เหลี่ยมรักกับดักนายหัว

ทีกับคนอื่นพูดเพราะจัง

แล้วก็เป็นอย่างที่คุณประดับคิด คุณอาคมได้มาที่บ้านอีกครั้งเพื่อทวงถามเรื่องเงิน ห้าสิบล้านบาท

"มันยังไม่ถึงกำหนด 2 เดือนนิค่ะ"

"แต่ฉันเองก็จำเป็นต้องใช้เงินเหมือนกัน ฉันจะเข้ามายึดที่ดินของเธอ ภายในอาทิตย์นี้" อาคมเอ่ยออกมาก่อนจะโดนป้ามาลีไล่ให้กลับไป

"ป้าว่าโทรหาคุณประดับดีไหมค่ะ"

"ไม่จำเป็นหรอกค่ะ คุณแม่ไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องกับ พิพัฒน์สกุลอีกแล้ว" ปาลินที่เอ่ยน้อยใจแม่ของเธอ

ระหว่างทางที่ปาลินกำลังขับรถออกมาจากซอย คุณกรรณ นายตำรวจหนุ่มรูปหล่อขี่มอเตอร์ไซค์มาถึงเบรคให้รถของปาลินเลี้ยวออกมาก่อน เขาเห็นความผิดปกติ มีรถมอเตอร์ไซค์ที่ตามหลังรถของปาลิน โดยที่คนซ้อนท้ายกำลังจะชักปืนออกมา คนขับพยายามเบียดขึ้นไปประชิดรถเธอ กรรณที่้เห็นท่าไม่ดีเลยรีบเร่งเครื่องขับแทรกขึ้นไปขวางทางมอเตอร์ไซค์คันดังกล่าว ถีบรถมอเตอร์ไซค์คนร้าย จนเกิดการเสียหลักล้มลงไปกลางถนน ปาลินมองกระจกหลังเห็นรถชนกันเธอเองตกใจจนไม่ได้มองทางข้างหน้า จนทำให้รถออกนอกเส้นทางปีนฟุตบาท เธอเองตกใจคุมรถไม่อยู่ จนรถขึ้นไปชนหญิงสาวที่กำลังยืนรอรถโดยสารล้มลงไปกับพื้นนอนแน่นิ่ง

ปาลินเองกำลังตกใจนายตำรวจหนุ่มขับมาถึงเธอพอดี เขาบอกทุกคนว่าเป็นตำรวจ ให้เลิกมุง ก่อนจะโทรเรียกรถโรงพยาบาลทันที เขาดูแลจนคนเจ็บถูกนำส่งขึ้นรถพยาบาล ปาลินที่ตื่นตระหนก ตกใจด้วยความกลัวเธอไม่ยอมลงจากรถเลย จนกรรณเดินมาเคาะหน้าต่างรถ

"คุณเป็นอะไรไหมครับ" กรรณเอ่ยขึ้นมา ปาลินเปิดประตูรถลงมา แต่เพราะความกลัว ตกใจเมื่อสักครู่

"ฉันขับรถชนเขา เขาจะตายไหมค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ ฉัน...." เธอเองที่เป็นลมจนหมดสติไปแล้ว กรรณเลยอุ้มเธอเข้าในรถของเธอก่อนจะขับพาไปโรงพยาบาล

ทางฝั่งคุณประดับ ที่วันนี้มื้อแรกได้มาร่วมวงทานข้าวกับครอบครัวของนายหัวปราชญ์ ได้ ไม่ทันไรมีสายเข้าจากปาลิน คุณประดับที่เป็นห่วงลูกสาวเลยกดรับสายต่อหน้าทุกคนที่นั่งทานอาหารเช้ากัน นายหัว ปุรินทรฺ์ ปาริฉัตร นั่งร่วมวงกันอยู่

"มีอะไรลูก"

"คุณแม่ คุณแม่ช่วยปรางด้วย ปราง คือปรางขับรถชนคน เขาจะตายรึเปล่าไม่รู้ ปรางกลัว ปรางกำลังฆ่าคนค่ะแม่ ปรางไม่ได้ตั้งใจ" เสียงตื่นตระหนกตกใจของลูกสาว ทำคุณประดับเองตกใจ

"ปรางอยู่ไหนลูก เดี๋ยวแม่รีบไป"

"ปรางอยู่ที่โรงพยาบาลค่ะแม่"

"หนูรอแม่ที่นั่นนะ แม่จัดการให้"

"น้องปรางเป็นอะไรครับ" ปุรินทร์เอ่ยถามทันที

ปาลินที่อยู่ในอาการช็อก มีกรรณคอยดูแลหน้าห้องฉุกเฉิน พอคุณประดับ กับ นายหัว และ

ปุรินทร์มาถึง เธอรีบลุกขึ้นโผมากอดผู้เป็นแม่ทันที

"คุณแม่ขา ปรางขับรถชนเขา ปรางไม่ได้ตั้งใจ ปรางไม่ทันมอง"

"ไม่เป็นอะไรนะลูก ไม่เป็นไร แล้วคนเจ็บ" คุณประดับกอดปลอบลูกสาว

"ยังไม่ออกจากห้องครับ" เสียงกรรณ เป็นคนตอบ

"เขาช่วยปรางไว้ค่ะแม่ " เธอหันมายิ้มให้กรรณ นายตำรวจหนุ่มที่หน้าตาดี

"สวัสดีครับ ผมร้อยตรี กรรณ ภูดีสรวงครับ" กรรณเอ่ยขึ้นมา

"ก็แค่สารวัตร" ปุรินทร์บ่นพึมพำจนนายหัว ตีเข้าที่บ่าลูกชาย

"เสียมารยาท ปุ" นายหัวเอ่ยเตือนลูกชายคนโต

"ฉันชื่อปาลิน ค่ะ เรียก มะปราง ปรางก็ได้ค่ะ สารวัตร "

"ทีกับคนอื่นพูดจาเพราะก็เป็น" ปุรินทร์พึมพำเบาๆ

"ไม่เหมือนพูดกับแกใช่ไหม "นายหัวเอ่ยแซวลูกชาย

"ปรางขอบคุณสารวัตรนะคะ" ปาลินยกมือไหว้อย่างนอบน้อมเพราะเขาน่าจะอายุเยอะกว่าเธอ

"มันเป็นหน้าที่ของผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ครับ" กรรณเอ่ยขึ้นพร้อมขอตัวไปดูแลคดีให้คุณปรางด้วย

คุณหมอเดินออกมาพอดี บอกว่าช่วยเด็กในท้องเอาไว้ไม่ได้ ผู้หญิงคนนั้นกำลังตั้งท้อง ปาลินเองหน้าซีด ตกใจ ที่เธอเป็นฆาตกรฆ่าเด็กในท้องของผู้หญิงคนนั้น ด้วยความตื่นตระหนก ความกลัวทำให้ร่างของปาลินเริ่มล่วงลงกับพื้น แต่กรรณที่เห็นพอดีรับไว้ได้ทัน แต่ปาลินหมดสติไปแล้ว ปุรินทร์รีบเข้าไปอุ้มปาลินออกจากนายตำรวจ

"ไม่ต้องครับ ผมดูแลปรางเอง คงไม่รบกวนคุณตำรวจแล้วครับ" ทุกคนแปลกใจอาการท่าทีของปุรินทร์ ที่ห่วงใยปาลินเป็นพิเศษ

นายตำรวจหนุ่มเดินเข้ามาหานายหัว เพราะตอนนี้เหลือแค่เขากับนายหัว

"ผมมีอีกเรื่องครับ วันนี้มีคนตามประกบเธอ แถมคนร้ายยังจะลอบยิงเธอด้วย ผมว่าเธอกำลังอยู่ในอันตรายครับ"

"ขอบคุณครับ ที่เหลือผมจะดูแลลูกสาวผมเอง" นายหัวบอกออกไปจนนายตำรวจหนุ่มขอตัวกลับ

ปุรินทร์ตามหมอมาดูอาการของปาลิน จนคุณประดับเองมองการกระทำของลูกชายนายหัวไม่คลาดสายตา

"ปุ แกไปดูผู้เสียหายที ว่าเขาขาดเหลืออะไร ช่วยเต็มที่อย่าให้เธอเอาเรื่อง เป็นคดีความ"

ปุรินทร์ยังคงลังเล ไม่ยอมไปจนนายหัวเรียกเขาอีกครั้ง

"ครับพ่อ"

"แม่ไม่น่าให้ปรางมาเจออะไรแบบนี้เลย" คุณประดับโทษตัวเองจนนายหัวเข้ามาปลอบใจ

"ลูกไม่ได้ขับรถประมาทนะ แค่มีคนขับรถตามประกบเธอ เธอเลยไม่ทันระวัง"

"อะไรนะคะ โดนตาม" คุณประดับยิ่งตกใจใหญ่

"โธ่ปราง เพราะคุณคนเดียวเลยคุณจักร" เธอเอ่ยต่อว่าคนรักเก่าที่เสียไปแล้ว ว่าสร้างปัญหามาให้ลูก

#####

ปุรินทร์ที่ให้เลขาส่วนตัวมาดูแลผู้เสียหาย แต่เลขาดันกันเขาไม่ให้เข้าไป

"อย่าเพิ่งเข้าไปเลยครับนาย" เลขาเอ่ยบอก

"ทำไม"

"นายดูก่อนสิครับว่าใคร" ปุรินทร์มองผ่านช่องกระจกเข้าไป เห็นอัญญาที่นอนสลบอยู่บนเตียง

"เธอท้องครับ แต่ไม่ได้บอกนาย" เลขาเอ่ยขึ้นมา ปุรินทร์เลยไม่ได้เข้าไปเยี่ยมเธอ ฝากให้เลขาจัดการตามความเหมาะสม

ปุรินทร์เดินกลับมาที่ห้องตรวจ ตอนนี้ปาลินตื่นแล้วเธอกำลังร้องไห้เอาแต่พร่ำบอกว่าเธอฆ่าคน คุณประดับกอดปลอบลูกสาวจนร้องไห้ไปตามกัน

"คดียังไงครับพ่อ" ปุรินทร์เอ่ยออกมา แต่เขาคิดว่าคงคุยกับอัญญาได้ เพราะคิดว่าเธอเชื่อฟังเขาอยู่

"รอตำรวจสรุป แจ้งหลักฐานมาก่อน ค่อยจัดการเพราะเราไม่คิดจะหนี" นายหัวบอกลูกชาย

"คุณแม่ค่ะ ปราง" ปาลินเอ่ยขึ้น

"เราจะชดใช้ให้เขาลูก แล้วคนเจ็บหละคะคุณปุ" คุณประดับเอ่ยถามลูกชายนายหัว

"ยังไม่ฟื้นครับ ผมได้ให้เลขาติดต่อญาติเธอแล้วครับ"

ปาลินหันมามองปุรินทร์ด้วยความไม่พอใจ

"ทำไมต้องให้เขามายุ่งค่ะ ปรางจัดการเองได้" เธอเอ่ยออกมา จนปุรินทร์ชักสีหน้า เอือมระอากับความหยิ่งทระนงตนของเธอ

"แล้วถ้าทางนั้นเขาแจ้งความ เอาน้องปรางเข้าคุกหละครับ" ปุรินทร์ย้อนถามหญิงสาว

"ก็ติดไปสิคะ ปรางเป็นคนทำ ปรางยอมถ้าเขาจะให้ติดคุก"

"มันใช่เวลาที่หนูจะเก่งไหม เลิกเอาทิฐิตัวเองเป็นใหญ่ ความแค้นของหนูมันช่วยหนูตอบคำถามตำรวจ ช่วยให้ทางนั้นไม่เอาเรื่องได้หรือเปล่า" นายหัวปราชญ์เอ่ยขึ้นมาขู่ลูกสาวคุณประดับ จนเธออึกอักตอบไม่ถูก

เธอได้แต่กำมือแน่น

"คุณแม่ค่ะ"

"เลิกทำให้แม่ของคุณต้องทุกข์ใจเถอะครับ" ปุรินทร์เอ่ยออกมา

"ปรางขอยืนยันอีกครั้ง ปรางจะจัดการเอง" ความหัวรั้นของปาลินทำเอานายหัวระอาในความดื้อของเธอเดินออกจากห้องตรวจไปคุณประดับตามไปด้วย

"ทำตัวเองลำบากแล้วยังคิดว่าตัวเองฉลาดหรือไง" ปุรินทร์จับแขนสองข้างของเธอก่อนประชันหน้ากัน

"ฉันจะเป็นยังไงก็ไม่เกี่ยวกับคุณ"

ปุรินทร์ที่เห็นว่าเธอเถียงเขาเก่งเขาเลยขยับใบหน้าลงมา ริมฝีปากประกบปิดริมฝีปากของเธอกลบเสียงพูด จนปาลินเองที่ถูกปุรินทร์จูบตาโต ตกใจการกระทำของเขา ริมฝีปากบดขยี้กันอยู่นาน จนปาลินเริ่มยืนทรงตัวไม่ได้ ปุรินทร์จึงยอมปล่อยให้เธอเป็นอิสระ ก่อนจะล็อคตัวเธอไว้ในอ้อมกอดของเขาแน่นจนเธอเจ็บ

"ทำตัวเข้มแข็ง ทั้งที่ข้างในกำลังแหลกเหลว พี่ว่ามันน่าสมเพศมากกว่า " ปุรินทร์พูดจบจับใบหน้าเธอหันมาหาเขาจูบลงบนริมฝีปากเธออีกครั้ง จนปาลินชะงักรู้สึกกดดันเรื่องคดี ปุรินทร์ปล่อยตัวเธอแล้วเดินออกมา เธอเองยืนเคว้งคว้างคนเดียวตรงนั้น

"ไอ้บ้า แล้วนายมาจูบฉันทำไม" ปาลินเอามือมาเช็ดปากของตัวเอง