เหลี่ยมรักกับดักนายหัว

เกลียดมากขึ้นไปอีก

ปุรินทร์พอรู้ว่าหยกมาหาพ่อ เขาจึงรีบเดินมาที่ห้องทำงาน

ปุรินทร์ยกมือไหว้หยกตามมารยาท แต่เธอกลับเชิดหน้าชูคอเดินผ่านเขาไป

"ระวังคอหักนะครับ" ปูรินทร์ตะโกนตามหลังไปจนหยกหันมามองค้อนให้เขา ไม่ทันไรนายหัวอาการทรุด ลงหายใจเหนื่อยหอบจนปุรินทร์ต้องเอายาพ่นออกมาให้พ่อ

"ตามหยกไป เดี๋ยวไปมีเรื่องกับคุณประดับ"

"ครับพ่อ"

คุณประดับกำลังดูแลเรื่องอาหารเช้าจนปาริฉัตรเดินเข้ามาทักทายด้วยรอยยิ้ม

"บ้านสดใสน่าอยู่ขึ้นเลยค่ะ คุณน้าดูแลอาหารการกินของทุกคนอย่างดีเลย "

"นั่งเลยค่ะ เดี๋ยวนายหัวก็ลงมา"

ไม่ทันไรหยกเดินเข้ามาร่วมวง

"ยินดีด้วยนะคุณฉัตรที่มีแม่เพิ่มอีกแล้ว" หยกเอ่ยขึ้น

"โชคดีต่างหากค่ะ ที่มีแม่ดีๆ แบบคุณน้าประดับ ไม่เหมือนบางคน" ปาริฉัตรเอ่ยออกมา หยกโกรธที่โดนว่ากำลังจะโต้กลับ

"รีบ ๆ กลับไปได้แล้ว " เสียงนายหัวที่ดังขึ้นมา พร้อมกับปุรินทร์ที่เดินประคองพ่อเข้ามานั่งที่หัวโต๊ะ

"ผมขอโทษนะ ที่ให้คนนอกเข้ามาละลานคุณถึงในบ้าน"

"ไม่เป็นไรค่ะ แค่เราไม่เอาตัวเองลงไปมั่วกับคนแบบนั้นก็พอค่ะ" ปาริฉัตรที่มองคุณน้าด้วยความพอใจ ที่เธอกล้าตีฝีปากกับใบหยก

ปาริฉัตรเดินลงมาส่งพ่อที่รถหลังจากทานข้าวเช้าเสร็จ

"ลูกว่าปาลินเป็นยังไง" นายหัวเอ่ยถามลูกสาว

" ยังไงค่ะพ่อ " ปาริฉัตรเอ่ยถามกลับ

"ถ้าเป็นลูกสะใภ้หละ" นายหัวเห็นสายตาของปุรินทร์ที่มองปาลินเหมือนคนที่แอบหลงรัก แอบชอบ ถ้าเขาจะจับลูกมาดองกัน

"แต่เท่าที่ฉัตรทราบ คุณปาลินเธอมีแฟนแล้วนี่ค่ะพ่อ"

"คนแบบเรืองยศ ทะเยอทะยาน มักใหญ่ใฝ่สูง ถ้ารู้ว่าปาลินมีหนี้ก้อนโต เชื่อสิมันก็ตีจาก"

"ผู้หญิงเก่งแบบปาลิน เหมาะที่จะมาเป็นคู่ชีวิตของปุรินทร์ พี่แกเก่งแต่เรื่องงาน แต่เรื่องในบ้านมันรับมือไม่ไหวแน่ อีกหน่อยถ้าพ่อไม่อยู่" นายหัวเอ่ยออกมาจนลูกสาวใจเสียที่พ่อเอ่ยสั่งลา

"ไม่เอาค่ะ คุณพ่อยังต้องอยู่กับฉัตรไปอีกนานๆ ฉัตรจะช่วยเฮียเองค่ะพ่อ" ปาริฉัตรที่รู้ว่าพ่ออยากให้ปาลินมาเป็นภรรยาปุรินทร์

+++++

ปุรินทร์ที่ขับรถออกจากบ้านกำลังจะไปโรงงาน ระหว่างที่จะเข้าโรงงานเขาเห็นหญิงสาวคนนึงมายืนรอเขา ปุรินทร์จอดรถมุมอับ ไม่มีคนเห็นเลยเรียกเธอขึ้นรถมา เขาพาเธอมาที่เปลี่ยวไม่มีผู้คน

อัญญาเป็นผู้หญิงที่ปุรินทร์เลี้ยงดู และมีความสัมพันธ์ด้วยแต่ด้วยข้อตกลง เธอจะไม่เข้ามายุ่งย่ามในชีวิตของเขา และจะไม่มาวุ่นวายเพราะเขาจะเป็นฝ่ายไปหาเธอเอง ที่เขาต้องการ อัญญาขึ้นรถมาแนบอิงตัวเบียดเข้าหา

ปุรินทร์

"อัญเห็นนายหายไปหลายวันนะคะ อัญมีเรื่องจะคุยกับนาย"

"อัญญา ... คุณก็น่าจะรู้ ผมมีธุรกิจมากมาย งานรัดตัวปลีกไปไหนก็ลำบาก ก่อนหน้าที่เราจะตกลงกัน คุณบอกว่าคุณรับได้ แล้วตอนนี้ คุณจะให้ผมทำยังไง อัญญาถึงจะไม่มาเจอผม"

อัญญาที่ปล่อยตัวเองมาสักพักอยากจะจับเขาให้อยู่กับเธอ จนตอนนี้เธอตั้งครรภ์ลูกของเขา ทั้งที่เคยตกลงกันไว้ว่าจะไม่มีข้อผูกมัด เลยลองหยั่งเชิงถามเขาออกไป เธอจับมือเขาเอาไว้

"นายหัวค่ะ นายอยากมีลูกไหม" ปุรินทร์ชักมือกลับ

"ผมไม่เคยคิดที่จะอยากมี และเราเคยตกลงกันแล้วนี่ ว่าเราจะไม่ผูกมัด เมื่อถึงเวลาที่ต่างคนต่างเจอใครที่เหมาะสมคุณ หรือผม สามารถยกเลิกข้อตกลงได้ แต่ไม่ใช่การเอาลูกมาผูกมัดผมแบบนี้ ผมไม่คิดจะแต่งงานกับคุณ"

ปุรินทร์ลุกขึ้นยืนด้วยอารมณ์คุกรุ่น ตอนนี้เขามีคนที่แอบชอบและอยากใช้ชีวิตด้วย แต่เธอร้ายกาจ ปากร้ายไม่เบา มือยังหนัก

"แต่อัญญาอยากมีเขาค่ะ อัญญาเหงาตอนนายไม่อยู่ อัญญาอยู่คนเดียว "

ปุรินทร์เริ่มรู้สึกอึดอัดใจ ที่เขายอมคบเธอแบบหลบซ่อน หรือเมียลับ ที่ไม่มีข้อผูกมัด ตอนนี้เขาเริ่มลังเลในความคิด จนอัญญารู้สึกได้ จึงยอมถอยออกมาเพื่อให้เขาสบายใจ

"งั้นอัญญากลับไปรอนายที่บ้านดีกว่าค่ะ ว่างแล้วรีบมานะคะ"

ปาลินที่เข้ามาทำงานปกติ กิจการห้างตอนนี้อาคมเป็นผู้ดูแล ส่วนปาลินรับจ๊อบนอก คือการออกแบบภายในอาคาร ที่เธอเองชื่นชอบ ด้วยภาระหนี้สินที่เยอะ เธอจึงต้องดิ้นรนขยันทำงาน เรืองยศที่วีนใส่ผู้ชายทุกคนที่เข้าใกล้ปาลิน จนมีรุ่นน้องชงกาแฟเข้ามาให้ เรืองยศเอ่ยว่าชายคนดังกล่าว แต่ปาลินกลับรับกาแฟแก้วนั้นมาก่อนเอ่ยคำขอบคุณ จนมีงานอินทีเรียร์ใหม่เข้ามาผ่านสิงหา เขาเลยแนะนำงานมาให้ปาลิน

"ผมมีงานใหม่ครับ คุณปรางสะดวกรับไหมครับ ลูกค้าชอบงานของคุณนะครับ เลยฝากผมมาทาบทามให้"

"ได้ค่ะพี่สิงหา " เธอเองตอบตกลง พอรับงาน

"งานในห้าง ผมว่าปรางมีมากพอ ทำงานออกแบบอีกทำไม" เรืองยศที่ไม่รู้ว่าเธอมีแต่หนี้สิน เลยเอ่ยปากออกมา

"ตอนนี้ห้างคุณอาคมดูแลในฐานะผู้ถือหุ้นใหญ่ ปรางไม่มีสิทธิตรงนี้ " เรืองยศแอบคิดตามเริ่มหวั่นใจ เพราะเขาเองหวังในเงินทองของปาลิน

เมื่อปาลินออกมาพบลูกค้ารายใหม่ที่สิงหาแนะนำ เธอเลยพาเรืองยศมาด้วย พอมาถึงก็เจอกับปาริฉัตร ลูกสาวของนายหัวที่นั่งรอเธออยู่

"ฉันขอตัวนะคะ" ปาลินจะเดินหนี ปาริฉัตร

"เพิ่งจะรู้นะคะว่าอินทีเรียร์มือ1 ไม่เป็นมืออาชีพเลยค่ะ ไม่มีความรับผิดชอบหรือไงคะ" ปาริฉัตรเอ่ยเย้ยเธอ เรืองยศเห็นท่าไม่ดี งานนี้เงินเน้นๆ ถ้าปาลินไม่ทำเขาจะรับเอง

"ปรางลงไปรอยศที่รถก่อนก็ได้ เดี๋ยวยศรับงานเอง"

"อืมก็ได้" ปาริฉัตรที่แอบมอง ไม่คิดว่าจะง่ายขนาดนี้

"ฉันอยากให้คุณมาทำงานกับฉัน" เสียงปาริฉัตรที่ดังขึ้นหลังจากทั้งสองคนเงียบมาสักพัก

"สามล้านบาท คุณสนใจงานไหม"

" ห้าล้าน " เรืองยศคนเจ้าเล่ห์พอรู้ตัวว่าโดนซื้อตัว เลยต่อราคา

" ได้ ตกลงตามนี้ "

"คุณคิดจะใช้ผมเป็นเครื่องมือแกล้งปาลิน ถึงได้ยื่นข้อเสนอบ้าบอนี้"

"ก็แค่ฉันสนใจนาย ฉันมีตังค์ ฉันก็ซื้อบ้าตรงไหน จะขายไหม 5 ล้านแลกกับตัวนายที่ต้องออกไปจากชีวิตปาลิน "

"ฉันให้ 6 ล้านเลย" เรืองยศกำลังลังเล

"คุณพยายามถีบตัวเองขึ้นจากตม เธอมีแต่ตัว คิดว่าผู้หญิงแบบปาลินจะสนใจเธอหรือไง"

"ไอ้กระจอกแบบนาย ถ้าปาลินไม่มีเงิน นายก็มองข้ามหัวเธอ"

เรืองยศไม่พอใจที่ปาริฉัตรดูถูกเธอ

"ตอนนี้ปาลินมีหนี้ก้อนโต 50 ล้านเธอไม่มีเงินให้นายถลุงใช้หรอกนะ

ปุรินทร์เองที่รอน้องสาวต่อรองกับปาลินและเรืองยศ เขานั่งอ่านเอกสารภายในล็อบบี้ ปาลินที่เดินลงมาด้านล่าง เห็นเด็กน้อยกำลังเดินตามลูกโป่งที่ลอยไปติดต้นไม้ มีรถคันนึงกำลังแล่นเข้ามาด้วยความเร็ว เสียงเบรคที่ดังปาลินดึงเด็กคนนั้นหลีกหลบรถคันดังกล่าวเอาไว้ ปุรินทร์ที่ได้ยินเสียงรถ รีบเดินออกมาดู เห็นความน่ารักอีกมุมนึงของปาลิน

"ก็ไม่ได้ร้ายกาจนี่หว่า" ปุรินทร์เดินมาที่เธอ

"อ้าว โอเด้ง พ่อสิงหาไปไหนครับ" ลูกชายสิงหา

"ลุงปุ สวัสดีครับ โอเด้ง เดินตามลูกโป่งครับแต่ตอนนี้มันอยู่บนนั้น" โอเด้งเอ่ยบอกลุงปุ

"หลานคุณหรือค่ะ ดูแลยังไง ถึงได้ปล่อยออกมากลางถนน"

ปาลินเห็นหน้าปุรินทร์เธอต่อว่าเขาทันที

"นี่คุณแค่เห็นหน้าผมก็คิดถึงกันขนาดนี้เลยหรอ ลูกไอ้สิงหาครับ ถือโอกาสด่าเลยนะ" ปุรินทร์เดินมาจับบ่าหลานชาย

"โอเด้ง ออกมาทำไมครับ ทำไมเลอะแบบนี้" สิงหาที่เดินเข้ามา เห็นลูกมอมแมม

" พี่สิงหา ปล่อยลูกออกมาหน้าถนนได้ยังไงค่ะ ดีนะรถไม่ชนสะก่อน" สิงหาหันมามองปุรินทร์

"กูฝากมึงแปบเดียว" สิงหาต่อว่าเพื่อน

" พี่กล้าฝากลูกไว้กับคนแบบนี้ได้หรอคะ" ปาลินต่อว่าสิงหาแต่ก็กระทบปุรินทร์เต็มๆ

"คนพาล แพ้แล้วพาล รับไม่ได้สินะที่พ่อผมแต่งงานกับแม่คุณ "

"ชัยชนะที่เอาเงินมาเป็นข้อต่อรอง มันน่าภูมิใจตรงไหน"

"คนแบบผม จะยอมถีบตัวเองขึ้นให้ได้สิ่งที่ต้องการ รวมถึงคุณด้วยปาลิน" ปุรินทร์โกรธปาลินเลยสวนกลับ ทำให้ปาลินยิ่งเกลียดเขามากขึ้นกว่าเดิม

"ผมนายปุรินทร์ จำชื่อผมไว้ให้ดี วันนึงผมอาจจะเป็นสามีคุณก็ได้"

ปุรินทร์พูดจบเดินออกมาจากตรงนั้น ทำเอาปาลินโกรธจนตัวสั่น เธอเดินเชิดหน้าสะบัด

"คุณไม่มีค่าให้ฉันต้องจำ"

+++++

ทางด้านอาคมที่กำลังติดต่อนักธุรกิจชาวต่างชาติขายที่ดินตรงห้างสรรพสินค้าให้ เดวิด นักธุรกิจพันล้านชาวเดนมาร์ก เขาเองต้องการขยายที่ดินที่ติดกันกับห้าง JK MALL เขาทุ่มงบไม่อั้น ทำให้อาคมอยากขายเพราะได้ราคาที่สูงเกือบเท่าตัว

"คุณจะขายที่ตรงนั้นให้ผมเมื่อไหร่" เดวิดเอ่ยขึ้นกับอาคม

"ผมขอเวลา สองเดือน ปาลินไม่มีทางหาเงินมาคืนผมแน่ๆ เงินตั้ง 50 ล้าน"

"คุณแน่ใจหรอว่าคุณมีสิทธิ์ขายที่แปลงนั้น" อาคมเริ่มลังเล ถึงจะมีโฉนดแต่ที่ดินยังคงเป็นชื่อของปาลิน เธอเป็นทายาทคนเดียวที่จะได้รับมรดกของคุณจักร