“พี่เผลอเทน้ำโดนคุณคนนี้เข้า พี่ไม่ได้ตั้งใจ น้ำ...ไม่ได้สกปรกอะไรหรอก น้ามาลาตั้งถังไว้กลางระเบียง ฝนตกแล้วน้ำมันขังอยู่ เลยเอามาเท”
“หน้าที่เหรอ เอามาเททำไม! อยู่เฉยๆ ไม่เป็นหรือไงฮะ!” บ่นให้คนที่ใบหน้ายังซูบซีด ใบหน้าของเพียงฟ้านั้นไม่ต่างจากสตรีขี้โรคมากนัก ผิวแก้มหล่อนซีดเซียว ริมฝีปากแทบไม่มีสีเลือดด้วยซ้ำ
“ขอโทษที่ทำเรื่องวุ่นวาย ขอโทษคุณด้วยนะคะ” ขออภัยกับผู้มาเยือนที่ร่างกายเปียกปอนไปกึ่งหนึ่ง
ชนนท์ส่ายหัวให้กับเรื่องวุ่นวายนี้ หันไปเจอฟีฟ่าเข้าก็ไล่ให้ขึ้นห้องไปก่อนแล้วค่อยไล่แม่ของแก
“เข้าบ้านสิ จะมายืนอะไรตรงนี้ ละอองฝนยังแรงอยู่ เกิดป่วยตายที่นี่ฉันซวยพอดี แล้วนี่แม่ไปไหน”
เพียงฟ้าก้มหน้าสำนึกผิด
“น้าไปตลาด อีกสักชั่วโมงคงกลับ” ตอบเขาแล้วรีบเดินขึ้นบันไดเท่าที่สองขาจะทำได้
อรุณฉายมองตาม ยังโมโหไม่เลิก ตบแค่ทีเดียวจะไปหนำใจอะไร
“จะรีบไปไหน! มาเคลียร์กับฉันก่อน ยัยบ้า!
