Accidentally Pregnant By A Stranger

CHAPTER 20

JASMINE LOPEZ

Kahit masakit ang ulo ko ay maaga akong gumising, wala akong pasok ngayon sa opisina kaya wala pa akong planong gawin.

Kinapa ko ang cellphone ko sa side table, gusto ko lang muna mag tingin sana sa social media account ko. Napangiti ako ng makita ko ang madaming message ng tatlo kong kaibigan,

"Jass, galit ka ba sa amin?" nabasa ko sa message ni Bea.

"Bakla ka, napikon ka ba sa amin kagabi?" chat naman ni Jiecel.

"Jass, sorry na, hindi naman namin alam na mapipikon ka." Reply naman ni naji sa gc namin.

Natatawa ako sa kanila, hindi naman talaga ako gallit. Napikon oo, normal lang naman siguro yun kasi nga parang pinagtulong-tulungan nila ako kagabi. Pero alam ko din naman na normal yun sa aming magkakaibigan.

Napailing ako habang binabasa ang sunod-sunod na messages nila.

Ang drama naman ng mga ‘to…

Napangiti ako at nag-type ng reply.

“Hindi ako galit. OA niyo." reply ko, para matigil na sila sa kadramahan nila.

Agad naman silang nag-seen. At ilang segundo lang... Sunod - sunod na naman ang reply nila.

" Sure ka? Di ka pa rin ba in love dun sa ‘Mr. Complicated’ mo?" biglang reply ni Bea.

"HAHAHAHAHAHA!" sagot naman ni Jiecel.

"Ay nako, umamin ka na kasi!" sabi din ni Naji.

Akala ko pag nag reply ako titigil na sila, ayun pala ang malaking pagkakamali ko dahil nagsisimula na naman nila akong asarin.

“Bwisit kayo,” bulong ko habang natatawa.

Pero hindi ko na sila sinagot ulit. Ayoko na silang bigyan ng bala para asarin ako buong araw.

Matapos kong magbabad saglit sa phone, bumangon na ako at nag-ayos ng sarili. Simpleng damit lang, wala naman akong lakad.

Pagkababa ko, nadatnan ko na sina Mommy at Daddy sa dining table.

“Good morning, Dad. Good morning, Mom.” bati ko sa mga magulang ko habang umuupo.

“Good morning,” sabay naman nilang sagot.

“Maaga kang nagising ah,” sabi ni Daddy, hindi inaalis ang tingin sa hawak niyang tablet.

“Hindi naman, po” sagot ko. “Gusto ko lang po talagang, makasabay kayo sa breakfast.” ani ko.

“Hangover?” tanong ni Mommy, may halong ngiti.

“Konti lang po,” pag amin ko.

Napailing si Daddy, mukhang hindi niya nagustuhan ang narinig niya,

“You should take it easy,” sabi niya. “You have responsibilities now.”

“Not today, dad.” sagot ko. “Wala naman akong pasok ngayon, and beside nag unwind lang naman ako kagabi dahil sobrang nakakapagod ang pinagawa ninyo sa akin kahapon." walang ganang sagot ko.

“That doesn’t mean you stop thinking about the business. And what you did yesterday is part of your training.” dagdag pa niya.

Napabuntong-hininga ako.

“Dad, breakfast pa lang,” reklamo ko.

Bahagya siyang ngumiti.

“Fair enough.” sagot niya.

Tahimik kaming kumain saglit, itinuon ko na ang buong atensyon ko sa pagkain.

“By the way,” sabi ni Mommy, “kumusta yung experience mo kahapon?” tanong niya, I know naman na kaya niya ito bini-bring-up is para matanong niya si daddy.

Napatingin ako sa kanya.

“Okay naman,” tipid kong sagot. “Nakakapagod… pero okay.” dagdag ko pa.

Napatingin si Daddy sa akin, ayaw ko naman lumabas na parang nagsumbong ako kay mommy kaya sinagot ko na lang ang tanong niya.

“And?” tanong niya.

Napaisip ako sandali ng maganda kong pwedeng isagot.

“May natutunan ako,” sagot ko. “Hindi pala ganun kadali kumausap ng tao.” dagdag ko.

Tumango siya.

“Good,” sabi niya. “That’s the point, kaya ka inutusan ni Karen na mamigay ng Flyers.” sabi pa niya na ikinakunot ng noo ko.

“Pero…” dagdag ko, sabay tingin sa kanya, “hindi ibig sabihin nun okay lang yung attitude ni Miss Karen.” hindi ko pwedeng palagpasin yung pamamahiya niya sa akin kahapon.

Napahinto siya. At napangiti ng bahagya.

“We’ll talk about that later,” sabi niya.

Hindi na ako muli pang sumagot, tinapos ko na lang ang pagkain sa plate ko.

Matapos mag-almusal, umakyat na ulit ako sa kwarto ko. Gusto ko lang magpahinga maghapon. Ang plano ko lang ay matulog, wala akong plano na lumabas at maggala. Kinuha ko yung maliit kong speaker at nagpatugtog ng chill na music. Humiga ako sa kama habang nagse-cellphone.

Nag scroll lang ako, habang nagbabasa ng mga latest chismis sa social media account ko.

Hanggang sa makarinig ako ng katok mula sa aking pinto. Tumayo ako at sinuot ang sleepers ko, saka ako naglakad papunta sa pinto. Napakunot ang noo ng pag bukas ko sa pinto ay nakita ko silang tatlo.

"Surprise!!!" sabay - sabay nilang sigaw. Si Bea, Jiecel at Naji habang halos itulak na nila ako para mabuksan ko ng malaki ang pinto, at makapasok sila sa loob ng silid ko.

"A- anong ginagawa ninyo ditoa?" gulat kong tanong sa kanila.

“Peace offering!” sabi ni Bea, hawak ang isang paper bag.

“At chismis!” dagdag ni Jiecel.

“At para i-check kung buhay ka pa,” sabat naman ni Naji.

Napailing ako pero hindi ko napigilang matawa. Ang lakas talaga ng mga trip ng tatlong ito.

“Ang aga-aga niyo,” sabi ko.

“Excuse me, alas diyes na,” sagot ni Bea.

“Same thing,” balik ko. Gusto kong magpahinga pero nandito kayo para gambalain ang balak kong pagpapahinga." Reklamo ko sa kanila.

Bigla silang naupo sa kama ko na parang sarili nilang bahay.

“Okay,” sabi ni Jiecel, seryoso kunwari. “Main topic—Anton Devier.” Sabi pa niya na parang kilig na kilig.

“AY!” sabay tili ni Naji,

" Bet ko yan. Ang pogi naman kasi jusko, ngiti pa lang niya pwede ka ng mag desert. Parang ang sarap niyang makatabi sa kama habang hinahaplos niya ang petchay mo." Parang kilig na kilig na sabi ni Bea.

“Shut up! Ang halay mo, as if naman na nahimas na yang petchay mo.” agad kong sagot.

“Hindi ka galit, pero defensive ka?” pang-aasar ni Bea.

Napairap ako, pero deep inside may kakaiba din naman akong nararamdamaan hindi ko lang ma pin point kung galit ba ito o kilig kagaya nila.

“Wala akong pake sa kanya,” mataray kong sabi.

“Talaga?” sabay-sabay nilang tanong.

“Talaga,” ulit ko.

Pero bago pa sila makapag-react, biglang nagsalita si Naji.

“Eh bakit naka-smile ka kagabi habang nag-uusap kayo?” sabi niya sa akin na parang may gustong ipahiwatig.

Nanlaki ang mata ko.

“Hindi ako naka-smile!” pagtangi ko.

“Uy nakita ko yun,” sabi ni Jiecel. “Yung ngiting pilit pero kinikilig.” dagdag niya.

“Hindi ako kinikilig! masyado lang kayong exagerated kaya kung ano - ano ang iniisip ninyo." sagot ko naman.

“Denial is the first stage,” dagdag ni Bea." Sige ideny mo pa, kung ayaw mo sa kanya, di akin na lang siya." sabi pa niya kaya nanlaki ang mga mata ko.

Napahawak ako sa ulo ko.

“Lord, kunin niyo na ‘ko…” bulong ko, pero pinarinig ko rin talaga sa kanila.

Kaya isang malakas na tawanan ang maririnig dito sa loob ng aking silid.

Sa kabila ng ingay at asaran, napangiti ako. Ito talaga yung normal naming ginagawa na magkakaibigan. Nag aasaran pero hindi nagkakapikunan.

At sa kabila ng pang aasar nila sa akin, hindi ko magawang mainis. Hindi ko man tukoy kung bakit pero alam ko na may kakaibang dating sa akin ang pangalang ANTON DEVIER.

"Alam niyo tigilan na ninyo ako, matanda na yon kaya hindi kami bagay. Mas bet ko yung yummy na makatas pa. Yun si Anton, patuyot na yun kaya hindi na masarap." sabi ko sa kanila.

"Ay sus.... Tigilan mo kami Jasmine Lopez. Mga kagaya nga ni Anton ang masarap pagdating sa kama, sigurado akong mahusay ng dumila yun, dila pa lang solb ka na paano pa kaya kapag yung batuta niya na ang pumasok sayo. Sigurado kaming mapapapa ohhh.... Lalalala ka. " Sabi ni jiecel sa akin.

Kaya naggkatawanan na naman kaming lahat. Hindi ko kinakaya ang kahalayan ng bibig nila. Pero ganito talaga kaming magkakaibigan. Sanay na ako sa kanila kaya wala ng dapat ikahiya at ikapikon pa.