ที่มาของความบาดหมาง
1924 Words
ปาลินเดินออกมาจนถึงรถของเธอ คุณประดับเดินตามเธอออกมา
"ปรางรอแม่ก่อนลูก" คุณประดับเดินมาจนถึงตัวลูกสาว เขาจับมือเธอขึ้นมาเช็ดเลือดตรงที่แก้วบาดให้
"กลับไปรอแม่ที่บ้านเราก่อนนะลูก"
"คุณแม่กลับพร้อมปรางนะคะ" เธอเอ่ยชวนแม่กลับบ้านอีกครั้ง
"ปรางฟังแม่ก่อนนะลูก แม่ยอมทำทุกอย่างเพื่อปราง เพื่อปราง"
"ทำเพื่อปราง ถึงขนาดยอมแต่งงานกับคนที่ทำให้คุณพ่อสิ้นใจนะเหรอค่ะ" ปาลินเอ่ยออกมาด้วยน้ำตา
"คุณพ่อเกลียดเขา ปรางก็เกลียดเขาแต่คุณแม่กลับ... แถมยังบังคับปรางให้ยอมรับอีก ปรางทำไม่ได้ คุณแม่รักคนขี้โกงไปได้ยังไง" ปาลินพูดออกมาจน แม่ของเธอลืมตัวเลยพลั้งมือตบหน้าลูกสาว ปราชญ์และปุรินทร์ที่เดินมาเห็น ปาลินช็อกเงียบมองแม่ด้วยแววตาว่างเปล่า ก่อนจะดึงมือเธอออก จากมือผู้เป็นแม่ที่จับเธอเอาไว้
"แม่ตบปรางเพื่อลดตัวเองไปหาครอบครัวสกปรกแบบนี้หรอค่ะ " ปรางมองเหยียดไปทางปราชญ์และ ปุรินทร์
"อย่าพูดจาก้าวร้าวแบบนี้นะปราง สักวันนึงปรางจะเสียใจกับคำพูดนั้น"
"ปรางไม่เคยเสียใจค่ะ" เธอพูดจบเดินขึ้นรถ แล้วขับออกไปด้วยความเร็วทันที ปราชญ์ที่เห็นเลยเดินเข้ามาปลอบใจคุณประดับ
ปุรินทร์เดินกลับเข้ามาในงาน ปาริชาติเอ่ยถามพี่ชาย
"เป็นไงมั่งเฮีย" ปุรินทร์ส่ายหน้าสงสารคุณน้าประดับ
"ลูกสาวร้ายใช่ย่อย ว่าครอบครัวเราสกปรก เธอคงรับไม่ได้ที่จะมาดองกัน" ปาริฉัตรส่ายหน้าอย่างระอาใจ
"พ่อเลือกแล้ว ก็ตามนั้นใช่ไหมพี่ปุ"
นีน่าที่เห็นปุรินทร์เดินเข้ามาเธอขยับชุดให้เห็นหน้าอกหน้าใจ ขยับเข้ารูป
"คุณปุรินทร์ค่ะ นีน่าขอสัมภาษณ์ธุรกิจส่งออกรังนกได้ไหมคะ"
"ผมไม่สะดวกครับ ขอโทษด้วย"
ปุรินทร์เดินออกมานีน่าที่กำลังจะเดินตามกลับถูกปาริฉัตรกันท่าไม่ให้เธอเข้าใกล้พี่ชายของเธอได้
"คุณนีน่าอยากสัมภาษณ์ สัมภาษณ์ที่ฉัตรก็ได้ค่ะ ฉัตรให้ข้อมูลได้" ปาริฉัตรเอ่ยขึ้น
"ไม่ ฉันจะสัมภาษณ์คุณปุรินทร์"
"พี่ชายฉันไม่ลดตัวลงไปเกลือกกลั้วคนแบบเธอหรอกนะนีน่า นักข่าวเน่าเฟะแบบเธอ มีแต่ข่าวเหม็นๆ " ปาริฉัตรต่อว่านีน่าเรื่องจริง
"เธอกำลังดูถูกหมิ่นประมาทฉัน"
"ฉันเห็นเธอลากไปทั่ว หรือไม่จริง" นีน่าที่เต้นผาง ปาริฉัตรเดินออกมา
"อ้อแล้วก็อีกเรื่อง ถ้าข่าววันนี้เธอพาดหัวไม่ดี ฉันไม่ปล่อยเธอแน่" ปาริฉัตรเอ่ยออกมาไม่ได้ขู่ แต่เธอจะทำจริงๆ
คืนนี้ปุรินทร์กลับมาบ้านถามผู้เป็นพ่อ ทำไมปาลินถึงได้เกลียดครอบครัวของเรานัก เพราะเท่าที่ดูไม่ใช่ลูกแหง่หวงแม่ เธอโกรธแค้นครอบครัวเรา ปราชญ์ถอนใจอย่างเหนื่อยล้า
"ปุอย่าเกลียดน้องนะลูก น้องแค่เข้าใจครอบครัวเราผิดๆ เพราะถูกคุณจักรพ่อของเธอ ที่เป่าหูว่าครอบครัวเราเสีย ๆ หาย ๆ "
"ผมไม่ได้เกลียดเธอครับพ่อ แค่เสียดายที่เธอคิดว่าเราจะไปเป็นศัตรูกับเธอ" ปราชญ์ที่สงสัยอาการของลูกชายที่มีต่อปาลิน
"แล้วแกไปพูดอะไรเขาถึงได้ตบแกมา ดูหน้าเป็นรอยนิ้วอยู่"
"แค่พูดจาไม่เข้าหูนิดเดียวครับ มือหนักน่าดูครับ" ปุรินทร์เอ่ยออกมาพร้อมเอามือลูบใบหน้าตัวเอง ที่ยังคงเจ็บ แสบ ชา ร้าวไปทั้งใบหน้า
"คุณพ่อขา" เสียงปาริฉัตรเดินเข้ามา "ฉัตรว่าพ่อคิดดูอีกทีไหมค่ะ เรื่องแต่งงาน" คุณประดับที่ยืนอยู่แอบฟังครอบครัวนี้คุยกัน
"ฉัตร ต้องเห็นแก่ความสุขของพ่อสิ " ปุรินทร์บอกน้องสาว
"พ่อตัดสินใจแล้ว จะแต่งงานกับคุณประดับ พวกแกก็เตรียมชุดไปงานของพ่อหละกัน"
คุณประดับที่เดินเข้ามาภายในบ้านของนายหัว เธอโทรหาลูกสาวหลายสาย แต่เธอไม่ยอมรับสาย โทรถามป้าลีเธอก็ยังไม่ยอมกลับบ้าน
"แล้วเธอจะไปไหนครับ" ปุรินทร์ที่เอ่ยออกมา " ปุรินทร์เริ่มเป็นห่วงปาลินที่แสนดื้อ
ปาลินขับรถไปเรื่อยๆ คิดอะไรต่าง ๆ นา ๆ เธอเองจอดรถนึกถึงช่วงวัยเรียนที่คุณพ่อเธอป่วยหนัก ก่อนที่จะเสียไปท่านกำชับให้รักษาที่ดินตรงที่ท่านสร้างห้างสรรพสินค้าให้ดี เพราะมันคือความภาคภูมิใจของเขาและนามสกุล พิพัฒน์สกุล
"พ่อไม่มีอะไรเหลือแล้ว เงิน ความหวัง เพราะมันคนเดียวไอ้ปราชญ์ มันทำให้พ่อหมดตัว พ่อยอมแพ้มัน คนฉ้อฉล คนโกง"
คำพูดเหล่านี้ติดอยู่ในใจมาตลอด ทำให้ปาลินเกลียดครอบครัวนายหัวอย่างมาก
&&&&
คุณประดับนั่งลงข้างๆ โดยที่ปราชญ์นั่งข้างๆเธอ
"คุณคะ ฉันว่าเรายกเลิกงานแต่งของเรา" คุณประดับสงสารลูก เธอทำร้ายจิตใจของลูก
"แต่ผมรอคุณมาตั้ง 20 ปีแล้วนะ คราวนั้นคุณเลือกไอ้จักรไม่ใช่ผม"
"แต่ฉันสับสน เรากำลังทำร้ายแกหรือช่วยแกกันแน่ ยัยปรางไม่ยอมรับคุณ เพราะคุณจักรพูดเป่าหูลูกมาตลอด ว่าคุณทำร้ายคุณจักร"
"เขาคิดว่าคุณจะมาแย่งฉันไปจากเขา แถมยังหาว่าฉันเอาคุณไปตีเสมอกับเขา เขาระแวงเข้าใจผิด เพราะมีคนเสี้ยมให้เขาเข้าใจผิด"
"ไอ้อาคม" นายหัวเอ่ยชื่อมันอีกครั้ง คนที่ทำให้เพื่อนรักต้องเข้าใจผิดกัน
"ถ้าคุณเปลี่ยนใจตอนนี้ ต่อจากนี้ไปคำพูดของคุณจะไม่มีความหมายกับหนูปรางเลย เพราะเขารู้ว่าคุณยอมทุกอย่างเพื่อหนูปราง"
"เธอจะใช้อำนาจตรงนี้มาต่อรองคุณน้าครับ" ปุรินทร์นั่งฟังเอ่ยแทรกขึ้นมา
"แต่น้าเจ็บนะปุ น้าสงสารยัยหนู ไหนจะเรื่องหนี้สิน ห้างของพ่อเธอ"
"ผมสัญญาจะรักษาที่ดินของห้างเอาไว้ ผมจะซื้อกลับมาเพื่อคุณกับหนูปราง วางใจผมนะ" ปราชญ์ที่ยอมเสียเงิน เกือบ 50 ล้านเพื่อรักษาที่ดินตรงนั้นเอาไว้
เพราะอาคมที่มีโฉนดที่ดิน ที่คุณจักรเอามาจำนองไว้กำลังไล่บี้ปาลินให้ยกให้ตัวเอง เพื่อที่อาคมจะเอาไปขายต่อให้นักธุรกิจต่างชาติ ในราคาที่สูงกว่า 50 ล้านบาท
&&&&&
เช้าวันรุ่งขึ้น นายอาคมที่มาที่บ้านของปาลินแต่เช้า เขามาต่อว่าเธอที่เธอไม่ยอมห้ามประดับไปแต่งงานกับนายหัว
"ฉันมาทวงเงิน 50 ล้านบาท"
"ปรางขอเวลาหน่อยได้ไหมค่ะคุณลุง ปรางขอผ่อนเป็นรายเดือน" ปรางเอ่ยบอกนายอาคม
"ฉันให้เวลาเธอสองเดือน ภายในสองเดือน ฉันจะยึดที่ดินของห้างที่พ่อเธอนำมาจำนองไว้ขายทอดตลาด เพราะฉันเองจำเป็นต้องใช้เงิน"
"แต่ ปราง..."
" หนึ่งอาทิตย์" เสียงคุณประดับดังขึ้นมา เธอเดินมาดึงลูกสาวให้มาอยู่ด้านหลังของตนเอง
"มีปัญญาหาหรอไง ประดับ" อาคมเอ่ยดูถูก เหยียดหยาม
"เชิญคุณกลับค่ะ อาทิตย์หน้าฉันจะนำเงินไปให้ ครบทุกบาททุกสตางค์" คุณประดับเอ่ยปากไล่อาคมออกจากบ้าน
"ถ้าฉันไม่ได้เงิน ที่ดินและห้างนั้นต้องถูกยึด"
"ไม่มีวันนั้น ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาเอาที่ดินของลูกฉัน ของครอบครัวฉันไปได้ " คุณประดับประกาศเสียงกร้าว จนป้าลีกลั้วหัวเราะสะใจ อาคมเดินออกจากบ้านไปอย่างหัวเสีย
"แล้วแม่จะไปเอาเงินมาจากไหนค่ะ ตั้งห้าสิบล้าน ไม่ใช่หมื่นสองหมื่น" คุณประดับบีบมือปลอบลูกสาว
"อย่ากังวลเลยลูก เชื่อแม่นะ"
ปาลินที่นึกถึงเรื่องเมื่อวานเธอพอเข้าใจ ที่แม่จะแต่งงานเพื่อหาเงินมารักษาที่ดินกับห้างเอาไว้
"แม่กำลังให้เขามาดูถูกเรา"
"มีแต่ลูกคนเดียวที่คิดนะปราง"
"คุณแม่ขายศักดิ์ศรีของตัวเองให้นายหัว คุณแม่กำลังเหยียบปรางให้ก้มหัวให้เขา" คุณประดับเสียใจที่โดนลูกสาวคิดแบบนี้
"ลูกจะเลือกอะไร ยอมอายที่มีพ่อเลี้ยงอย่างนายหัว หรือ หมดที่ดินทำกิน " ปาลินนิ่งอึ้ง
-----
วันต่อมา คุณประดับที่มาบ้านนายหัวแต่เช้ามืด ปาลินเองยืนร้องไห้น้ำตารินไหลลงมา จนป้าลีเดินเข้ามาปลอบใจ
"ป้าว่าสักวันคุณปรางจะเข้าใจที่คุณแม่ทำ ทำไมคุณปรางไม่ลองทำความรู้จักครอบครัวนั้น"
"ไม่ค่ะ ไม่จำเป็น" เธอเชื่อคุณจักร ที่นายหัวปราชญ์ทำให้พ่อของเธอตรอมใจตาย
วันนี้คุณประดับต้องพาคุณปราชญ์ไปหาคุณหมอตามนัด เพราะเขาชอบเบี้ยวมาตลอด
"ผมขอบคุณนะ ที่คุณมาดูแลผม" ปราชญ์เอ่ยขอบคุณภรรยาในนาม
"อย่าพูดแบบนี้อีกนะคะ"
นายปราชญ์ขึ้นไปแต่งตัวสักพัก คุณหยกเดินเข้ามา เธอเป็นอดีตภรรยาของนายหัว เป็นแม่ของปรานนท์ ลูกชายคนเล็กของนายหัว เธอเดินเข้ามาวางอำนาจภายในบ้าน กล่าวว่าคุณประดับ
"แก่ปูนนี้แล้วยังจะมากินน้ำใต้ศอก ชอบแย่งสามีคนอื่นรึไงคุณ" คุณประดับที่ได้ยินก็ไม่ได้ยอมให้ใครมาดูถูกง่ายๆ
"คำว่าแย่งใช้กับคนที่ยังอยู่ร่วมกัน แต่คุณกับนายหัวคืออดีต คงใช้คำว่าแย่งไม่ได้"
หยกที่กำลังจะด่าทอประดับ พอดีกับนายหัวเดินลงมาจากด้านบนเสียก่อน
"ภรรยาของฉันพูดถูก สำหรับฉันเธอแค่อดีตที่เละเทะ วันนี้ไปคุณประดับเป็นนายหญิงของที่นี่"
"นายหัว" หยกเดินมาเกาะแขนนายหัว ซึ่งนายหัวเบี่ยงตัวหลบ
"เธอมาทำไมต้องการอะไร"
"หยกก็มาเรียกร้องสิทธิ์ให้ลูก คุณลืมตานนท์หรือไง" หยกโพล่งออกมา
"ตามฉันมา" นายหัวเดินนำมาห้องทำงานของเขา คุณประดับที่ยิ้มให้เธอเข้าใจนายหัว
หยกกลัวปรานนท์จะเสียเปรียบที่อยู่ ๆ นายหัวเองมีเมียใหม่เพิ่มมา แถมยังมีลูกติดมาอีก เธอกลัวปรานนท์จะไม่ได้อะไรเลย
ปรานนท์ น้องชายคนเล็ก อายุอานามพอๆกับ ปาลิน แต่เขาติดเที่ยว ติดเล่น ติดเอาสาวไม่เว้นแต่ละวัน ผลาญเงินไปวันวัน
"ถึงฉันจะตายไป ตานนท์ก็ยังได้รับมรดกจากฉัน เพราะปุรินทร์จะขึ้นสานต่อจากฉัน และเขาจะดูแลน้องๆได้"
"ไม่อยากจะเชื่อคนอย่างปุรินทร์จะดูแลน้องต่างแม่ของตัวเอง"
"ปุรินทร์จะไม่มีวันทำร้ายน้องเหมือนกับเธอ ถ้าเธอยังไม่ยอมหยุดเธอเองกับลูกจะไม่ได้อะไรเลยจากฉัน" หยกที่กลัวจะเสียสิทธิ์เพราะความปากดีของเธอ
"ถ้านายหัวรับรองแบบนั้น ฉันก็จะเชื่อ "
"ฉันไม่ได้เลวแบบเธอ ที่จะทำร้ายลูกของตัวเอง ถ้าฉันจะทำมันคงไม่โตมาขนาดนี้"
"ถ้าหมดความอดทนก็ไม่แน่นะคะ" นายหัวมองหยกอย่างหมดอาลัยตายอยาก
"เธอรีบกลับไปก่อนที่เธอจะไม่ได้อะไรเลยดีกว่า " นายหัวยื่นเชคเงินสดให้เธอ เงินรายเดือนเขาให้เธอใช้กินใช้จ่ายทุกเดือน
- Writer
