นักเลงหัดรัก

ไม่ตายดี

โรงเรียนธัญศิลาวิทยา

"ไปกินข้าวกันเถอะดีน่า" แดชค้ำยันสองมือลงบนโต๊ะเรียนหนังสือของหญิงในดวงใจของเขาก่อนจะเอ่ยชวนเธอไปรับประทานอาหารเที่ยงด้วยกันอย่างที่เขาเคยทำมาเป็นประจำทุกวัน

"เราห่อข้าวมาแล้วแดช" ดีน่าที่ในช่วงนี้ทางบ้านประสบปัญหาทางการเงินอย่างหนัก เอ่ยปากปฏิเสธแดชที่ตั้งใจจะมาชวนเธอไปทานข้าวด้วยกัน

"เหรอ...ขอแดชกินด้วยคนได้ไหมดีน่า" แดชว่าขณะเลื่อนเก้าอี้ไม้มานั่งลงข้างๆ กันกับดีน่า

"นายกินไม่ได้หรอกแดช เราห่อแกงเผ็ดมา เรารู้มาว่านายกินเผ็ดไม่ได้" ดีน่าเอ่ยบอกอย่างแบ่งรับแบ่งสู้ ด้วยเกรงกลัวว่าแดชนั้นจะประโคมกำหมัดแน่นๆ ลงมาตรงใบหน้าของเธอเหมือนกับที่เขาเคยกระทำกับพ่อครัวของโรงเรียนเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ด้วยเหตุผลเพียงเพราะว่าพ่อครัวคนนั้นปรุงอาหารรสจัดเกินไปจนเขาทานไม่ได้...

"แดชกินได้หมดแหละ ขอแค่กินกับดีน่า" สำหรับแดชแล้วต่อให้จะเป็นอาหารใต้รสชาติเผ็ดร้อน แต่ถ้าหากได้ร่วมทานกับดีน่าแล้วนั้นมันก็จะกลายเป็นของหวานไปในทันที

เขารักเธอ...รักทุกอย่างที่เป็นเธอ

"งั้นรอแปบนะขอเราไปหยิบก่อน"

"อยู่ตรงไหนดีน่า เดี๋ยวแดชไปหยิบให้เอง ดีน่าจะได้ไม่ต้องเดินให้เหนื่อย" แดชรั้งข้อมือเล็กนั้นเอาไว้หลวมๆ ก่อนจะเสนอตัวเองเข้าช่วยเหลือหญิงสาว

"คะ...คือ คือว่า..." เพราะภายในกระเป๋าที่ดีน่าใส่กล่องข้าวห่อเอาไว้ด้านในนั้นมีรูปเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่เธอมีความรู้สึกดีๆ ด้วยอยู่ด้านในจำนวนสองรูป จึงทำให้ดีน่าเริ่มที่จะออกอาการผวาเมื่อชายหนุ่มอาสาว่าจะไปหยิบกล่องข้าวให้กับเธอ

"อ๋อ...นั่นไงกระเป๋าดีน่า แดชจำได้"

หมับ!

"แดช! คือ...คือเราหิวน้ำ แดช...แดชช่วยไปซื้อน้ำมาให้เราหน่อยจะได้ไหม!" แม้ความเป็นจริงแล้วเธอจะนำน้ำดื่มมาจากที่บ้านแล้วก็ตามทีเถอะนะ...

"ได้สิ" แดชขานรับก่อนจะยกมือขึ้นลูบเรือนผมสวยนั้นด้วยความรู้สึกหวงแหน "ดีน่าจะเอาน้ำอะไรดีละ น้ำเก๊กฮวยดีไหมแดชจำได้ว่าดีน่าชอบน้ำเก๊กฮวยนี่เนอะ"

"ชะ...ใช่ ขอบใจนะแดช..."

"เพื่อดีน่าแดชให้ได้ทุกอย่างอยู่แล้ว อีกห้านาทีพี่แดชจะกลับมาพร้อมน้ำเก๊กฮวยเย็นๆ นะจ๊ะเบบี๋" แดชเกากางมนนั้นเบาๆ อย่างหยอกเอิน แม้ความเป็นจริงอยากที่จะกดจูบลงบนหน้าผากมนนั้นมากแค่ไหนแต่แดชก็ยังไม่มีความกล้ามากพออยู่ดี

"โล่งอกไปที"

...

หมับ!

"มันเป็นใครเหรอดีน่า บอกแดชได้ไหม" แดชที่มีความรู้สึกสงสัยในท่าทีเมื่อก่อนหน้าของดีน่า แอบซุ่มตัวอยู่บริเวณหน้าห้องเรียนเพื่อรอจังหวะเวลาที่ดีน่าจะเดินไปเปิดกระเป๋าใบนั้นที่เธอแสดงออกมาให้เห็นอย่างชัดเจนว่ากลัวแค่ไหนในตอนที่เขาจะไปหยิบมันมา ก่อนที่แดชจะได้เห็นว่าหญิงสาวนั้นได้ทำการหยิบรูปถ่ายใบเล็กๆ จำนวนสองใบขึ้นมาไว้แนบอก

"มันเป็นใครเหรอดีน่า คนที่ได้หัวใจของดีน่าไป บอกแดชได้หรือเปล่า"

"แดชคือมันไม่ใช่ เรา...เรากับพี่เขาไม่ได้มีอะไรกัน เรา...เราแค่แอบชื่นชมพี่เขาอยู่ฝ่ายเดียว"

"แดชถามว่ามันเป็นใครดีน่า มันชื่ออะไร! มันเรียนหนังสืออยู่ในธัญศิลาหรือที่ไหน!" ดวงตาคู่นั้นลุกวาวขึ้นอย่างเริ่มที่จะรู้สึกโมโหเมื่อได้รับรู้ว่าแท้จริงแล้วชายที่หญิงสาวมีใจให้นั้นไม่ใช่เขาอย่างที่เขาคิดมันเอาไปเอง...

"..."

"การตามหาตัวมันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับแดชหรอกดีน่า ดีน่าไม่อยากจะบอกแดชก็ไม่จำเป็นที่จะต้องบอก"

"อย่าทำเขานะแดช ดีน่าขอร้องจะได้ไหม เขาไม่ได้ทำผิดอะไรเลยนะ" ดีน่าร้องบอกอย่างร้องขอให้แดชนั้นละเว้นในเรื่องของการทำร้ายร่างกายผู้อื่นโดยไร้ซึ่งเหตุและผล

"ปกป้องมันขนาดนี้แดชรับรองได้เลยว่ามันไม่ได้ตายดีแน่ดีน่า!"

"แดช! แดช!" ดีน่าพยายามที่จะฉุดรั้งชายเสื้อนักเรียนนั้นด้วยแรงทั้งหมดที่ตัวเองมี หากแต่สำหรับอารมณ์ของแดชในเวลานี้แล้วนั้น ต่อให้ยกช้างทั้งโขลงมาก็ยากที่จะฉุดรั้งชายหนุ่มได้อยู่

หลังเลิกเรียน...

"มันเป็นใคร"

"อ๋อ!" แดช...นำรูปถ่ายใบเล็กนั้นส่งไปให้เพื่อสนิทอย่างเด่นและดอนได้ดู ก่อนที่ทั้งคู่จะร้องอ๋อออกมาพร้อมกันในเวลาต่อมา

"ไอ้คนนี้มันในชื่อฟิล์ม เป็นนักเรียนดีเด่นของธัญศิลามาสามปีแล้ว นี่เอ็งไม่รู้จักจริงๆ อย่างนั้นเรอะวะแดช" เด่นว่าอย่างไม่อยากจะเชื่อในขณะที่ดอนกำลังพยายามกลั้นหัวเราะ ด้วยรู้ดีนั่นเองว่าเพราะเหตุใดแดชถึงได้ไม่รู้จักเด็กนักเรียนชื่อฟิล์มที่เป็นถึงนักเรียนชายดีเด่นประจำโรงเรียนมานานหลายปี

"นอกจากเรื่องของดีน่าแดชมันไม่รู้เรื่องอะไรหรอกเด่น" ก่อนดอนจะออกปากเพื่อไขข้อสงสัยของเพื่อนหนุ่มให้กระจ่าง

"ก็จริงของเอ็งดอน" เด่นพยักหน้าน้อยๆ อย่างเข้าใจ "แล้วเอ็งจะทำไมกับไอ้ฟิล์มมันวะแดช ข้า...ข้าแค่คิดว่าคนแบบนั้นมันไม่น่าจะมามีปัญหากับเอ็งได้เลยแน่ๆ"

"มีแน่" แดชว่าขณะกำลังออกแรงขยำขยี้รูปถ่ายใบเล็กในมือด้วยความรู้สึกโกรธแค้นที่ฟิล์มนั้นได้หัวใจของดีน่าไปครอบครอง

"เรื่องอะไร" เด่นกับดอนยกมือขึ้นกอดอกก่อนจะเอ่ยถามออกมาพร้อมดันด้วยความสงสัยเสียเต็มประดา

"ดีน่าชอบมัน แต่ข้าไม่ และข้าจะมอบบทเรียนให้กับมันอย่างแน่นอน..."

"โธ่...แดช ดีน่าเธอแค่ชอบแต่ทั้งคู่ไม่ได้คบกันไม่ใช่หรือไง เอ็งก็ใจเย็นหน่อยไม่ได้หรือไงเล่า!" เด่นที่ถึงแม้จะเป็นชายที่มีอุปนิสัยเลือดร้อนอยู่พอตัวไม่ต่างไปจากแดชและดอน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่ชอบที่จะเที่ยวทุบตีใครเพียงเพราะคนๆ นั้นไม่เข้าหูไม่เข้าตาเขาอย่างที่แดชกำลังกระทำ

"มันเป็นคนโปรดของอาจารย์นะแดช ข้าว่า...เอ็งก็ยอมๆ หน่อย ดีน่าเขาอาจจะแค่ชอบในความเก่งของมันก็ได้ ใช่ว่าจะชอบไปในทางชู้สาวอย่างเดียวซะเมื่อไหร่"

"แล้วข้าไม่ดีตรงไหน เรียนข้าก็เรียนเก่งไม่แพ้หมอนั่นมันสักหน่อย" แดชว่าอย่างเอาแต่ใจตัวเองและทำเป็นหูทวนลมในประโยคเมื่อก่อนหน้าของเพื่อนทั้งสอง

"แดช ข้าขอ, ข้าด้วยแดช" เด่นและดอนถึงกับต้องยกมือขึ้นไหว้หลังจากที่พอจะรับรู้ได้ว่าแดชจะไม่หยุดเพียงเพราะคำร้องขอของพวกตนอย่างแน่นอน

"ละเว้นมันไปสักคนเถอะไอ้คนนี้มันเป็นคนดี ดีมากจนข้ายังรู้สึกว่าตัวข้าชั่วไปเลย นะแดช"

"ไม่!" แดชคำรามเสียงแข็งก่อนจะตรงเข้าไปประชิดตัวเด็กชายชื่อฟิล์มที่บังเอิญเดินผ่านมาอย่างพอดิบพอดี

"ไอ้ห่านั่นมันก็ดันเดินมาได้จังหวะเอาซะเหลือเกิน" ดอนว่าขึ้นอย่างคนที่หมดสิ้นหนทางที่จะขัดขวางสหายร่วมสาบานอย่างแดช

"ดอน! ไปช่วยแดชมันก่อนฟิล์มมันมีมีด" เด่นแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกเมื่อพบว่าฟิล์มกำลังยกมีดพกขึ้นมาหมายจะจ้วงแท้งเข้าตรงหน้าท้องของแดช

"พูดผิดเอ็งพูดใหม่ได้นะเด่น" ก่อนที่นาทีต่อมามีดเล่มเดียวกันนั้นจะถูกปักคาไว้ตรงชายโครงด้านขวาของเจ้าของมีดอย่างฟิล์มเอาเสียเอง

"จำใส่สมองเอาไว้นะว่าข้าชื่อแดช ลูกชายพ่อเสือ และการที่คนอย่างเอ็งคิดที่จะทำร้ายลูกของพ่อเสือ ข้าจะบอกให้ก็ได้ว่าเองคิดเร็วไปร้อยปี" แดชยืนมองคนที่หมายจะเอามีดมาทำร้ายร่างกายตัวเองอย่างนึกสังเวชและไม่มีแม้แต่ความคิดว่าจะให้ความช่วยเหลือเลยแม้แต่น้อย...

มาฮะ ลูกชายคนโตของพี่อินทร์-น้องน้ำอบนั้นสืบทอดสันดานดิบมาจากปู่แบบเต็มพิกัดเลยทีเดียว ใครที่มีโอกาสได้อ่านพี่อินทร์ต้องมีงงบ้างแหละว่าเจ้าแดชมันมาเกิดผิดท้องไหม ฮ่าๆๆ