ATEŞ KARA
Sessizlik… Sessizlik… Derin, koca bir sessizlik… Sessizlik belki de ömrüm boyunca bana ilk kez huzur aşılıyordu. Tüm vücudumu bir uyuşturucu gibi ele geçiyor, kanımda dolaşıyor ve damarlarımdan geçerek, kalbimde yeni bir hayatın doğuşuna ev sahipliği yapıyordu. Mutfaktan gelen buzdolabı motorunun çalıştığını duyuran hafif sesi ve Su’nun uykusundaki hafif horultusu dışında ev tamamen sessizliğe gömülmüştü. Anlamlandırmaktan vazgeçtiğim tüm o duyguları şu an dibine kadar yaşıyor ve bundan mutluluk duyuyordum. Küçük bir mumun aydınlattığı odada sevdiğim kadının yüzünü izlemek yeni bir ben yaratmak gibi bir şey benim için… Bu gece onu izlerken defalarca yeniden doğmuş, onu kaybedebileceğimi düşündüğüm her an tekrar tekrar ölmüştüm. Sevdanın hüküm sürdüğü o destansı masalların anl
