เสียเงิน เพื่อแลกกับห้าง
1891 Words
ปุรินทร์ที่กลับมาบ้านด้วยความดีใจที่เธอยอมแต่งงานกับเขาถึงแม้จะได้มาด้วยเล่ห์อุบายก็ตาม เสียเงินสิบล้าน แต่ได้คนที่รักมาครอบครองก็ถือว่าคุ้ม
"คุณปุทำยังไงค่ะ แกถึงยอมตกลง" คุณประดับเอ่ยถามปุรินทร์ แต่เขากลับอึกอักไม่กล้าตอบ ระหว่างที่คุยกันก็มีเสียงดังขึ้นมา
"เซอร์ไพรส์ครับพ่อ" ทุกคนหันมามองปรานนท์ ที่กลับมากระทันหัน ที่เมื่อสามวันก่อนยังโทรคุยกันอยู่
"ผมมากับแฟนครับพ่อ มีเรื่องทะเลาะกัน ผมเลยตามเธอกลับมาครับ" ปรานนท์เอ่ยออกมาว่ามีแฟน ปรานนท์มองคุณประดับ
"สวัสดีครับ คุณแม่เลี้ยง"
"ไอ้นนท์ ตามฉันมานี่" นายหัวตกใจการกระทำลูกคนนี้
"ผมขอโทษแทนลูกด้วยนะครับ" นายหัวเอ่ยกับคุณประดับด้วยความเกรงใจ เข้าไปคุยไม่ทันไรก็เกิดปากเสียงกัน ระหว่างนายหัวกับปรานนท์ จนนายหัวแน่นหน้าอก ปุรินทร์เข้ามาประคองพ่อ
"แกทำอะไรนนท์เห็นไหมว่าพ่อกำลังป่วย" ปุรินทร์ต่อว่าน้องชายต่างมารดา
"ผมขอโทษครับพ่อ" ปรานนท์เดินออกไปไม่มีใครสนใจเขาเลย คุณประดับเองเข้ามาดูแลจัดยาให้ทานจนอาการแน่นหน้าอกดีขึ้น
#######
ตั้งแต่วันที่เกิดเรื่อง ปาลินเองเก็บตัวอยู่แต่บนห้องนอนไม่ลงมาทานข้าวหรือไปไหนทั้งสิ้น ป้าลีเป็นห่วงเลยโทรตามระริน เพื่อนของเธอมาช่วยปลอบ ปาลินที่เห็นระรินตอนเธอเปิดประตูห้อง เธอโผเข้ากอดเพื่อนเสียงสะอึกสะอื้น จนระรินต้องปลอบเพื่อนสาว เหมือนปลอบเด็กน้อย
#######
ปรานนท์ที่เพิ่งกลับมาบ้านหิ้วผู้หญิงมานอนในบ้าน กำลังจะเล่นบทรักกันกลางบ้าน
"คุณนนท์ขา" เสียงสาวที่หิ้วมาที่กำลังลูบลงบนแกนกายที่ตื่นตัวดันอยู่ภายในกางเกง
"โชว์หน่อยสิ ว่าหิ้วมาสมราคาแค่ไหน"
ปรานนท์ปลดหัวเข็มขัดตัวเองออก ก่อนปลดกระดุมกางเกงแล้วรูดซิปลงมา ขยับตัวถอดกางเกงออกรวมถึงกางเกงในด้วยลงมากลางหว่างขา หญิงสาวขายบริการที่รู้งานขยับมานั่งตรงกลางแกนกายที่กำลังชูชันขึ้นมา มือหญิงสาวที่รูดขึ้นลง ก่อนจะใช้ปากดูดกลืนกินเจ้าแท่งเข้าในปาก จังหวะที่ดูด สายเสื้อชุดเดรสที่โนบรา ก็หลุดร่วงด้วยมือของปรานนท์ ฝ่ามือหนาขยำคลำนมของสาวที่หิ้วมา เขาให้หญิงสาวขึ้นมานั่งบนแท่งไอติม จับแท่งพอดียัดเข้าช่องทางรัก ก่อนจะกดกระแทกลงมา เสียงร้องดังลั่นบ้าน ทำเอาคนเป็นแม่แบบหยกทนไม่ไหว เขารีบเดินลงมาด้านล่างเห็นภาพแบบนี้จนชินตา
"ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้ " ใบหยกเอ่ยปากไล่อีตัว ที่ยังนั่งบนแท่งกายของปรานนท์
"ฉันบอกให้ออกไป " ใบหยกเริ่มเสียงดังขึ้นจนสาวที่พามาตกใจรีบขยับตัวออกใส่เสื้อผ้า ก่อนจะหยิบข้าวของ ของเธอออกไปจากบ้านทันที ปรานนท์เก็บอาวุธเข้าที่
"อะไรของแม่เนี่ย ความสุขเล็กๆ น้อยๆ ของผม" ปรานนท์หัวเสียกระดกเบียร์ที่ติดตัวมาด้ว
"แกช่วยทำตัวให้มันดี ๆ แบบพี่แกหน่อยได้ไหม ทำตัวให้พ่อรักบ้าง"
"พ่อรักผม พ่อรักพี่ปุ รักพี่ฉัตร " ปรานนท์เอ่ยแย้งแม่
"ถ้ามันรักแกจริง ทำไมมันให้แกมาอยู่ที่นี่กับฉัน ทำไมไม่ให้แกอยู่บ้านใหญ่
ปรานนท์ออกอาการลนลาน ส่ายหัวไปมา
"มันสองคนพี่น้อง กับแกหมาหัวเน่า ไม่มีใครสนใจแกเท่าแม่อีกแล้ว แกต้องไปเอาในส่วนของแก"
"ผมจะชนะพี่ปุให้ได้"
วันรุ่งขึ้นปรานนท์มาหานายหัวบอกว่าจะยอมแต่งงาน แต่นายหัวไม่ยอม นายหัวเลยบอกลูกชายคนเล็กว่าเขาเปลี่ยนใจแล้ว คนที่จะแต่งงานกับปาลิน คือปุรินทร์
ที่ห้างสรรพสินค้า
วันนี้ปาลินขึ้นมาเพราะคุณอาคมนัดเจอเธอเรื่องหนี้สินทั้งหมดที่เธอต้องหาเงินมาใช้หนี้ให้จักรผู้เป็นพ่อของเธอ ที่เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจล้มเหลว
"วันนี้ฉันจะให้คนมายกของส่วนต่างๆ ที่สามารถขายได้ในห้างออกไปขายทอดตลาด"
"คุณอาไม่มีสิทธิทำแบบนี้ ยังไม่ครบกำหนด ปรางไม่ยอม ห้ามขยับของทุกชิ้นที่นี่ ฉันบอกให้พวกนายหยุด" ปาลินเห็นแบบนั้นสั่งให้คนงานหยุด แต่ไม่มีใครฟังหรือสนใจเธอ จนคุณประดับเข้ามาด้วย
"คุณเลขา โทรเรียกตำรวจบอกว่ามีคนบุกรุกที" คุณประดับสั่งเลขา
"ดีตำรวจจะได้เป็นพยาน เพราะถึงเวลาของลูกหนี้ที่ต้องออกไปจากที่นี่"
"แต่มันยังไม่ครบกำหนด ปรางไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรที่ห้างนี้เด็ดขาด ทุกวันนี้คุณอาบริหารเสียหายไปตั้งเท่าไหร่แล้ว"
"แต่อีกไม่กี่ชั่วโมงก็ครบกำหนดแล้วนะ เธอไม่มีปัญญาหามากหรอก เซ็นสะจะได้จบๆ" อาคมยื่นเอกสารมอบอำนาจยกที่ดินทั้งหมดเป็นชื่อของเขา ให้ปาลินเซ็น
"ไม่มีเงิน 50 ล้านก็เซ็นสะ"
คุณประดับกำลังจะโทรหานายหัวปราชญ์ แต่ก็ถูกปาลินห้ามเอาไว้ แต่ยังไม่ทันไร เสียงเปิดประตูห้องทำงาน คนที่เดินเข้ามาคือนายหัวปราชญ์กับปุรินทร์ลูกชายคนโต
"ที่นี่เป็นของผมแล้ว นายหัวอย่ายุ่งดีกว่า" อาคมชูใบโฉนดที่ดินของปาลินขึ้นมา พร้อมเสียงหัวเราะเย้ยหยัน สองแม่ลูก
"มันยังไม่ครบกำหนดนี่ครับเหลืออีกตั้งหลายชั่วโมงจะหมดวัน" ปุรินทร์เอ่ยออกมา ปุรินทร์เดินเข้ามาโอบเอวของปาลินเอาไว้โดยทีแรกเธอขัดขืน แต่ด้วยสายตาที่ปุรินทร์ส่งมา ทำให้เธอเลิกขัดขืน
"ช่วยผมเล่นละครตบตาคนพวกนี้ก่อนสิ" ปุรินทร์เอ่ยกระซิบข้างหู จนปาลินเองกำลังดิ้นต้องหยุดชะงัก ก่อนจะยืนนิ่งๆ
"ดีมากครับคุณภรรยา"
"คุณเลิกพูดจาน่าเกลียดสักที" เธอเอ่ยต่อว่าเขา แต่ปุรินทร์ไม่ได้สนใจหันมาประชันหน้ากับอาคม
"งั้นผมคงมีสิทธิ์ยุ่งเรื่องของน้องปราง เพราะน้องปรางกับผมกำลังจะแต่งงานกัน"
นายหัวเองแอบยิ้มที่ลูกชายที่กล้าพูดแบบนั้นต่อหน้าอาคม
ปาลินหันมามองหน้าเขา ปุรินทร์หยิบกระเป๋าเงินขึ้นมาวางบนโต๊ะตรงหน้าอาคม เขาเปิดกระเป๋าออกมา เงินสดหลายสิบปึกกองตรงหน้า แต่ด้วยความนายอาคมอยากเอาไปขายให้เดวิด เพราะจะได้เงินเกือบร้อยล้าน คิดที่จะไม่ยอมรับเงินของปุรินทร์
"คุณอาคมเองก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว คงไม่ทำตัวเหมือนเด็กเล่นขายของนะครับ" ปุรินทร์เอ่ยออกมาอย่างรู้จักอาคมดี ว่าเขาโลภมาก
"ถ้ามันคิดจะทำแบบนั้นก็คงต้องฟ้องร้องกัน" นายหัวเอ่ยออกมา จนปาลินจะแย้งไม่อยากรับเงินจำนวนนี้ แต่กลับถูกอาคมเยาะเย้ยคำพูดไม่ดี
"คิดจะยอมเสียเงินก้อนขนาดนี้ เพื่อค่าตัวของสองแม่ลูกขนาดนี้เลยหรือไง"
"ที่ผมซื้อเพราะ สถานะความเป็นเจ้าหนี้ต่างหาก" ปาลินจุกในคำพูดของปุรินทร์เขาไม่ได้ต่างอะไรจากอาคม แต่ได้ข่มความน้อยใจเอาไว้
คุณประดับดึงสัญญามาฉีกทิ้งพร้อมกับแย่งโฉนดในมือของอาคมกับมาถือเอาไว้เอง
"ทุกอย่างอยู่ในเวลาตามข้อตกลง ช่วยเก็บข้าวของของคุณออกจากการเป็นผู้บริหารของห้างนี้ด้วย นับจากวันนี้ปลดประธานกรรมการบริหาร คุณอาคม ออกจากที่นี่นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ห้ามเข้ามาที่นี่โดยพลการอีกเด็ดขาด ถ้ายังไม่ฟังกันแจ้งจับได้ทันที" เสียงคุณประดับสั่งเลขาของเขา จนนายหัวเองยิ้มออกมาให้กับคุณประดับ
"ทำแบบนี้กับผมสักวันคุณจะเสียใจประดับ" อาคมเอ่ยออกมา
"ฉันไม่ใช่คุณจักรเพื่อนรักของคุณ ที่คนแบบคุณทำเขาจนตรอมใจ"
"ตั้งแต่คนบ้านนั้นเอาเงินมาฟาดหัวดูคุณจะกล้าปากดีขึ้นเยอะ" อาคมเอ่ยออกมา
"คุณปุค่ะ น้าจะแจ้งความข้อหาหมิ่นประมาท น้าฝากรบกวนด้วย" ประดับหันมาทางปุรินทร์
"ได้ครับคุณน้า"
"ปกติผมไม่ค่อยว่าง แต่เรื่องนี้พาดพิงภรรยาผม ผมพร้อมเป็นพยานให้" นายหัวกอดเอวประดับเอาไว้เอ่ยออกมา
"ขอบคุณค่ะนายหัว" อาคมเดินออกจากห้องให้เพราะต่อกรสู้ไม่ได้
"จบเรื่องสักที จะได้ถึงคิวของเราจัดการแต่งงานให้มันจบ ๆ ไป" ปุรินทร์หันมาบอกปาลิน
"ที่คุณบอกว่าฉันต้องแต่งงานด้วย มันหมายความว่ายังไง"
ปุรินทร์ส่งรอยยิ้มกวนๆกลับมาให้ปาลิน
"ผมว่าเราควรไปคุยกันที่อื่น"
ปุรินทร์กลัวแผนแตก กลัวโดนคุณน้าดุที่ใช้แผนจับน้องแต่งงาน ปุรินทร์ดึงเธอแยกออกมาจากห้องทำงานภายในห้าง เดินมาร้านอาหารญี่ปุ่นที่แบ่งแยกห้องต่างๆ
"นั่งทานข้าวเป็นเพื่อนผมก่อน" ปุรินทร์เอ่ยออกมา
"ฉันไม่หิวมีอะไรก็พูดมา ไม่อยากจะอยู่ใกล้คุณมากนัก"
"คุณกลัวจะตกหลุมรักผมอะสิ ถึงไม่อยากอยู่ใกล้ แต่ผมอยากอยู่ใกล้คุณ" ปุรินทร์ขยับมานั่งข้าง
เธอ
"ฉันไม่มีวันชอบคนแบบคุณ" ปาลินหันมาจ้องหน้าเขาแววตาแข็งกร้าว เพราะความที่มันใกล้กันมาก จนเธอเองกลัวหัวใจตัวเอง
"คุณเป็นผู้ชายที่น่ารังเกียจสำหรับฉัน " ปุรินทร์โดนปลุกอารมณ์ เขารวบมือเธอทั้งสองข้าง
"งั้นต่อไป คุณคงต้องฝึกให้ชิน กับความน่ารังเกียจของผม เพราะผมกำลังจะเป็นสามีคุณ"
ปุรินทร์จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาที่กำลังโกรธของเธอ เผลอโน้มหน้าเข้าไปใกล้
จนปาลินหันใบหน้าหนีไปอีกทาง เพราะกลัวเขาจะจูบเธออีก เธอรีบผลักเขาออก
"คุณกำลังให้ฉันดูเป็นผู้หญิงไร้ค่า ที่ต้องใช้เงินแลกมาซื้อความสุขให้ตัวเอง "
"มันก็แค่ข้อตกลงทางธุรกิจไงคุณ ทั้งเรื่องเงิน คดีความรถชน ห้างของพ่อคุณ"
"คุณจะบอกว่าที่ฉันต้องยอมแต่งงานกับคุณ มันเกินคุ้มใช่ไหม คุณคือเจ้าหนี้ แต่ฉันจะไม่ยอมเป็นลูกหนี้คุณแน่"
"แล้วคุณมีทางเลือกอีกหรือไง ปาลิน"
"ฉันยอมที่จะเสียห้างแล้ว คุณอยากได้มันมากนัก คุณเอาไปได้เลยฉันไม่อยากได้" พูดจบปาลินเดินออกมาจากร้านอาหารโดยที่ปุรินท์เองมองมาในความดื้อรั้นของเธอที่ไม่ยอม แม้แต่จะรักษาของรักของะพ่อตัวเองแท้ ๆ
- Writer
