Lolo Lucio (SSPG)

Chapter 1

Warning SPG❗️

"A bottle of whiskey," I ordered the bartender coldly, resting my elbows heavily on the polished wooden bar.

Tahimik siyang tumango bago inilapag ang isang mamahaling bote at isang basong kristal sa aking harapan. Hindi na niya ako tinanong kung gusto ko ba ng yelo o tubig. Sa anyo ko pa lamang ay halatang hindi ako naparoon upang namnamin ang lasa ng alak, kundi upang lunurin ang mga alaalang patuloy na gumigising sa aking konsensya.

Halos madaling-araw na. Unti-unti nang nauubos ang mga taong kanina'y nagsasayawan at nag-iingay sa loob ng bar. Ang malalakas na halakhakan ay napalitan na lamang ng mahihinang kuwentuhan at kalansing ng mga baso.

Tahimik kong pinuno ang aking baso at isang lagok ko iyong inubos.

Mainit ang hapdi ng whiskey sa aking lalamunan, ngunit walang sinabi iyon sa sakit na bumabalot sa aking dibdib.

Hindi pa rin ako handang bumalik sa kampo.Sa bawat pagpikit ko ng aking mga mata ay iisang tagpo lamang ang paulit-ulit na bumabalik.

Mga putok ng baril mga pagsabog...

Sigawan ng aking mga tauhan...

At ang duguang katawan ng aking matalik na kaibigan.

Dalawang araw na ang lumipas mula nang mangyari ang nakapangingilabot na ambush na kumitil sa buhay ng maraming sundalo sa ilalim ng aking pamumuno.

Isa si Benecio sa mga hindi na nakabalik.Hanggang ngayon ay sariwa pa rin sa aking pandinig ang huli niyang sigaw habang pilit niya akong itinutulak palayo sa sasakyang ilang segundo lamang ang lumipas ay nilamon ng napakalakas na pagsabog.

Kung hindi dahil sa kanya...

Marahil ako ang nakahimlay ngayon sa loob ng kabaong.

Ako ang dapat na namatay.Hindi siya.

Mariin kong ipinikit ang aking mga mata bago muling nagsalin ng alak sa aking baso.

Sunod-sunod ko iyong ininom na para bang bawat patak ay makapagpapabura sa aking alaala.

Ngunit kabaligtaran ang nangyari.

Mas luminaw ang kanyang mukha.

Mas narinig ko ang kanyang tinig.

Mas lalo kong naramdaman ang bigat ng kasalanang pasan ko.

"Benecio..."

Mahina akong napatawa, ngunit agad ding napalitan iyon ng mapait na buntong-hininga.

"I'm sorry..."

"I'm sorry I couldn't save you."

Nanginginig ang aking kamay habang mariin kong hinahawakan ang baso.

Bilang commander general, tungkulin kong maibalik nang buhay ang bawat sundalong isinama ko sa laban.

Ngunit nabigo ako.

Hindi ko lamang nabigo ang aking mga tauhan.

Nabigo ko rin ang aking matalik na kaibigan.

Mas lalong dinurog ng katotohanang iyon ang aking pagkatao nang maalala kong hanggang sa sandaling ito ay wala pang kaalam-alam ang kanyang pamilya sa sinapit niya.

Hindi pa nila alam na hindi na muling uuwi si Benecio.

Hindi na nila muling maririnig ang kanyang malakas na halakhak.

Hindi na niya mayayakap ang kanyang asawa,ang kanyang pamilya na naghihintay sa kanyang pagbabalik

At ako...

Ako mismo ang kailangang maghatid ng balitang dudurog sa kanilang buhay.

Napayuko ako habang mariing pinipisil ang tulay ng aking ilong.

Dalawang gabi na akong hindi nakakatulog.Paulit-ulit kong pinag-iisipan ang isang desisyong matagal nang bumabagabag sa aking isipan.

Ayaw ko mang gawin...

Kailangan ko nang wakasan ang aking serbisyo.

Panahon na upang magretiro bilang commander general.

Hindi na dahil sa pagod.Hindi dahil sa edad.Kundi dahil pakiramdam ko'y unti-unti nang pinapatay ng digmaan ang natitirang bahagi ng aking pagkatao.

Napakarami ko nang nakitang duguang katawan.

Napakarami ko nang inilibing na kasamahan.

At ngayong maging ang aking pinakamatalik na kaibigan ay nawala sa aking harapan...

Pakiramdam ko ay wala na akong natitirang dahilan upang manatili pa sa mundong puro dugo, pulbura, at kamatayan ang naghahari.

Tahimik kong itinaas ang aking baso.

"This is for you Benecio my friend,and perhaps this is the last war I'll ever fight" Sabay kong inubos ang natitirang laman ng baso, habang sa labas ng bar ay unti-unti nang sumisikat ang unang liwanag ng umaga tila hudyat ng pagtatapos ng isang buhay bilang sundalo, at simula ng isang panibagong yugto na hindi ko pa alam kung handa ba akong harapin.

Pasuray-suray akong lumabas ng bar habang mahigpit ang pagkakahawak sa bote ng whiskey na halos wala nang laman. Hindi ko alintana ang malamig na simoy ng hangin o ang maiingay na tawanan ng mga taong naglalabasan at pumapasok sa establisimyento. Ang bawat hakbang ko ay mabigat. Hindi pala alak ang nagpapabigat sa aking katawan.

Kundi konsensya.

Ang mukha ni Benecio ay paulit-ulit na sumasagi sa aking isipan. Ang kanyang duguang katawan, ang huling tingin niya sa akin bago tuluyang mawalan ng buhay.

Sa sobrang lalim ng aking pag-iisip ay hindi ko napansin na may isang pares ng matang kanina pa pala'y nakamasid sa bawat kilos ko.

Sa loob pa lamang ng bar ay ilang ulit ko nang nahuhuli ang malagkit nitong titig sa akin. Hindi ko naman iyon pinansin. Sanay na ako sa ganoong klaseng tingin mula pa noong kabataan ko.Kilala ko rin siya.

Isa siyang flamboyant na bakla na matagal nang nagtatrabaho roon. Kapag wala ang may-ari ng bar ay siya ang namamahala sa mga tauhan at sa mga kostumer. Madalas ay magaan ang kanyang pakikitungo sa lahat, ngunit ngayong gabi ay tila ako ang napili niyang pagtuunan ng pansin.

"Hi, General..." Napaangat ako ng tingin nang maramdaman ko ang malamig niyang palad na marahang kumapit sa aking braso.

"Lasing ka na yata." Ngumiti siya habang sinusuri ang aking mukha.

"Do you mind kung sasamahan kita? Baka kung saan ka na lang bumagsak."

Dahan-dahan kong inalis ang kanyang kamay gamit ang natitira kong lakas.

Tinamaan ko siya ng isang matalim na tingin.Isang tinging sapat na noon upang mapatigil maging ang pinakamatitigas na kriminal na aking nahaharap sa digmaan.

Ngunit hindi siya natinag.

Sa halip ay lalo lamang siyang ngumiti, tila ba wala siyang kinatatakutan.

"Ano ba, General..." bahagya siyang tumawa.

"Hindi naman kita sasaktan."

Muli siyang lumapit, ngayon ay halos isang dangkal na lamang ang pagitan namin.

"Ano ang maipaglilingkod ko sa'yo para maibsan man lang ang lungkot mo ngayong gabi, hmm?" malambing niyang tanong.

"Minsan kasi... hindi alak ang kailangan ng isang tao para makalimot." Hindi ako nagsalita.

Tahimik ko lamang siyang tinitigan.

Sa loob ng maraming taon bilang heneral, natutunan kong basahin ang intensiyon ng isang tao sa pamamagitan lamang ng kanilang mga mata.

At malinaw ang intensiyon niya at sa estado ko ngayon Isang lalaking nakitang wasak ang loob at naghahanap ng kahit panandaliang pagtakas sa sakit.

Humugot ako ng malalim na hininga bago ko siya hinarap.

"If I ordered you to suck my c**k, would you do it?" sa sinabi ko ay nakita ko ang pagningning ng kanyang mga mata.

Hmp! isang baklang walang ibang kasiyahan ang mailabas nito ang libog sa kapwa rin nito lalaki.

"kung yan ba ang makakapagpagaan sa mabigat mong dinadala then it's my pleasure General" sumilay ang ngiti sa aking labi,hinila ko ang kanyang mukha at marahang sinampal.

"ohhh General sadista ka pala huh,yan ang hinahanap ko" inilabas niya ang kanyang dila akma nitong hahalikan ako sa labi subalit inilihis ko ang aking mukha.

"f**k you! Hindi ako nakikipaghalikan sa tulad mo! if you want to suck my c**k do it now!" hindi pa man ako nakatinag ay mabilis niyang hinubad ang suot kong sinturon,sa asal pa lang ng baklang ito ay makikita ko ng sabik itong matikman ang aking p*********i.

"ohhh shiit! labas pa lang ng brief mo General I know you're huge!"

"stop talking!" mabilis kong hinatak ang kanyang ulo pababa,alam kong hayok ito sa laman.Napaluhod ito sa aking harapan na para bang isa akong Hari na handa niyang pagsilbihan.

At nang inilabas ko na ang mahaba kong sandata ay tila isa itong asong ulol na gusto na agad sakmain ang aking kahabaan.

habang nakaluhod ang bakla ay itinapat ko sa kanyang mukha ang mahaba kong ari.Bakas sa mukha nito ang pananabik na matikman ito.Sinimulan nitong ilabas ang kanyang dila at sinimulang dilaan ang hiwa ng aking p*********i.

"uhhmm...uhhmm" ang haba ng t**i mo General" pagiling giling ang kangyang ulo habang walang humpay nitong isinubo ang aking ari.

"tang ina kang bakla ka!ahhh!" hindi na rin ako matigil sa pagkadyot sa bawat hagupit ng dila nito ay napapaungol ako sa sarap.

"ohhhh sige pa bakla kantutin mo pa sa bunganga mo ang t**i ko f**k!" mas idiniin ko pa ang kanyang mukha sa aking kahabaan,ito ang unang beses na nagpatikim ako sa bakla,hindi maikakailang magaling itong sumubo ng ari.

"uhm!sluurrpp!" at nang naramdaman ko ng lalabasan na ako ay sinubsob ng bakla ang kanyang bunganga sa pinakarurok ng kanyang lalamunan,talagang uhaw na uhaw ito hindi man lang niluwa ang likidong lumabas mula sa aking p*********i.

"uhmmm ahhh ang sarap ng katas mo General uhmm" hindi pa ito nakontento sinipsip pa ng hayok ang dulo ng aking hiwa.

Lupaypay ang naramdaman ko nang bunutin ko na ang aking sandata mula sa kanyang bibig.Kahit panandalian lamang ay naibsan ang lungkot na nararamdaman ko.

"General you can f**k my ass here,I promise sa ating dalawa lang to" sinimulan niya ng hubarin ang kanyang lace na palda upang magpakantot sa kanyang puwet subalit binalikwas ko ang kanyang katawang nakadikit na sa aking kahabaan.

"Hindi kita papatulang bakla ka! get out of my way! kung ayaw mong sasabog ang bungo mo dito!" mabilis kong inayos ang suot kong sinturon,sabay tulak sa bakla kahit lasing ako at wala sa huwesyo hinding-hindi ko kayang sikmuraing kumantot ng kapwa ko lalaki.

"you're so unfair General!tigas na tigas na ang t**i ko! bwesit ka!" nagsisigaw ito sa galit dahil binitin ko ito.Itinaas ko ang aking gitnang daliri.

"hindi ka na lugi bakla,you're so lucky dahil natikman mo ang t**i ko,be proud of it!" sabay halakhak ko na papalayo sa kanyang kinatatayuan.

Kung saan man ako dadalhin ng aking mga paa ay alam kong ikakapanatag ko ang aking desisyon ang malaman ng pamilya ni Benecio ang tunay na nangyari sa kanya.