WIFE SERIES: Tears of a Wife

Kabanata 7

Ilang segundo ang lumipas bago ko naitulak si Ramn palayo sa akin. Nanlalaki ang mga mata na tinitigan ko ito. I can't utter anyword. Gulat na gulat ako sa nangyari. Hindi ko rin alam kung ano ang uunahin ko ang sampalin ito o ang salubungin ang titig ni Atlas sa akin na tila nanunuot sa aking pagkatao.

I blinked many times to calmed my raging heart. But, the moment I tried to say something to Ramn is the same time I felt someone grabbed my waist. The man behind me punched Ramn straight to his face.

Mas lalo akong napakurap. Pilit ko mang itanggi sa isip ngunit alam kong hindi ako dinadaya ng aking puso. Alam na alam ko kung sino ang lalaki sa aking likuran. Alam na alam ko dahil kahit na ang amoy ng cologne nito ay memoryado ko na.

"f**k you, moron!" galit na sigaw ni Atlas. Hinila ako nito paalis sa swimming pool at binuhat na parang sako pagkatapos. I heared him cursed under his breath while I am still shocked from the things that happened to me. Hindi ko alam. Bigla na lang nag-shutdown ang lahat sa akin. From Ramn's kiss until this very moment.

Atlas parked his car not far away from the entrance of the clubhouse. Naramdaman ko pa kung paano niya ako pabalyang nilagay sa front seat ng kaniyang kotse at iniwan na lang basta. My back hurts but the coldness that is coming from the clothes that I was wearing is stronger.

I hugged myself. Itinaas ko rin ang aking paa patungo sa upuan. My knees and my jaw is touching each other but I don't care. Kahit na sa pamamagitan niyon ay maibsan man lang ang lamig na nararamdaman ko.

"Ganiyan ka na ba ka desperada ngayon, Olive? Nagpapahalik ka na kahit kanino?!" he beamed after he sat beside me.

Kahit nahihirapan ay itinaas ko ang paningin at sinilip ito ng bahagya. I saw how he clenched his jaw. How he moved his lips to whispered words that only him can understand. And even, how tightened his grip to the steering wheel.

Lahat nang iyon ay nakita ko. Nakakapanibago ngunit mas lalong nakapagtataka. Gustuhin ko mang maniwala na may pakialam si Atlas sa akin ngunit mas pinangungunahan ako nang mga rason kung bakit hindi dapat.

Nang tuluyang umandar ang kotse nito ay saka lamang ako nakahinga nang maluwag. He droved the car fast. Tila ba nagmamadali ito. Hindi ko na lamang ito pinansin at niyakap ko na lamang nang mahigpit ang sarili.

Hindi rin naman nagtagal ay nakarating kami sa harap ng bahay. Kahit giniginaw ay nauna akong lumabas ng sasakyan. Hinubad ko kaagad ang aking heels at itinapon kung saan. Pagkatapos ay agad kung tinungo ang aming pintuan.

I turned the door knob but it didn't open. I cursed under my breathe because of it. Hindi ko alam kung sadyang malas ako o hindi lang talaga umaayon sa akin ang lahat. Nakakainis. Dahil ang totoo, hindi ko gustong makaharap si Atlas.

I sighed. Hinampas ko rin nang marahan ang pinto. Sa isip ay gusto ko nang kutusan ang sarili. I even made a mental note that I won't be able to drink brandy, and I even blamed Alex because of the s**t that happened to me. Tandang-tanda ko pa kasi ang sinabi nito sa akin.

Forget about etiquette my ass.

Kahit labag sa loob ay hinintay ko si Atlas. I gave way to him as he opened the door. Inabot niya rin sa akin ang aking clutch bag na hindi ko alam kung paano napunta sa kaniya.

"Olive!" Narinig kong sigaw nito nang lampasan ko ito. Napabuga na lamang ako ng hangin nang marinig kung paano nito ibinalya ang pinto. Mukhang wala akong pagpipilian kundi ang harapin ang kung anumang ikinagagalit nito.

"What?!" tanong ko. Pilit kong pinatapang ang aking boses kahit ang totoo malapit na akong pumiyok.

Atlas eyes darted on me. Mukha itong hindi makapaniwala sa aking sinabi. Nakita ko pa kung paano nito sinabunutan ang sariling buhok at sinipa ang paso na naglalaman ng aking mga succulents.

My anger towards Atlas fired up. Itinapon ko ang clutch bag at nilapitan ito. Narinig ko pa ang pagkawasak ng kung ano mula doon ngunit hindi ko na ito tiningnan pa. I walked closed to him. Kahit mataas ito sa akin ay matapang ko itong tiningala.

"Ano bang problema mo sa akin, Atlas?! Aren't you done with your sentiments about me?" mariing tanong ko dito. "Really? Matutuwa na ba ako dahil sa wakas nagkaroon ka na rin ng pakialam sa akin?"

Tumawa ako nang nakakaloko. I looked intently at his eyes, after. The eyes mirrored the soul. Gusto kong makita kung bakit ito ginagawa ni Atlas sa akin. Ngunit sa huli, sumuko pa rin ako at napailing.

"I badly wanted to rest, Atlas. Tanggap ko naman na matigas ang ulo ko." Lumayo ako mula dito.

"I hate you, Olive," narinig kong anas nito.

I stopped my pace. I blinked my eyes to suppress my tears from coming out. Hinawakan ko rin ang aking dibdib dahil pakiramdam ko sumakit iyon. I tried to breathe in and out to calm myself but I lost.

Masakit pa rin pala kapag ang mismong nagsabi ng mga kataga ay ang taong minahal ko nang mahabang panahon. Nanunuot na parang punyal na direktang tumusok sa puso ko.

Akala ko wala nang iwawasak pa ang puso ko pero nagkamali ako. Atlas words were like a silent gun that hit me hard and killed me, endless. Pira-piraso at durog na durog.

"Jen is my first love, Olive."

Sa sinabi ni Atlas ay hindi ko na napigilan ang pag-agos ng luha sa aking mga mata. Jennefer. Sino nga ba sa amin ang nakalimot sa pangalang iyon. Pangalang lagi na lang ay laman ng aking mga bangungot.

"We have dreams. And, I hate you because you're manipulative! Hindi mo man lang siya binigyan ng pagkakataon! You killed her! Nagpakamatay siya dahil sayo!"

Sa sinabi ni Atlas ay napailing ako. I never killed that girl. She killed herself. Hindi nito natanggap na magpapakasal si Atlas sa akin. I knew, I manipulate the forced marriage but I never told the girl to lose her sanity. I never told her to end her life. Bakit ba hindi matanggap ni Atlas iyon?

"I never killed her, Atlas. She killed herself," mariing wika ko kahit pakiramdam ko hindi na nito iyon naririnig.

"Because of you! Dahil tuso ka! Tinakot mo siya! Para ano? Para makuha ako?!"

I turned my back to him.

"Hindi totoo 'yan!" I shrieked. Kahit nanginginig ay nagawa ko pang sumigaw. Kasabay rin nito ay ang pagdapo ng kamay ni Atlas sa aking pisngi. Hilam sa luha ang aking mga mata ngunit hindi manhid ang aking katawan.

Masakit.

Dalawang klase ng sakit ang kayang iparamdam sa akin ni Atlas ng sabay. Sakit na pisikal at sakit na mental. But, the emotional pain that he could give me was more painful for me. Sampung taon na. Sampung taon na akong nagtitiis.

"Hindi mo man lang ako nirespeto! I don't like you!" Idiniin ni Atlas ang huling mga kataga.

Sa pangalawang beses sa parehong pagkakataon winasak ulit ako ni Atlas. Akala ko manhid na ang puso ko sa sakit ngunit naramdaman pa rin nito ang mga salita na dudurog pa ulit dito.

Ngunit, hanggang kailan?

Sapo ang nasampal na pisngi ay tinitigan ko si Atlas. I wiped my tears in front of him. Gustong makita niya kung ano ang ginawa niya sa akin sa loob ng sampung taon. Gusto kong makita niya na ang hangad ko lang ay ang mahalin niya ako pabalik.

"Ganyan ka naman magaling Atlas, ang saktan ako. It's been ten years, Atlas. Hindi ko alam kung manhid ka ba o nagmamanhid-manhiran lang." Umiling ako. I wiped my tears again and sighed heavily. "Nirespeto mo ba ako nang makipagrelasyon ka sa iba? Did you respect me when you forced me to have s*x with you in our wedding day? For what? For your revenge!"

Hindi ko na napigilan ang sarili ko. I punched Atlas chest again and again. I cried my heart out too. Kasi hindi ko maisip kung bakit hanggang ngayon pinaparusahan niya pa rin ako. Na hanggang ngayon nasa akin pa rin lahat ng sisi sa nangyari sa nakaraan. Na kasabay ng pag-usig nang konsensiya ko ay ang pang-uusig din niya sa akin.

I am more than broken. I am wrecked as hell. I already accepted my fate. Tinanggap ko rin lahat ng parusa niya para sa akin. Sinisi ko na rin ang sarili ko at humingi ng tawad sa lahat. But for Atlas, it wasn't enough. I am not enough. I am still wicked.

"Mahal kita, Atlas! Mahal na mahal kita. I am wicked and bitched for you, but I love you. Hindi ko hawak ang buhay ni Jen pero hawak ko ang puso ko! At hindi ko alam kung hanggang kailan ako magpapakamartir sa'yo." I stopped punching him. I looked up and saw how his gaze met mine. A flicker of emotion is evident in his eyes. Klase nang emosyon na alam kong lilinlang sa akin.

Umiling ako. "Hindi ko alam kung hanggang kailan kita mamahalin. So, please... habang mahal pa kita. Pahalagahan mo naman ako," nagsusumamong wika ko.

Tumalikod ako para iwan ito ngunit hinablot ni Atlas ang aking braso. At, bago pa man ako makausal ng salita ay lumapat na ang labi niya sa labi ko. Katulad ng dati, isang halik na mapagparusa ang ibinigay nito sa akin.

@sheinAlthea