09.00 น.
พวกเราตื่นนอนมานั่งชมหมอกยามเช้า อาบน้ำแต่งตัวสำรวจความเรียบร้อยของกระเป๋าเดินทางและเริ่มทยอยกันขนของออกจากที่พักเตรียมกลับบ้านของนุ่มนิ่ม
“คิดถึงแดนจัง แดนจะคิดถึงน้องมั่งไหมนะ” ฉันพึมพำกับตัวเองในใจก่อนจะเดินออกจากโดมที่พัก ผู้ชายในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนและแจ๊คเก็ตยีนสีดำคนนี้ ที่ยืนหน้าโดมคือคนที่ฉันพึ่งบ่นคิดถึงไปเมื่อกี้นี้นี่นา ฉันคงคิดถึงเขามากเกินไปจึงเห็นภาพหลอนในตอนนี้ ฉันหยุดยืนมองภาพนั้นเนิ่นนาน ภาพนั้นขยับเข้ามาใกล้ฉันช้าๆ และหยุดลงที่ตรงหน้าฉัน กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆที่คุ้นเคยเวลาที่เราใกล้ชิดกันทำให้ฉันได้สติ
“ไม่คิดจะทักทายกันหน่อยหรอ” พูดได้ ภาพหลอนของฉันพูดได้งั้นหรอ ไม่ใช่สิ แดนตัวเป็นๆเลยนี่นา ฉันมองหาเพื่อนๆของฉันรอบๆบริเวณก็ไม่เห็นใครสักคน
“ทุกคนหายไปไหนกันหมด” ฉันพึมพำถามกับตัวเอง และพยายามมองหาเพื่อนอีกครั้ง
“ไม่ต้องมองหาหรอก พวกเขามีธุระของเขา เราก็มีธุระของเ
