Ateş’in o görkemli malikanesinden çıkıp kendi mahalleme, o tozlu ve dar sokaklara döndüğümde, üzerimde hala onun kokusu vardı. Eve girdiğimde beni karşılayan o alışıldık kaos, yerini tekinsiz bir sessizliğe bırakmıştı. Ne babamın o her yeri titreten öfke dolu sesi vardı, ne de annemin mutfaktan gelen çaresiz hıçkırıkları... İkisi de oradaydı ama sanki dilleri bağlanmış gibiydiler. Bana eskisi gibi bakmıyor, sanki karşılarında bir yabancı varmış gibi davranıyorlardı.
Bunun nedenini anlamak zor değildi. Ateş Karan, sadece benim bedenime değil, ailemin iradesine de el koymuştu. Onlara ya büyük bir korku vermişti ya da vicdanlarını susturacak kadar çok para... Belki de her ikisi. Şu an onları sorgulayacak, bu sessizliğin bedelini soracak gücüm yoktu. Çünkü benim içimde, onlardan çok daha büyü
