“พี่โชข๋า หนูนิ่มมีอะไรมาฝากล่วยค่ะ”
พูดจบหนูน้อยก็ล้วงมือลงไปในกระเป๋าเล็กๆที่ติดอยู่ด้านหน้าของกระโปรงลายสก๊อตของตน จากนั้นก็ยิบอะไรบางอย่างขึ้นมา ก่อนจะแบมือเล็กๆยื่นไปตรงหน้าของพี่ชายทั้งสองคน
“นี่ค่ะ คุงปู่ซื้อมาฝากหนูนิ่มจากต่างประเทก หนูนิ่มชิมแล้วอย่อยมากเลยค่ะ”
เมื่อเด็กชายทั้งสองคนก้มลงมองบนมือเล็กๆ ก็เห็นว่ามัมคือช็อกโกแลตในห่อกระดาษสีทอง
“หนูนิ่มให้พี่โชค่ะ”
“อ่าว!!! แล้วของพี่นายล่ะครับหนูนิ่ม?”
“เอ่อ…ของพี่นายไม่มีค่ะ เอาไว้เดี๋ยวหนูนิ่มเอามาให้ใหม่นะคะ”
“ฉันไม่ชอบช็อกโกแลต นายเอาไปสิ!!”
พูดจบเด็กชายเตโชก็เดาะลูกบอลเดินห่างออกไป โดยไม่ได้สนใจสีหน้าง้ำงอของเด็กสาวเลยสักนิด
“งั้นหนูนิ่มให้พี่นายก็ได้ค่ะ”
สาวน้อยพูดออกมาด้วยใบหน้าหงอยๆ ทำเอาคนพี่แทบไม่กล้าจะรับเอาไว้
“มาได้รึยังนาย!!!”
น้ำเสียง แข็งกระด้าง ตะโกนเรียกมาจากทางด้านหลัง
“แต่คุณน้าเอญ่าฝากน้องเล่นกับเรา
