นักเลงหัดรัก

ข้อเสนอ

ฝ่ายน้ำอบและนายอินทร์ที่ได้สืบทราบมาว่าเด็กสาวที่ลูกชายของพวกตนมีใจให้นั้นพักอาศัยอยู่ที่ใดก็ไม่รอช้าที่จะพากันมาดักรอเจอหญิงสาวถึงหน้าประตูรั้วบ้านของเธอในวันนี้

"มานู่นแล้วจ้ะพี่อินทร์" น้ำอบร้องบอกสามีที่คอยระวังไม่ให้ยุงเหลือบริ้นไรมากัดตอมตนด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเสียจนยากจะเก็บอาการ จนนายอินทร์ที่รักหลงภรรยาเป็นทุนเดิมอยู่แล้วยิ่งรู้สึกเอ็นดูภรรยาสาวมากขึ้นไปกว่าเดิม

"สะ...สวัสดีค่ะ" ฝ่ายดีน่าที่สังเกตเห็นว่าบิดาพร้อมด้วยมารดาของเพื่อนหนุ่มกำลังยืนกัยอยู่ตรงบริเวณทางเข้าบ้านตนก็เริ่มที่จะรู้สึกหวั่นใจขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

หรือว่าบางทีแม่ของแดชนั้นจะไม่พึงพอใจที่ลูกชายของตนมีความรู้สึกดีๆ ที่เรียกว่ารักต่อเธอกันนะ...

"เอ็งชื่อดีน่าใช่ไหมอีหนู... เรียกข้าว่าพ่อเสือนะ ส่วนคนนี้คนที่สวยๆ น่ารักๆ ชื่อแม่น้ำอบ เมียของพ่อเองแหละน่ารักไหมละ"

"พี่อินทร์คนทะลึ่ง!" น้ำอบที่ได้ยินดังนั้นจึงเผลอตีไหล่ของคนที่ยืนอยู่ใกล้กันเพราะความเหนียมอายว่าที่ลูกสะใภ้ของตัวเอง

"ขอโทษๆ บางทีข้าก็ชอบลืมว่าอยู่กินกับเมียมานานหลายสิบปีแล้ว ฮ่าๆ เข้าเรื่องกันเลยดีกว่า... ข้าพอจะรู้มาว่าทางบ้านของเอ็งกำลังประสบปัญหาด้านการเงินถูกไหมยัยหนู"

"แดช...บอกเหรอคะ" ภายในใจดวงน้อยนั้นเริ่มเกิดความรู้สึกเคืองขุ่นขึ้นมาเมื่อคิดเอาไปเองจนถึงขั้นที่ว่าแดชนั้นคงจะเที่ยวเอาปัญหาในครอบครัวของเธอไปบอกกล่าวให้ใครหลายคนได้รับรู้ ถึงแม้ใครที่ว่านั้นจะเป็นถึงพ่อและแม่ของเขาก็ตามทีเถอะนะ...

"อย่างไอ้อ้วนนะรึที่มันจะยอมปริปาก ในเมื่อรายนั้นมันเอาแต่คิดไปเองจนถึงขั้นกลัวว่าแม่น้ำอบจะมาเทียววุ่นวายกับเอ็งเหมือนกับตอนนั้นที่ย่ามันเคยทำกับแม่น้ำอบ" นายอินทร์ที่พอจะมองออกว่าเด็กสาวคราวบุตรนั้นกำลังรู้สึกนึกคิดเช่นไรจึงรีบออกปากอธิบายออกมาให้อีกฝ่ายได้เข้าใจในทันที

"ค่ะ...ทางบ้านหนูกำลังประสบปัญหาทางด้านการเงิน" ที่สุดแล้วดีน่าก็ตัดสินใจบอกเล่าออกมา เมื่อพอที่จะสัมผัสได้แล้วว่าคนทั้งคู่นั้นคงจะสืบทราบเรื่องราวของเธอมาแล้วอย่างแน่นอน...

"พวกเรายินดีที่จะช่วยเอ็งดีน่า แต่มีเงื่อนไขบางอย่างที่เราอยากจะขอ"

"เงินเยอะแยะมากมายขนาดนั้น...หนูคงไม่มีปัญญาหามาชดใช้คุณพ่อกับคุณแม่หรอกค่ะ..." ดีน่าปฏิเสธน้ำใจที่อีกฝ่ายหยิบยื่นให้อย่างคนที่เจียมเนื้อเจียมตัว

"เอ็งไม่ต้องคืนหรอกน่า... สิ่งที่ข้าจะขอก็มีแค่ขอให้เอ็งช่วยรับลูกชายของข้าไปไว้ในพิจารณาจะได้หรือเปล่า ข้ารู้ว่าไอ้อ้วนมันรักเอ็ง รักมานานหลายปีและมันก็รักเอ็งคนเดียว สำคัญไปกว่านั้นคือเอ็งเป็นคนเดียวที่ไอ้อ้วนมันยินยอมพร้อมที่จะทำทุกอย่างในสิ่งที่เอ็งขอ"

คนเป็นแม่บีบมือที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อเข้าหากันเพื่อลดอาการดวงใจสั่นไหวจากความรู้สึกลุ้นระทึกหลังจากได้บอกกล่าวถึงผลตอบแทนที่ทางตนต้องการจากข้อเสนอดังกล่าวนี้

"เอ๋... แค่นี้เหรอคะ? หนี้สินที่คุณพ่อคุณแม่ต้องชดใช้ให้หนูมันตั้งห้าหมื่นเลยนะคะ... แลกกับการที่หนูจะ...จะยอมรับความรักที่แดชมีให้ แค่นั้นจริงๆ นะเหรอคะ" ดวงตากลมโตเบิกค้างอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าสิ่งที่พ่อและแม่ของแดชต้องการนั้นจะมีเพียงแค่ให้เธอตอบรับความรู้สึกของเพื่อนหนุ่ม

"ข้าเชื่อเสียจนเต็มหัวใจว่าลูกชายที่แสนดื้อด้านของข้าจะต้องเป็นผู้เป็นคนมากกว่านี้แน่ถ้าหากมีเอ็งที่ช่วยข้าที่เป็นแม่ขัดเกลาอยู่อีกแรง ยอมรับข้อเสนอของข้าเถอะนะ...ข้าไหว้ก็ได้"

"อุ๊ย! ไม่ต้องถึงขั้นนั้นหรอกค่ะคุณแม่ ตกลงค่ะ หนูตกลงแล้ว! แต่คุณแม่อย่าไหว้หนูอีกนะคะ หนูตกลงแล้วจริงๆ ค่ะ" มือน้อยๆ พุ่งเข้ารองรับคู่มือของผู้อาวุโสกว่าที่กำลังจะก้มไหว้ขอร้องตนด้วยความตื่นตระหนก ก่อนที่จะตัดสินใจตอบรับข้อเสนอดังกล่าวนั้นในเวลาต่อมา

"ข้าขอบใจเอ็งนะดีน่า...ขอบใจมากจริงๆ ข้ารู้ว่าลูกชายของข้าจะต้องเป็นคนที่ดีกว่าเดิมอย่างแน่นอน ถ้าหากได้มีเอ็งคอยยืนอยู่ข้างๆ" กล่าวเพียงเท่านั้นน้ำอบจึงจัดแจงมอบเช็คเงินสดจำนวนหนึ่งล้านบาทให้กับเด็กสาวเพื่อเป็นค่าตอบแทน ก่อนจะหยิบเช็คเงินสดอีกห้าหมื่นบาทเพื่อที่เด็กสาวจะได้นำไปปลดเปลื้องหนี้สินให้กับมารดาอีกหนึ่งใบ

"อุ๊ย! ไอ้ใบที่มีเลขศูนย์หลานตัวนี้หนูคงรับเอาไว้ไม่ได้จริงๆ ค่ะ โธ่...คุณแม่คะ อย่าใช้สายตาแบบนั้นกดดันหนูสิคะ"

"รับไปเถอะ ข้าเต็มใจให้...เก็บเอาไว้เป็นค่าศึกษาเล่าเรียนก็ได้" นายอินทร์แทรกขึ้นมาเมื่อพอที่จะรับรู้ได้แล้วว่าเด็กสาวที่จิตใจดีมิได้มักใหญ่ใฝ่สูงนั้นคงจะไม่ยอมรับความหวังดีในข้อนี้ของพวกตนแต่โดยง่ายอย่างแน่นอน

"หนูจะไม่ลืมบุญคุณในครั้งนี้ของคุณพ่อกับคุณแม่ไปจนตลอดชีวิตนี้ของหนู ขอบคุณนะคะ...ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณค่ะ" ร่างผอมเล็กทรุดลงก้มกราบแทบเท้าผู้ที่เปรียบเสมือนแสงนำทางในวันที่ชีวิตของเธอมืดหม่นด้วยความรู้สึกที่ว่าจนถึงชาติหน้าเธอก็คงจะไม่มีวันชดใช้ให้กับคนทั้งคู่ได้หมดสิ้น...

"เอ็งก็น่าเอ็นดูแบบนี้ ไอ้อ้วนมันถึงรักเอาหลงเอา" น้ำอบ...ผู้ที่เคยประสบกับความลำบากในชีวิตมากพอสมควรทรุดตัวลงสวมกอดร่างเล็กนั้นอย่างเข้าใจในหัวอกของเด็กสาว โดยมีนายอินทร์ที่กอดสวมทับร่างของเธอมาจากด้านหลังอีกที...

___