เหลี่ยมรักกับดักนายหัว

ห่วงใยน้องจนเกินหน้าเกินตา

ที่คอนโดของปาริฉัตร เรืองยศได้เข้ามาทำงานกับเธอ มาเกือบอาทิตย์ แต่เธอไม่ได้มอบหมายงานอะไรให้เขาเลยสักงาน

"นี่ตกลงคุณจ้างผมมานั่งเฉยๆรึไง" เรืองยศเอ่ยขึ้นมา

"นายไม่ชอบหรือไง อยู่เฉยๆ ก็มีเงินใช้ " ปาริฉัตรนั่งทำงานภายในห้อง

" จ้างผมมานั่งเล่น ราคาหลักล้านเนี่ยนะ" เรืองยศเอ่ยขึ้นมา เขาเองขยับมาข้างเก้าอี้ที่ปริฉัตรนั่งฝ่ามือที่เริ่มลวนลามปาริฉัตร

"เรืองยศ ฉันว่านายควรไปพักอีกห้อง ฉันให้คนเปิดอีกห้องให้" ปาริฉัตรที่เริ่มขยะแขยงท่าทางที่เขาทำ จึงเอ่ยปาก

"คุณรังเกียจผมขนาดนี้จะซื้อผมมาเพื่อ" เรืองยศเอ่ยออกมา

"ฉันแค่รอเพื่อจะได้ในสิ่งที่ต้องการ หลังจากนั้นนายเองนั่นหละที่จะหมดประโยชน์" ปาริฉัตรลุกขึ้นยืน แล้วเดินไปเปิดประตูบอกการ์ดที่มารอหน้าห้องจัดการเรื่องห้องใหม่ให้เรืองยศ ตอนแรกเรืองยศไม่ยอมออกมา จนการ์ดเปิดปืนที่เหน็บอยู่ให้เรืองยศเห็น

"เชิญครับ ผมไม่อยากลั่นตอนนี้" การ์ดเอ่ยออกมา

######

วันรุ่งขึ้น ปาลินแวะมาเยี่ยมอัญญาพร้อมคุณกรรณ นายตำรวจหนุ่ม ที่โรงพยาบาล พออัญญารู้ว่าเธอคือคนที่ขับรถชนทำให้เธอต้องเสียลูกไป เธอเลยอาละวาดขึ้นมา เขวี้ยงปาข้าวของใส่ปาลิน แต่กรรณดึงปาลินมาหลบด้านหลังของเขา

"คุณพร้อมจะให้ปากคำไหมครับ ผมเป็นตำรวจเจ้าของคดีนี้" กรรณเอ่ยขึ้นมา

" ฉันเสียลูก ฉันจะฟ้องร้องเรียกค่าเสียหาย 10 ล้าน" อัญญาเอ่ยออกมา

"ฉันยินดีค่ะ ฉันยินดีคุณอยากได้อะไรฉันยินดี" ปาลินเอ่ยออกมาสำนึกผิด แต่จะหาเงินจากไหนตอนนี้ในบัญชีเธอมีแค่หลักแสน

อัญญาที่ตอนนี้อารมณ์เหมือนกำลังโดนเธอดูถูกโดยการยัดเงิน เธอเลยอาละวาดเขย่าตัวปาลินไปมา

"เอาลูกฉันคืนมา" กรรณดึงอัญญาออกมาจากปาลิน และขอให้เธอออกไปก่อน ปาลินเองยอมเดินออกไป

ช่วงบ่ายวันนั้นที่ทุกคนกลับกันหมด ปุรินทร์เดินเข้ามาเยี่ยมอัญญาที่โรงพยาบาล แล้วยื่นคำขาดไม่ให้เธอเอาเรื่องปาลิน

"นาย อัญญาขอโทษนะคะ" เธอยกมือไหว้เขา

"อัญญาอยากใช้ลูกมาผูกมัดนาย เพื่อที่นายจะอยู่กับอัญญา อัญญาขอโทษนะคะ นาย" เสียงคร่ำครวญของเธอทำเอาปุรินทร์เองสงสารเธอ

"หายดีแล้ว ผมจะพาไปทำบุญให้เขา" ปุรินทร์เอ่ยออกมา อัญญาเองยิ้มทั้งน้ำตา คิดว่าเขาคงจะให้อภัย

"นายให้อภัยอัญนะคะ" เธอเกาะแขนเขา

"เรื่องปาลิน คุณห้ามเอาเรื่องเธอ นี่คือคำสั่ง ที่เธอต้องทำตาม"

ปุรินทร์เอ่ยออกมาเสียงเรียบ จนอัญญาเองเกรงกลัวเขา จึงยอมตกลง

"ค่ะ อัญยอม เพื่อนายจะหายโกรธอัญ" ปุรินทร์เอามือลูบผมเธอ ก่อนจะขอตัวกลับฝากเลขาจัดการค่าใช้จ่ายอัญญาทั้งหมดแล้วพาเธอไปส่งที่บ้าน

######

ช่วงเย็นคุณประดับมาขอนายหัวจะไปนอนเป็นเพื่อนลูกที่บ้านนั้น ก็เลยทำให้นายหัวคิดแผนการ อยากให้ปาลินย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านของตนเอง เลยเรียกปุรินทร์มาหาที่ห้องทำงาน

"ครับพ่อ" ปุรินทร์เดินมานั่งฝั่งตรงข้ามนายหัว

"วันนั้นมีคนประกบหนูปราง เธอเลยไม่ทันระวังจนขับรถชนคน"

"เดาไม่อยากเลยครับว่าฝีมือใคร" ปุรินทร์พอมองออก

"คุณพ่อบอกคุณน้าสิครับ ให้เธอย้ายเข้ามาอยู่กับเรา" ปุรินทร์เอ่ยขึ้น

"แกคิดว่าคนหัวดื้อแบบปาลินจะมาอยู่ที่นี่ไหมหละ" นายหัวเอ่ยขึ้นมา จนลูกชายเองก็นั่งครุ่นคิดเห็นด้วยกับพ่อ

"ถ้ามาในฐานะลูกสาวเธอคงไม่มา เพราะเธอเกลียดพ่อ" ปุรินทร์ทำหน้างง ๆ นายหัวที่รู้ว่าลูกชายรู้สึกยังไงกับปาลิน เล่นกันท่านายตำรวจขนาดนั้น เลยยิ้มออกมา

"พ่อต้องการหนูปรางมาเป็นลูกสะใภ้ หนูปรางเป็นคนเก่ง พ่อไม่อยากเสียเธอไปให้คนอื่นเหมือนกัน "

ปุรินทร์หันมามองพ่อด้วยอาการตื่นเต้นจนลืมตัว จนสาวใช้ในบ้านเป็นคนของใบหยกได้ยิน เลยโทรรายงานอดีตนายรอง ภรรยาอีกคนของนายหัวที่เลิกไปแล้ว แต่เพราะปรานนท์นายหัวเลยยังยอมให้เธอ

#######

เช้าวันรุ่งขึ้น ปาริฉัตรเห็นพี่ชายลงมาวิ่งออกกำลังกายร้องเพลงดูแปลกตา

"พี่ปุ เป็นอะไรเนี่ย อารมณ์ดีจัง"

"ทำไม พี่แค่ออกมาวิ่ง "

"เหมือนคนบ้าอะ วิ่งไปบ่นไป"

"นี่แหนะ" มะเหงกเขกลงหัวน้องสาว ที่มาว่าเขา

เสียงรถที่ขับเข้ามาจอดในบ้านจนปุรินทร์กับปาริฉัตรหันไปมองเห็นหยกเดินลงมาจากรถรีบเดินเข้าบ้านไป

"หวังว่าคงไม่หาเรื่องปวดหัวมาอีกนะ"

"มาก็ดี จะคุยเรื่องรังนกที่เกาะด้วย พวกเลี้ยงไม่เชื่อง" ปุรินทร์เอ่ยขึ้นมา

หยกเดินเข้ามาหานายหัวที่ห้องอาหาร เอ่ยบอกมีเรื่องจะคุยด้วย นายหัวเลยให้เธอไปคุยที่ห้องทำงาน

"มีอะไรหยก" นายหัวนั่งที่โต๊ะเอ่ยถาม

" คุณจะหาเมียให้ตาปุรินทร์หรอค่ะ แล้วตานนท์หละแกก็เป็นลูกคุณ คุณลำเอียงรักแต่ไอ้ปุ"

"ฉันไม่เคยรักใครไปมากกว่ากัน ลูกด้วยฉันรักเท่ากัน เงินฉันก็ส่งให้มันผลาญเล่นๆ " นายหัวเอ่ยออกมา

"รักเท่ากัน หาสิ่งดีๆให้ตานนท์บ้างสิคะ คุณไล่ตานนท์ไปอยู่เมืองนอก เพราะอายที่มันป่วยอาการไม่สมประกอบ พอแต่งงานใหม่คุณก็ยกให้มัน กิจการให้ตาปุดูแล แล้วตานนท์หละคะได้อะไร"

"ลูกอยากได้หรือแม่มันที่อยากได้ กันแน่" นายหัวไม่ไว้หน้าหยกเลยด่าออกไป

" ฉันขอ หนูปาลินแต่งงานกับตานนท์ได้ไหมหละคะ"

"เธอรู้ได้ยังไง หมาตัวไหนในบ้านคาบไปบอกเธอ"

"ก็ได้ ถ้าลูกเธอยอมตกลง" นายหัวที่ยอมตกลง เพราะรู้ดีว่าไม่มีทางที่ตานนท์จะแต่งงานแน่นอน

"ขอบคุณค่ะ" หยกที่ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ เอ่ยขอตัวกลับ

วันเดียวกัน ปาลินต้องเข้ามาออกแบบภาพตามมุมต่างๆให้โรงแรมสิงหา สิงหาเลยชวนเธอมาทานข้าวเพราะเขาอยากให้เธอมาลองทานเมนูใหม่ที่จะทำขายในโรงแรม

"ถ้างั้นวันนี้ปรางไม่เกรงใจพี่สิงหานะคะ"

"ปรางก็เหมือนน้องสาวพี่ แค่นี้จิ๊บ ๆ " สิงหาเอ่ยชวนเธอมาทานข้าว จนเธอมานั่งที่โต๊ะ ปุรินทร์ที่แวะมาหาสิงหาเห็นเพื่อนนั่งกับสาว เลยมาร่วมโต๊ะด้วย

"สวัสดีครับน้องปราง โลกกลมจัง" ปุรินทร์เอ่ยทักทายเธอ ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อสูทแล้วนั่งลงข้างเธอ ปรางที่ไม่ได้ตอบเขาหันมาคุยงานสิงหาต่อ

"พี่เน้นอาหารไทยนะครับ น้องปรางลองทานดู อร่อยไม่อร่อย ติมาตามตรงพี่จะได้ให้ในครัวปรับรสชาติ" สิงหาเอ่ยบอกก่อนจะตักกับข้าวมาใส่จานของเธอ แต่ปุรินทร์กับหยิบช้อนของเธอขึ้นมาตักกับข้าวใส่ปากตัวเอง

"ไม่มีมารยาท" ปาลินเอ่ยว่าเขา ก่อนจะลุกขึ้นชนกับพนักงานที่เดินถือถาดน้ำซุปร้อน ๆ เข้ามาพอดี

"อร้ายยย " เสียงร้องของปาลิน ทำให้ปุรินทร์รีบลุกขึ้นมาดูเธอด้วยความเป็นห่วง เขาดึงมือเธอพาเดินมาในห้องน้ำ เปิดน้ำเย็นล้างลงไปที่เธอโดนน้ำร้อน

"ปล่อยปรางนะ"

"อย่าเพิ่งดื้อได้ไหมล้างออกก่อน เดี๋ยวแขนก็พอง"

ปุรินทร์ที่ดึงมือเธอกลับมาจนเธอมายืนข้างหน้าอ่างล้างมือโดยที่ตัวเขายืนกันเธอดิ้นด้านหลัง เขาค่อย ๆ ล้างมือเธอ จนเธอเริ่มคลายร้อน ก็พาออกมานั่งที่โต๊ะตัวเดิม

"หนูขอโทษนะคะ" พนักงานยกมือไหว้เอ่ยขอโทษ

"ไม่เป็นไรจ๊ะ ฉันเองก็ผิดไม่ทันมอง ไปทำงานต่อเถอะ" ปาลินไม่ติดใจเธอกับยิ้มหวานให้พนักงานด้วย จนปุรินทร์เองยังยิ้มตาม สิงหาเองที่แอบมองเพื่อนอย่างสงสัย

ปุรินทร์ ที่สั่งเด็กเอายาทามาให้ เขาที่กำลังยกมือเธอขึ้นมาวางตรงหน้าขาของเขา

"จะทำอะไร" ปาลินเอ่ยถาม แต่เขาไม่ตอบ หยิบยามาทาให้ที่มือ เขาดูแลเธออย่างอ่อนโยน จนเธอเองรู้สึกพิเศษกับปุรินทร์เขินอายจนแอบลอบมองเขา

"มองพี่ทำไมครับ" ปุรินทร์เอ่ยแซว

"มองแบบนี้ อยากเปลี่ยนมาใช้นามสกุลพี่หรอ"

ปุรินทร์ที่แอบยั่วโมโหเธออีกครั้ง จนเธอสะบัดมือออก

"นามสกุลเดิมของฉันก็ดีอยู่แล้ว พี่สิงหาค่ะ ปรางขอตัวกลับบ้านนะคะ ภาพวาดแล้วจะเอาเข้ามาให้ตรวจค่ะ"

เธอยกมือไหว้สิงหาแล้วเดินออกมาจากโรงแรมเพื่อกลับบ้าน ปุรินทร์เป็นห่วงเลยเดินตามเธอออกมา

"แขนยังเจ็บพี่ไปส่ง" เธอไม่แม้แต่จะหยุดเดินหรือหันมาตอบเขา จนเธอขึ้นรถขับรถหนีเขาออกไปทันที เสียงมือถือดังเข้ามาปุรินทร์กดรับสายพ่อที่ตามตัวเขากลับบ้าน