เหลี่ยมรักกับดักนายหัว

รังนกที่เกาะหายไป

บ้านของนายหัว

ลูกน้องที่เกาะปุรินทร์ได้โทรมาแจ้ง ว่าที่เกาะเกิดปัญหา รังนกโรงเลี้ยงท้ายของเกาะหายไปหลายโรงเลี้ยง ทำให้เก็บไม่ทันตามออเดอร์ที่สั่ง ปุรินทร์เลยต้องรีบเดินทางไปท่าเรือของอำเภอเกาะยาวเพื่อนั่งสปีดโบ๊ทที่ลูกน้องได้มารอรับเพื่อไปเกาะปุรินทร์

"นายหัวครับ" คนขับเรือเชิญเขาขึ้นไปบนเรือ พร้อมลูกน้องคนสนิทของปุรินทร์ อีกสามคนที่ตามมาดูแลปุรินทร์

"มันหายไปได้ยังไง" ปุรินทร์เอ่ยขึ้นมาเมื่อมานั่งข้างคนขับบนเรือ

"ผมว่าต้องมีพวกอื่นอยู่บนเกาะเรา" คนขับเอ่ยขึ้นมา

"มีใครน่าสงสัย" ปุรินทร์เอ่ยถาม

"ผมกำลังให้คนจับตาดูทุกคนบนเกาะครับ"

ไม่ถึง 40 นาที สปีดโบ๊ทก็เข้ามาถึงเกาะปุรินทร์ เกาะขนาดใหญ่ที่มีอาคารพาณิชย์ สำหรับนกนางแอ่นมาทำรังหลายร้อยอาคาร ก่อนที่คนงานจะเก็บรังนก เข้ามาโรงงานแปรรูปที่บนฝั่ง เพื่อนำส่งออกต่างประเทศ

ปุรินทร์เดินเข้ามาส่วนของสำนักงาน เขาเรียกผู้จัดการ บัญชี ลูกน้องคนสนิทของเขาเท่านั้น เข้าประชุมกันเพื่อหารังนกที่หายไป

"ยังไม่มีเรือเข้าออกจากเกาะครับ ผมว่าของน่าจะอยู่บนเกาะ" ผู้จัดการที่ไว้ใจได้เอ่ยขึ้น จนคนจัดการบัญชีที่กำลังตื่นตัว กังวลของที่หายไป

"เกณฑ์คนงานทั้งหมดของเราออกตามหาทุกซอกทุกมุม จัดวางคนดูแลแต่ละตึกเพิ่มขึ้นด้วย" ปุรินทร์เอ่ยสั่งงาน ก่อนจะเดินไปดูอาคารพาณิชย์ 10 กว่าโรง ที่รังนกหายไป

"มีรอยแกะ ครับ" คนงานเอ่ยขึ้น

"ผู้จัดการครับ หาช่างติดกล้องเพิ่มทุกชั้นให้ผมที ตรงไหนมุมอับ หันกล้องไปให้ถึง งบเท่าไหร่ผมไม่เกี่ยง ทุกอาคาร "

"เสียหายไปเท่าไหร่" ปุรินทร์หันมาถามบัญชี

" 20 ล้านครับนายหัว"

"ไล่ออกให้หมดสะดีไหมวะ ทำพลาดจนเสียลูกค้า เสียของ"

ปุรินทร์พูดด้วยความโมโห ลูกน้องที่ดูแลรักษางานไม่ได้ สักพักนายหัวใหญ่โทรเข้ามา ถามความคืบหน้า ที่ตอนนี้ปุรินทร์เองก็กุมขมับเช่นกัน

"ครับพ่อ" ปุรินทร์เอ่ยรับสายพ่อ

"มีอะไรเสียหายเยอะไหม" นายหัวเอ่ยถามที่มีคุณประดับนั่งข้าง ๆ

"หายไป10 โรง เกือบ 20 ล้านครับ" ปุรินทร์เอ่ยบอกพ่อ

"โอ้ยกูจะเป็นลม มันทำงานภาษาห่าเหวอะไรวะ" นายหัวที่พอได้ยินยอดเงินที่ต้องเสียไป

"ใจเย็นค่ะคุณ เดี๋ยวลมจับ" คุณประดับนั่งลูบแขนของเขาไปมา

"ผมกำลังตามของที่หายครับ ยังอยู่บนเกาะ" ปุรินทร์เอ่ยออกมา สักพักมีกลุ่มควันไฟที่มาจากด้านหลังของเกาะ ทำให้คนงานแตกฮือฮารีบไปช่วยกันดับไฟ

"พ่อแค่นี้ก่อนนะครับ มันกำลังเผาทำลายหลักฐาน" ปุรินทร์รีบวางหูก่อนจะขึ้นมอเตอร์ไซค์ วิบากขับออกไปตามทางเรียบริมฝั่งไปยังท้ายเกาะ ที่เป็นป่าดิบชื้น ตอนนี้กำลังถูกเผาไหม้ ดำเป็นตอตะโก

"มันเกิดอะไรวะเนี่ย" ปุรินทร์ที่เห็น รอยเผาไหม้ รังนกกองโตกำลังโดนเผาไปด้วย

"ฝีมือใครวะ ใครทำ กูถามว่าใคร" ปุรินทร์เดินมากระชากคอเสื้อคนงานทีละคน ทีละคน เอ่ยด้วยความโมโห

"ได้ตัวแล้วครับนาย " คนงานอีกกลุ่มตามไล่ล่าคนวางเพลิงมาได้สองคน เขาจับผูกมัดเอาไว้ก่อนจะลากลงมากองกันตรงหน้านายหัวปุรินทร์

"ฝีมือพวกมึง" ปุรินทร์ที่ถีบยอดอกทั้งสองคนจนหงายหลัง ก่อนจะเอาฝ่าเท้าตัวเองเหยียบคนที่อยู่ใกล้เท้าเขามากที่สุด กดฝ่าเท้าลงไปเต็มแรงจนคนที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าร้องขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด

"นายครัย นายไว้ชีวิตพวกผมเถอะครับ ผมทำตามใบสั่ง" คนที่โดนเหยียบเอาไว้ยกมือไหว้ปุรินทร์

"ใบสั่ง ใครสั่งมึงมา ตอบ" ปุรินทร์เอ่ยถามคนบงการ ก่อนจะหยิบปืนที่เหน็บด้านหลังขึ้นมาจ่อปลายปืนไปยังคนที่นอนหงายอีกคน

"กูดูแลพวกมึงไม่ดีหรือยังไง มึงถึงมาหักหลังกู" ปุรินทร์เอ่ยต่อว่าสองคน

"คุณนายรองจ้างพวกเรามาครับ"

อีกคนที่โดนเหยียบเอ่ยออกมา

"นายรอง หยกหรอ"

"ครับ เธอให้พวกเราลักลอบขนรังนกออกมาขายแล้วเธอจะให้ส่วนแบ่งพวกเราครับ"

ปุรินทร์แค่พอได้ยินชื่อหยก แม่ของปรานนท์ ความโกรธยิ่งพุ่งขึ้นไปอีก

"พวกเลี้ยงเสียเงิน คิดจะมาโกงครอบครัวกูหรอ" เสียงของปุรินทร์กัดกรามข่มความโกรธ

"เอามันสองคนไปส่งตำรวจ" ปุรินทร์สั่งผู้จัดการ ก่อนจะสั่งคนงานคุมดับไฟให้หมด

"ครับนายหัว"

ปุรินทร์ขับรถมอไซด์มาสำนักงานตามเดิม เขาเองเหนื่อยล้า จึงเข้ามาเอนกายลงนอนในห้องทำงานตรงโซฟาตัวยาว เขาเองกลับคิดถึงใครอีกคน ภาพที่เธอช่วยลูกชายสิงหา เธอดูอ่อนโยน น่ารัก เขาเคยเจอเธอที่ชุมชนเด็กยากไร้ เธอสอนศิลปะเด็กๆเหล่านั้นที่สวนสาธารณะ ใต้ทางด่วน โดยเธอไม่ได้คิดค่าสอน

"หรือจะเอา โอเด้งมาเป็นตัวช่วยดีวะ" ปุรินทร์เอ่ยออกมา สักพักเรือก็เข้ามาถึงเกาะ ปุรินทร์เลยกลับขึ้นฝั่งมาทันที ถ้าช้ากว่านี้จะมืดค่ำออกจากเกาะลำบาก

ใช้เวลา 45 นาทีปุรินทร์มาถึงท่าเรือ เขาก็เดินมาที่รถที่จอดเอาไว้ก่อนจะขับกลับบ้าน

ทางด้านปาลินที่หนีกลับมาก่อนเรืองยศ เรืองยศเลยโทรมาต่อว่าเธอที่หนีกลับไปก่อน

"ขอโทษทีค่ะเรืองยศ เผอิญปรางปวดหัวนะคะ เรื่องงานคุณโอเคไหมค่ะ" ปาลินเอ่ยถามเรื่องงาน

"ผมรับทำเองครับปราง ปรางเชื่อใจผมนะ ผมดูแลได้" เรืองยศเอ่ยเอาหน้า

ปุรินทร์ที่เดินเข้าบ้านมาตอน 6 โมงเย็น ปาริฉัตรยื่นชุดสูทที่สั่งตัดให้เขา เพราะพรุ่งนี้เขาต้องไปรับรางวัลนักธุรกิจดีเด่น

"พี่ปุจะควงสาว ๆ ที่ไหนค่ะ" ฉัตรเอ่ยกระเซ้าพี่ชาย

"พี่ไม่มี ขอควงฉัตรออกงานวันนึงแล้วกัน" ปุรินทร์เดินมาโยกหัวสั่นคลอนของปาริฉัตร

วันถัดมา ภายในงานประกาศรางวัลนักธุรกิจดีเด่น วันนี้คุณอาคมและนีน่ามาร่วมงานด้วย โดนขณะนี้เขากำลังให้สัมภาษณ์เรื่องห้างที่เขาถือหุ้นอยู่ และเอ่ยออกมาว่ากำลังจะมีนักธุรกิจต่างชาติมาขอซื้อในราคาเกือบเท่าตัว

นายหัวปราชญ์ที่เดินเข้ามาพร้อมคุณประดับ และลูกทั้งสองคน จนนักข่าวเดินเลี่ยงจากอาคมมายังนายหัว สอบถามเรื่องเกาะรังนกที่มีการลอบวางเพลิงเมื่อคืน

"จับดำเนินคดีเรียบร้อยครับ ที่เหลือให้เป็นหน้าที่คุณตำรวจครับ" เสียงปุรินทร์ที่ให้สัมภาษณ์แทนนายหัวใหญ่

"ผมดีใจด้วยนะครับรางวัล วันนี้ผมเองได้เช่นกัน" อาคมเดินมาแสดงความยินดีต่อหน้านักข่าวกับปุรินทร์

"แต่ถ้าธุรกิจไม่โปร่งใส ก็ไม่น่าภูมิใจนะครับคุณอา"

"แล้วลูกเคยเห็นทองแท้ลอกล่อนไหมลูก " นายหัวหันมาถามลูกสาว

"ทองเคที่โดนชุบแล้วชุบอีกไงค่ะพ่อ" ปาริฉัตรเอ่ยออกมาขำเสียงดัง

ทางด้านปาลินที่มาเลี้ยงไถ่โทษที่หนีเรืองยศกลับบ้านก่อน เรืองยศถือโอกาสนี้สานสัมพันธ์อยากขอเธอแต่งงาน

"ปราง ผมอยาก จะ ขอปราง แต่งงานกับยศไหม "เขาเอ่ยปากขอเธอ แต่ปาลินกลับตอบปฎิเสธออกไปแบบไม้ต้องลังเล

ั

"ยศค่ะ ปรางยังไม่พร้อมแต่งงานตอนนี้ค่ะ ปรางยังมีหนี้ก้อนโต ที่ต้องรับผิดชอบค่ะ"

"หมายถึงหนี้ 50 ล้านรึเปล่า" เรืองยศเอ่ยออกมา ปาลินเองตกใจที่เขารู้ เรื่องนี้

"คุณรู้ได้ยังไงค่ะ" หลังจากนั้นเธอเล่าเรื่องทั้งหมดให้เขาฟัง

"ทำไมคุณไม่ขายห้างไปเลยครับ ขายเองได้กำไรมากกว่าแน่นอน"

"ปรางไม่ขายคะ มันเป็นธุรกิจของครอบครัวปราง "

จังหวะที่นั่งทานข้าวกันภายในโรงแรมของสิงหา สิงหาเดินเข้ามาในร้านอาหารพอดี เห็นทั้งสองคนเลยจะเข้ามาทักทาย

"อ้าวน้องปราง มาร่วมงานด้านบนหรอครับ พี่เพิ่งเจอคุณน้าประดับ" สิงหาคิดว่าเธอมากับคุณประดับ

"คุณแม่อยู่ด้านบนหรือคะ คุณยศคะ ปรางขอตัวนะคะ"

ปาลินรีบเดินขึ้นมาภายในงาน สิงหารีบเดินตามไปด้วย ใกล้เวลางานแล้ว

คุณประดับเดินออกมากับนายหัวด้านหน้าห้องจัดงาน

"ขอบคุณนะคะที่ช่วยพูดกับคนแบบอาคม"

ประดับเอ่ยบอกนายหัวใหญ่

ปุรินทร์กับปาริฉัตรหันมามอง พ่อที่มีความสุขกับภรรยาใหม่ จนประดับเองปลื้มใจที่ครอบครัวนี้ดูแลเธอดีมาก ๆ ปาลินเดินเข้ามาจับมือคุณประดับเอาไว้

"คุณแม่กลับบ้านพร้อมปรางนะคะ" ปุรินทร์เลยจับมือเธอเอาไว้ต่อหน้าคุณประดับและนายหัว

"จะกลับบ้านหรอ มากับผม ผมพาคุณกลับเอง"

"คุณทำอะไร" มะปรางดึงมือออก หันมาว่าเขา

"ก็คุณเป็นเป็ดรึไง มาถึงก็ร้อง ก๊าบ กลับ กั๊บ ทั้งที่แม่คุณมางานนี้กับพ่อผม เดี๋ยวผมพากลับเอง" ปุรินทร์เอ่ยออกมาด้วยความกวน

คุณประดับห่วงกลัวลูกสาวอาละวาดใส่ปุรินทร์ เลยจะเข้าไปช่วย ก็โดนปาริฉัตรเอ่ยขึ้น

"ฉัตรว่าให้พี่ปุจัดการดีกว่าค่ะ ดื้อๆแบบนี้พี่ปุไหว"

ปาลินจะโวยวายใส่ จนแขกในงานมองมาทางเธอ เธอเลยเดินกลับมาทางคุณประดับ

"คุณแม่ขา ปรางขอร้องนะคะ กลับบ้านพร้อมปรางนะคะ"

"ปราง แต่แม่มากับนายหัวนะลูก แม่ควรที่ต้องกลับกับเขา ในฐานะภรรยา"

เรืองยศขึ้นมาในงาน เขาตามปาลินมา เรืองยศเข้าไปดึงมือปาลินไว้ แต่เธอเองกำลังโกรธคุณประดับที่กล้าหักหน้าเธอเลยสะบัดมือของเรืองยศทิ้ง จนเรืองยศหน้าเสีย

"ปรางครับ" เรืองยศเอ่ยอีกครั้ง

ทันใดนั้น ปุรินทร์หันไปเห็นเงาคนถือปืนเล็ง มาทางปาลิน ปุรินทร์จึงรีบก้าวขายาวเข้ารวบตัวของปาลินเอาไว้ในอ้อมกอด นั่งลงราบไปกับพื้น เสียงปืนดังขึ้นมา ปัง ปัง ทุกคนภายในงานตกใจต่างพากันหาที่หลบ นายหัวเองกันคุณประดับออกจากวิถีปืน ปุรินทร์จึงใช้ปืนที่พกมาด้วยยิงสวนกลับไปจน มือปืนหนีออกไป รปภ.ดูแลวิ่งตามมือปืน ปุรินทร์ที่ยังคงกอดปาลินที่กำลังกลัวจนตัวสั่นด้วยความเป็นห่วง

"น้องปรางเป็นอะไรไหม"

คุณประดับมองลูกสาวในอ้อมกอดปุรินทร์ ก็แปลกใจในท่าทีของปุรินทร์ จนเรืองยศมาดึงเธอออกจากปุรินทร์ ปาลินที่ได้สติหายกลัว

"นี่ไงค่ะ คนดีของแม่ ดีจนมีคนอยากเอาชีวิต" เรืองยศหันมองไปมา เอ่ยชวนให้ปาลินรีบออกจากงานก่อน เพื่อมือปืนย้อนกลับมาอีก