึกแปลกใจ

"จะให้ปรางอาบน้ำแต่งตัวไปไหนค่ะ ปรางอยากพักผ่อน ปรางเหนื่อย" ปาลินเอ่ยบอกป้าลี แม่บ้านคนสนิทของคุณแม่ที่รักและเอ็นดูปาลินไม่น้อย

แม่ของเธอที่แต่งตัวเสร็จแล้วชุดราตรีสวยงามตามวัย เดินเข้ามาหาลูกสาว

"ยังไม่อาบน้ำอีกหรือลูก ไปงานเลี้ยงเป็นเพื่อนแม่หน่อยสิ" คุณประดับเอ่ยถามลูกสาว ปาลินที่อยากคุยกับแม่ก่อน แต่โดนป้าลีรีบเร่งให้ไปอาบน้ำแต่งตัว ป้าลีเตรียมชุดสวยสง่างามเอาไว้ให้เธอแล้ว ระหว่างที่แต่งตัวเธอเล่าเรื่องที่เจอนายหัววันนี้ให้ป้าลีฟัง

"อย่าเก็บเอามาคิดให้หนักเลยค่ะ คุณปรางวางลงเสียบ้างจะได้เบาลง" ป้าลีแนะนำหญิงสาว

"แต่ปรางยอมไม่ได้ที่เขาจะมาเอาห้าง JK MALL ที่คุณพ่อสร้างมาไปขายต่อให้ต่างชาติไม่ได้ ปรางไม่ยอม " เธอเองเสียงแข็ง

"แล้วถ้าแม่บอกลูกว่าไม่ใช่นายหัวที่อยากได้หละ" คุณประดับเอ่ยขึ้นมาที่เห็นว่าลูกเข้าใจผิดไปกันใหญ่

"เขาทำให้ลูกต้องเสียคุณพ่อนะคะ" คุณประดับเองหนักใจ อีกไม่กี่วันเธอตัดสินใจกำลังจะแต่งงานแค่ในนามกับนายหัว เพราะต้องการรักษาที่ดินและห้างJK MALL เอาไว้เพื่อลูก

ป้ามาลีจับปาลินแต่งตัวเต็มยศ พร้อมสร้อยเพชรชุดใหญ่ที่แม่เตรียมเอาไว้ให้

"ไว้ทุกข์ให้คุณพ่อมาก็หลายปีแล้ว ออกงานสังคมแต่งตัวสวยงามสะดุดตาบ้าง ถือเสียว่าเป็นตัวแทนของคุณท่าน ของพิพัฒน์สกุล "

ป้าลีบอกหญิงสาว

########

เมื่อรถขับมาจอดหน้างานเลี้ยงใหญ่โต จัดแต่งดอกไม้สีสันสวยงาม แผ่นป้ายใหญ่อยู่ที่หน้างานคำมงคลภาษาจีนสีทอง คุณประดับเดินนำลูกสาวเข้ามาภายในงาน

"ใครเป็นเจ้าภาพค่ะแม่" ปาลินเอ่ยถามแม่ คุณประดับตอบไม่ถูกกลัวใจลูกสาว ทันใดนั้นปาริฉัตรเดินเข้ามาทักทาย คุณประดับ

"สวัสดีค่ะคุณน้า นึกว่าจะมาไม่ทันแล้วค่ะ " ปาริฉัตรเอ่ยทักทายก่อนที่คุณประดับจะเดินแยกออกไปอีกทางนึง ปาริฉัตรจึงหันมาทางปาลิน

"สวัสดีค่ะคุณปาลินเชิญทางนี้ค่ะ" ปาริฉัตรพาปาลินเดินเข้ามาภายในงาน

"ใครเป็นเจ้าภาพในงานนี้ค่ะ"

"เดี๋ยวก็ทราบเองค่ะ "

เสียงปรบมือดังขึ้นมา ปาลินมองเข้าไปภายในงานแขกทุกคนล้วนแต่งชุดราตรีสวยงามละลานตาเต็มไปหมด พิธีกรที่กล่าวคำยินดีกับเจ้าภาพที่ปีนี้ท่านอายุ 60 ปี อายุอานามก้าวขึ้นเลข 6

"ขอเรียนเชิญนายหัวปราชญ์ขึ้นมาบนเวทีด้วยครับ" ปาลินที่หันไปมองทางเวที ก็เห็นคนที่เธอเพิ่งปะทะริมฝีปากกันมาเมื่อช่วงบ่าย

"ผมปราชญ์ เอนกตระการ ขอบคุณแขกทุกท่านที่มาอวยพรวันเกิดปีนี้ของผมครับ" ปาริฉัตรที่เดินขึ้นมายืนข้างคุณพ่อบนเวที ด้วย ปาลินที่ยืนมองนายหัวที่ด้านล่างเวที

ภายในงานนีน่าเองได้รับเชิญมาทำข่าวเก็บภาพ เธอเองแปลกใจที่เห็นปาลินด้านหน้าเวที เธอเลยให้ตากล้องเก็บภาพของปาลินเอาไว้ด้วย

ปาลินที่แหงนหน้าขึ้นไปมองบนเวทีด้วยความเกลียดชังนายหัว กำลังจะเดินออกมาจากงาน แต่นายหัวปราชญ์กลับเอ่ยออกมา ทำให้ปาลินต้องหยุดชะงัก

"และในวันนี้ไม่ใช่แค่งานวันเกิดของผม ผมขอเชิญคุณประดับบนเวทีด้วยครับ" นายหัวเอ่ยชื่อคุณประดับ

"คุณแม่" ปาลินเอ่ยชื่อแม่ของเธออย่างสงสัยว่าท่านจะขึ้นไปทำอะไรบนนั้น

"ผมเชื่อว่าช่วงชีวิตสุดท้ายของผม อยากมีเพื่อนคู่คิด เพื่อนร่วมชีวิต พร้อมแชร์และดูแลกันยามแก่ชรา อายุขนาดผมและก็ไม่ง่ายครับที่จะเจอ เป็นความโชคดีของผม ที่วันนี้ผมกับคุณประดับจะเป็นคู่คิด คู่ชีวิตกันวันนี้ครอบครัวของผม เอนกตระการ และ พิพัฒน์สกุลจะเป็นทองแผ่นเดียวกัน"

ปาลินที่ตกตะลึงมองผู้เป็นแม่ด้วยสีหน้าแววตาปวดร้าว แต่กลับไม่มีน้ำตาไหลออกมา

"ผมขอเชิญ คุณปาลิน พิพัฒน์สกุล ที่วันนี้เธอจะมาเป็นบุตรสาวของผมอีกคน ขึ้นมาบนเวทีด้วยครับ" คุณประดับเองที่มองลูกสาวด้วยใบหน้าซีดเผือก ปาลินเองที่ยอมเดินเชิดหน้า ชูคองามระหงขึ้นมาบนเวที ด้วยท่าทางหยิ่งทระนงตนด้วยเกียรติและศักดิ์ศรีของเธอ

ปาลินรับแก้วไวน์จากปาริฉัตรมาถือเอาไว้ในมือก่อนจะเดินมาตรงหน้านายหัว นายหัวที่เห็นดังนั้น หยิบแก้วขึ้นมาจะชนแก้วกับเธอ ด้วยรอยยิ้ม แต่ปาลินกลับปล่อยให้ไวน์ในแก้ว ค่อย ๆ รินไหลช้า ช้า ลงบนพื้นก่อนจะปาแก้วในมือทิ้งตกแตกกระจาย

"ยัยปราง ทำไมทำแบบนี้" คุณประดับเอ่ยต่อว่าลูกสาวที่ไม่รักษาหน้าตน ปาริฉัตรเองทำท่าจะดึงเธอออกมา นายหัวห้ามเอาไว้

"กลับบ้านเรานะคะแม่" ปาลินที่เดินเหยียบเศษแก้วที่แตก มือของเธอที่โดนแก้วบาดเลือดไหลซึมออกมา จับมือของแม่เอาไว้เพื่อเอ่ยคำขอร้องทั้งน้ำตา ให้ผู้เป็นแม่กลับบ้านด้วยกัน

คุณประดับที่เห็นน้ำตาลูกสาวเกิดความลังเลใจ แต่นายหัวที่มองเธอด้วยสายตาบ่งบอกว่าไม่ให้คุณประดับไป ปาลินไม่เคยเสียใจ เสียหน้าเท่าวันนี้มาก่อน เธอปล่อยมือของแม่ เธอเอามือปาดน้ำตาจนหมดก่อนจะเดินลงจากเวที

"ขอโทษนะคะคุณ ฉันขอไปดูลูกก่อน" คุณประดับเองรู้สึกใจเสีย ปาลินเดินเชิดหน้าผ่านแขก

เหรื่อมากมายที่จับจ้องมองมาที่เธอ นีน่าสั่งเก็บภาพของปาลิน ไม่ทันจะออกไปพ้นงาน มีคณะสิงโตที่จ้างมาแห่ในงานวันเกิดของนายหัวปราชญ์ เสียงกลองดังรัวขึ้นมาวิ่งวนรอบตัวเธอจนเธอไม่อาจเดินต่อไปได้ ช่วงจังหวะเธอหมุนวนหาทางออกจากคณะสิงโต จนเธอเสียหลักกำลังจะล้มลง กลับมีอ้อมกอดของปุรินทร์ เข้ามารวบตัวเธอเอาไว้แนบอกของเขา

"ขับรถประมาท ยังจะเดินเข้าไปในวงสิงโตอีกนะคุณ" ปุรินทร์กระซิบบอกเธอ

"ผมบอกคุณแล้วว่าเราจะได้เจอกันอีกครั้งน้องปราง" ปุรินทร์บอกเธอ

"คุณเป็นใครกันแน่" ปาลินหันไปถามเขาทั้งที่ยังอยู่ในอ้อมกอดของปุรินทร์

"ผมนายปุรินทร์ เอนกตระการ" ลูกชายคนโตของนายหัวตอบเธอรอยยิ้มกวนๆของเขา

" คุณตั้งใจจะแกล้งฉัน " ปาลินต่อว่าเขา

"กำลังจะเป็นพี่น้องกัน ก็ต้องทำความรู้จักกันสิครับ"

"ฉันไม่มีพี่ชาย ไม่ยอมให้คุณแม่มาแต่งงานกับครอบครัวสกปรกของคุณ" ปุรินทร์ที่โดนเธอดูถูกกลับโกรธขึ้นมา

"คุณก็เห็นแล้วนี่ว่าคุณน้าเขาเลือกใคร" จังหวะนั้นคณะสิงโตแสดงจบก็แยกย้ายกันออกมา

ภาพที่ทุกคนเห็นคือปาลินที่อยู่ในอ้อมกอดของปุรินทร์ ตากล้องหลายสำนักข่าวต่างเก็บภาพเธอและเขา

"เขาคงคิดว่าเราสานสัมพันธ์กัน" ปุรินทร์พูดยังไม่จบปาลินผลักเขาออกก่อนจะยกฝ่ามือขึ้นตบหน้าเขาเสียงดังฟังชัด

"หยุดดูถูก และหยามเกียรติของฉันสักที คุณเองไม่ต่างอะไรกับพ่อของคุณ" ปาลินมองเขาอย่างเหยียดสายตา แล้วเดินออกไปทันที