เหลี่ยมรักกับดักนายหัว

เป้าหมายคือน้องปราง

นายหัวปราชญ์ที่พอสิ้นเสียงปืน ความโกลาหลสงบลง เขาเห็นอาคมเดินกลับออกไป

"ปุรินทร์ เป้าหมายพ่อว่าไม่ใช่พวกเรา" ใบหน้าของปุรินทร์ สงสัยและมีคำถามตามมา

"น้องปรางหรอครับ"

"นายหัวค่ะ ฉันเป็นห่วงลูก" ประดับอยู่ในอ้อมกอดของปราชญ์เอ่ยขึ้น

"เราต้องรีบจัดการเรื่องที่ดิน หนี้สินของคุณจักรให้เรียบร้อย เราต้องเอาคืนหนูปรางก่อน" ปราชญ์เอ่ยออกมา

"ช่วยฉันกับลูกด้วยนะคะ นายหัว" ประดับฝากความหวังไว้ที่นายหัวอย่างปราชญ์

ปาลินเดินลิ่ว ๆ เธอลืมคนที่เดินมาด้วยจนเธอเองเดินขึ้นรถขับออกไป เรืองยศที่ตะโกนเรียกเธอ แต่เธอไม่ได้จอดรถรอเขาแม้แต่น้อย

ค่ำนั้นคุณประดับกับมานอนที่บ้าน โดยที่ปาลินนั่งอยู่ที่โซฟาเหมือนกำลังรอแม่แบบนี้ทุกวัน

"ปราง ลูก พรุ่งนี้แม่กับนายหัวเราจะจัดงานแต่งงานกันมีแค่คนในครอบครัวของนายหัว เท่านั้น " ปาลินที่ได้ยินเธอรู้สึกน้อยใจที่แม่ไม่สนใจความรู้สึกของเธอ เธอเลยย้อนแม่กลับไป

"ปรางคงไม่ไปค่ะ ปรางไม่อยากเข้าไปดองกับครอบครัวขี้โกง "

"ปราง แต่แม่อยากให้ลูกรู้เอาไว้นะแม่ทำทุกอย่างเพื่อที่ดินที่ลูกรัก ที่ลูกอยากรักษาเอาไว้ให้พ่อของลูก"

"ค่ะ ทำเพื่อปราง แต่กลับไปแต่งงานกับศัตรูของคุณพ่อ ฟังแล้วมันดูย้อนแย้งค่ะ"

"แม่ยอมเป็นคนที่เสียศักดิ์ศรีในสายตาของปราง แต่แม่เชื่อว่าสักวันที่ปรางรู้ความจริง ปรางเองที่จะรู้สึกผิด แม่รักลูกมากกว่าสิ่งใด จำเอาไว้นะปราง" ปาลินมองตามหลังแม่ด้วยความรู้สึกเจ็บปวดในใจที่ทำร้ายจิตใจของแม่

------

วันรุ่งขึ้นีน่าลงข่าว ลูกสาวเจ้าของห้างดังในพังงา กำลังล้มละลาย กับแม่ ที่กำลังตกอับ จนต้องมาแต่งงานกับนายหัวอายุมากอย่างปราชญ์

วันนี้นายหัวเองเข้าร่วมประมูลเกาะที่กำลังจะเปิดตัวใหม่ ซึ่งอาคมเองก็มาร่วมด้วยเช่นกัน

"ช่วงนี้ห้างกำลังปรับเปลี่ยนแผนครับ มีผู้ร่วมลงทุนรายใหญ่ชาวเดนมาร์คอยากได้ที่ดินนี้มาปรับปรุงห้างเล็กๆ กระจอกๆ เป็นแฟชั่นมอลล์ที่ใหญ่ที่สุดในพังงาครับ"อาคมให้สัมภาษณ์

"โฉนดที่ดินยังไม่ใช่ชื่อตัวเอง ไม่น่าจะมีสิทธิ์ในที่ดินตรงนั้นนะครับ" นายหัวเอ่ยขึ้นอย่างเหนือกว่า

"อีกไม่นานมันก็จะเป็นของผม" อาคมเอ่ยขึ้นประชันหน้า

"เตรียมใจไว้บ้างนะคุณอาคม" นายหัวปราชญ์พูดจบก็เดินออกไป

---------

ทางด้านปาลินที่วันนี้เธอมานั่งทำงานออกแบบให้สิงหาที่โรงแรมสิงหาโฮเทล เธอมารับงานวาดรูป ที่จะแขวนตามโซนต่างๆ ภายในโรงแรมของสิงหาโดยวันนี้เรืองยศเดินเข้ามาหาเธอ เพื่อขอลาออก เพราะเขาได้งานใหม่จากปาริฉัตร ปาลินเองตกใจมากเรืองยศจะย้ายไปทำงานกับครอบครัวศัตรู

"มันเกิดอะไรขึ้นค่ะยศ ทำไมคุณทำเหมือนจะบอกเลิกฉัน" ปาลินเอ่ยออกมา

" ผมแค่มองหาสิ่งที่ดีกว่านะปราง เมื่อคืนปรางเองไม่ได้สนใจยศเลยแม้แต่น้อย" เขาตัดพ้อเธอ

"ปรางขอโทษนะคะ"

"แต่ผมตัดสินใจแล้ว"

เรืองยศที่เดินออกมาขึ้นรถของปาริฉัตรทุกการกระทำอยู่ในสายตาของปาลิน ที่กำลังสับสนในสิ่งที่เรืองยศทำ เธอเลยหันมาสนใจงานของสิงหาต่อ

ปาริฉัตรยื่นเชคให้ เรืองยศในราคา 3 ล้านก่อน เรืองยศรับเชค มาถือไว้ก่อนจะเอ่ยถาม

"คุณจะให้ผมทำอะไร"

"แค่ทำตามคำสั่งฉัตรก็พอค่ะ

"แต่"

"ไม่มีข้อแม้ค่ะ"

หลังเลิกงานปาลินกลับมาบ้านโดยที่ป้าลีกำลังจัดการงานบ้านทุกซอกทุกมุม จนสะอาดสะอ้านตา

"ทำไมวันนี้ทำความสะอาดยกใหญ่เลยค่ะป้าลี"

"วันพรุ่งนี้นายหัวท่านจะมารับตัวเจ้าสาวแล้วนะคะคุณปราง"

ปาลินที่เดินเข้ามาด้วยความเย็นชา เธอเดินผ่านคุณประดับที่นั่งรอเธออยู่ขึ้นห้องนอนไปโดยไม่สนใจแม่ที่เอ่ยเรียกเธอสักนิด น้ำตาที่ค่อยๆไหลลงมาเต็มใบหน้าของปาลิน เสียงสะอึกสะอื้นที่ดังผ่านช่องประตูทำเอาคุณประดับเองก็เจ็บปวด เช่นกันที่ทำให้ลูกสาวเสียใจได้มากมายขนาดนี้ จนป้ามาลีเดินมาปลอบคุณประดับ

"ป้าว่าให้เวลาคุณปรางแกสักนิด ถ้าแกเข้าใจทุกเรื่อง แกจะดีใจกับคุณเอง" ป้าลีเอ่ยคำปลอบคุณ

ประดับ

และเวลามารับตัวเจ้าสาวก็มาถึง เช้าวันนี้มีรถของทางเอนกตระการวิ่งเข้ามาภายในบ้านพิพัฒน์สกุล นายหัวปราชญ์และปุรินทร์เดินลงมาพร้อม สินสอดทองหมั้น ปาลินที่ลงมาพอดีเอ่ยไล่ทั้งสองคน

"ออกไปจากบ้านของฉันเดี๋ยวนี้" ปาลินเสียมารยาทเอ่ยไล่แขกผู้ใหญ่ รวมถึงปุรินทร์

"พ่อผมท่านมารับเจ้าสาวนะครับ" ปุรินทร์เอ่ยด้วยความกวนประสาท

"เจ้าสาวมาแล้วค่ะ นายหัว" ป้ามาลีเดินจูงมือคุณประดับมาส่งให้ที่มือของนายหัวปราชญ์

ปุรินทร์ยื่นถาดสินสอดทองหมั้นภายในนั้นมีเครื่องเพรชและทองมากมายหลายสิบล้าน แต่ปาลินที่เมินหน้าหนีไม่ได้สนใจสิ่งนั้น ป้ามาลีเกรงใจนายหัวเลยกล่าวคำขอบคุณขึ้นแทน

"ฝากป้าเอาไปใส่ในรถคืนเจ้าของเขาด้วยนะคะ " ปาลินเอ่ยขึ้นมา หันมามองผู้เป็นแม่ที่ตัดสินใจจับมือนายหัวเดินไปขึ้นรถ ปาลินที่มองตามด้วยน้ำตาคลอ ปุรินทร์เดินเข้ามายื่นผ้าเช็ดหน้าจะเช็ดน้ำตาให้แต่กลับถูกเธอปัดมือเขาออก ปาลิน ที่เชิดหน้าชูคอขึ้นทันที

"ต่อไปนี้จะไม่มี คุณประดับ พิพัฒน์สกุล แต่จะมีแค่คุณประดับ เอนกตระการเท่านั้น"

สายตาของปาลินที่มองมาด้วยน้ำตาและเกลียดชังปุรินทร์อย่างมาก

--------

ภายในบ้านนายหัวหลังใหญ่ ตั้งแต่คุณประดับเดินเข้ามาโดยมีลูกชาย ลูกสาวนายหัวออกมาต้อนรับเธอ และคนงานในบ้านที่ออกมายืนต้อนรับเธอ เธอเองอบอุ่นใจ

"คุณปุค่ะ น้าฝากไปหยิบถาดสินสอดมาให้น้าทีนะคะ"

"ได้ครับ" ปุรินทร์เอ่ยบอกสาวใช้คนนึงให้เดินไปหยิบมา ก่อนจะยื่นให้ประดับ

"นายหัวค่ะ ฉันเอาคืนให้นายหัว แค่นายหัวยอมช่วยครอบครัวของประดับและลูกก็มากเกินพอแล้ว " เธอยื่นของใส่มือของนายหัวทันที ลูก ๆ ทั้งสองคนต่างมองมาด้วยความพอใจ ที่คุณน้าไม่ได้หวังในสมบัติของพ่อ

คุณประดับที่แอบเอารูปลูกสาวมาด้วย ได้แต่นั่งมอง จนนายหัวเดินเข้ามานั่ง เขากลับหยิบรูปจากมือของเธอมาตั้งวางที่บนหัวเตียงรวมกลับรูปของลูกเขวโดยไม่รังเกลียด ถึงแม้เธอจะไม่ชอบเขาก็ตาม

"คุณห่วงหนูปรางใช่ไหม"

"ใช่ค่ะ ถ้าฉันย้ายมาอยู่ที่นี่ ถ้ายัยปรางเจอกับอาคมเธอจะรับมือไม่ไหว"

"ผมสัญญาจะปกป้องลูกสาวของคุณ ให้เหมือนลูกสาวของผมเอง" นายหัวเอ่ยออกมาให้เธอมั่นใจ

"ขอบคุณนะคะ สิ่งเดียวที่ฉันจะตอบแทนคุณได้ คือการดูแลคุณ"

"ผมอยากให้หนูปรางย้ายมาอยู่กับเรา"

"เป็นไปไม่ได้หรอกค่ะ ยัยปรางไม่ยอมแน่นอน"

ภายในวันเดียวกัน ปุรินทร์ ได้ให้เลขาส่วนตัว นำค่าใช้จ่ายรายเดือนมาให้อัญญา ที่บ้านของเธอที่ปุรินทร์ซื้อเอาไว้ แต่วันนี้เธอกำลังจะไปหาหมอ เกรงว่า

ปุรินทร์จะรู้เรื่องที่เธอท้อง เธอเลยให้เขาโอนมาแทน