“คุณอุ่น”
“อือ...”
เขาจับมืออารดามากุมไว้ แล้วจุมพิตลงไปเบาๆ
“สัญญากับผมไหม”
“สัญญาอะไร”
“สัญญาว่าจะเป็นของผมตลอดไป”
เหมือนว่าริมฝีปากของอารดาจะยกยิ้มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
“ฉันก็เป็นของศรัณแล้วนี่ไง ยังไม่พอใจอีกเหรอ”
“จริงนะ”
“จริงสิ ศรัณได้จากฉันไปหมดแล้ว”
“ไม่หมดหรอก ยังเหลือหัวใจอีกตั้งดวงหนึ่ง แต่ไม่เป็นไร ผมรอได้ แต่ว่า...”
“อะไรอีกล่ะ”
“อยากจะขออะไรสักอย่าง”
“อะไร?” อารดาใคร่รู้นัก
“คุณอุ่นบอกเองว่าเป็นของผมใช่ไหม” ถามพลางแตะปลายนิ้วที่แก้มข้างหนึ่งของหล่อน “แก้มนี่ก็ของผม จมูกนี่ก็ของผม ปากน่าจูบนี่ก็ของผมด้วย ทุกส่วนที่เป็นคุณอุ่นน่ะ ตอนนี้เป็นของผมแล้วนะ”
“...อย่างนั้นละมั้ง” เธอตอบยิ้มๆ
“งั้น...ก็อย่าให้ใครมารังแกสิ มือบางๆ นี่ ถ้าเขาตบมาก็ตบคืนเสียบ้าง ปากนี่ก็เหมือนกัน ถ้าเขาด่ามาก็ด่าตอบไปเลย ไม่ต้องกลัวนะ ถ้าใครกล้าทำอะไรคุณ ผมจะจัดการมันเอง เข้าใจไหม”
อารดาไ
