EP 4/3 ไม่ทันตั้งตัว
980 Words
อารดาถูกลากมาขึ้นรถ ก่อนที่ศรัณจะขับออกมาอย่างรวดเร็ว เขาใส่หูฟังแล้วต่อสายคุยธุระไม่หยุด เขาโทรไปบอกพี่พุดซ้อน สั่งการหลายเรื่อง ทั้งน้ำหอมที่เธอวางทิ้งไว้ ทั้งเรื่องเสื้อผ้าของเธอ ก่อนจะโทรหาคนที่บ้านเขา ให้จัดที่ทางสำหรับการกักตัวไว้ให้ เธอมองแนวคางด้านข้างของสามี ในเวลาที่เธอคิดอะไรไม่ออกอย่างนี้ ดีจริงที่เขาอยู่ด้วย
“เราจะไปไหนกัน”
“กระท่อมท้ายสวนน่ะ มันร้อนสักหน่อยเพราะอยู่ในสวนกล้วย ผมให้น้าชุนกับน้ามาลาเตรียมของจำเป็นไว้รอแล้ว”
“น้าชุนกับน้ามาลา?”
เขาหันไปมองแวบหนึ่ง แล้วยิ้มให้ภรรยา
“คนสนิทของพ่อที่ผมเล่าให้ฟังไง ตอนนี้พวกเขากลายเป็นครอบครัวผมแล้ว”
“เหมือนญาติผู้ใหญ่อย่างนั้นเหรอ”
“อืม...”
อารดานิ่งงันเพื่อคิดบางอย่าง ผู้ใหญ่ฝ่ายเขาจะเป็นยังไงนะ จะเป็นอย่างที่พ่อและญาติๆ ของเธอปฏิบัติต่อเขาหรือเปล่า
“พวกเขาจะชอบฉันไหม” ถามอย่างไม่มั่นใจ ศรัณยกยิ้มที่มุมปาก
“ดีจังที่คุณรู้สึกอย่างนี้ เหมือนว่าผมเป็นสามีของคุณจริงๆ เสียที”
พอถูกเหน็บเข้าอารดาก็ชักเขิน เธอก็แค่กลัวจริงๆ นะ ถ้าญาติฝ่ายเขาเป็นเหมือนญาติฝ่ายเธอล่ะ เธอคงรบราด้วยไม่ไหวแน่ๆ
หมับ!
อยู่ๆ มือบางที่วางบนตักก็ถูกกุมไว้
“อย่าคิดมาก บ้านผมมีแต่คนใจดี อยู่อย่างสบายใจเถอะ ครบสิบสี่วันเมื่อไหร่จะพาไปแนะนำให้เป็นเรื่องเป็นราว”
หญิงสาวผู้เป็นภรรยาใจชื้นขึ้นมานิดหนึ่ง
“อีกสิบสี่วัน พวกเราจะเป็นยังไงกันนะ”
“นั่นสิ แต่ที่แน่ๆ ผม...มีบางเรื่องต้องบอกกับคุณ”
“บอกตอนนี้ก็ได้”
“ไม่บอกหรอก เดี๋ยวคุณทิ้งผมไป”
“แล้วถ้าบอกหลังสิบสี่วัน ไม่กลัวฉันทิ้งเหรอ”
“ไม่...” เขาว่าแล้วยิ้มกับท้องถนนเบื้องหน้า จับมือของอารดาแน่นขึ้นไปอีก “เพราะสิบสี่วันต่อจากนี้ คุณจะรักผม และต่อให้คุณเจ็บปวดเพราะผมแค่ไหน คุณจะไม่ทิ้งผมยังไงล่ะ”
ช่างเป็นคำตอบที่เข้าใจยากนัก อารดาคิดอย่างนั้น แต่สิบสี่วันก็ดูตลกเกินไป เธอใช้เวลาเป็นปีกว่าจะรับรักธัตธร และเธอมั่นใจ แค่สิบสี่วันทำให้เธอรักศรัณไม่ได้หรอก ไม่มีทางเลย...
__________
บ้านสวนของศรัณ คลองหลวง ปทุมธานี
อารดาพอจะคุ้นชินกับสวนกล้วยของย่าพร้อมอยู่บ้าง แต่ไม่ชินตากับจุดที่เขาจอดรถทิ้งเอาไว้ มันอยู่ตรงไหนของสวนกันล่ะ
“เห็นรั้วนั่นไหม”
เขาถามตอนที่ลงรถแล้ว ในมือมีโทรศัพท์ของตัวเองกับที่ชาร์ตแบตฯ สำรองมาด้วย
“อือ...”
“รั้วนั่นคือเขตสวนของย่าพร้อม น่าจะแปลง 14 ส่วนตรงที่เรายืนอยู่คือสวนของผมเอง มาทางนี้เถอะ ถ้าไม่จับมือผมจะหลงเอานะ สวนกล้วยมันหน้าตาเหมือนกัน แถมเดินไม่ดีจะตกท้องร่องเอาได้”
“แล้วรถล่ะ”
“น้าชุนจะมาขับกลับบ้าน ผมสั่งให้เอาสเปรย์มาฆ่าเชื้อด้วยแล้วล่ะ ไม่ต้องห่วง”
“ไม่ห่วงหรอกน่า ห่วงตัวเองนี่สิ เราจะอยู่กันยังไงในสวนนี่”
“ไม่ต้องคิดเยอะ มาเถอะ เดี๋ยวก็รู้เอง”
แล้วศรัณก็พาอารดาลัดเลาะไปตามคูดินในสวนกล้วยเพื่อไปยังกระท่อมท้ายสวน ตรงนั้นเป็นที่พักผ่อนของเหล่าคนงาน บ้างก็เอาไว้เก็บพวกปุ๋ยและอุปกรณ์ที่ต้องใช้ในสวน แต่เขาหวังว่า เมื่อไปถึง ข้าวของที่คนงานจำเป็นต้องใช้ จะถูกย้ายออกไปชั่วคราวแล้วแทนที่ด้วยของที่เขากับอารดาจำเป็นต้องใช้ในการกักตัว
อารดาย่ำไปบนพื้นแฉะๆ ของสวนกล้วย กอกล้วยใบหนากำลังทำให้เธออึดอัด หรือเธอไม่ค่อยได้ออกกำลังกายนะ เหมือนว่าอากาศที่ใช้หายใจจะเบาบางลง
“เดี๋ยว! หยุดก่อน ฉันเหนื่อย”
เธอบอกเขาแล้วหอบแฮ่กๆ เหงื่อเปียกชุ่มแผ่นหลังไปหมด ตาลายด้วยนะ ท้องร่องระหว่างแนวกอกล้วยนี่ลึกมากไหม ถ้าเผลอเดินตกลงไปเธอจะปีนขึ้นจากน้ำได้หรือเปล่า
“อีกนิดเดียว จะถึงแล้ว”
แม้ศรัณบอกอย่างนั้นแต่อารดาไม่ไหว เธอนั่งยองๆ ลงตรงนั้น ไม่สนว่าเบื้องล่างคือดินชื้นแฉะ สองเท้าของเธอมีดินดำๆ เปรอะเปื้อนไปหมด
“ขึ้นหลังผมดีไหม หน้าคุณซีดมากเลย”
“อือ...ฉัน...ฉันหายใจไม่ทั่วท้อง มัน...เหมือนไม่มีอากาศในนี้”
เธอพยายามอธิบาย หลังมือปาดเหงื่อที่ไหลย้อยลงมาที่ปลายคาง
“ขึ้นหลังผมเถอะน่า” เขาเอ่ยอาสา แต่อารดาส่ายหน้าดิก “ถ้าเป็นลมขึ้นมาผมไม่รู้วิธีปฐมพยาบาลนะ ผมรู้แค่วิธีช่วยคนจมน้ำ”
“อะไร? หมายถึง?”
“ผายปอดไง” บอกเมียแล้วยิ้มทะเล้น
“แต่ว่า...ฉันอาจจะแค่เป็นลม” เธอแย้ง
“นั่นแหละ ไม่ว่าคุณจะเป็นลมหรือจมน้ำ ผมก็จะผายปอดเหมือนกัน”
ศรัณถูกใจยิ่งนักเมื่อเห็นสีเลือดระเรื่อขึ้นมาที่พวงแก้มของอารดา หล่อนเอื้อมแขนมาหาเขา เขาเลยได้หันแผ่นหลังให้ดีๆ
“ฉัน...อาจจะตัวหนัก”
“ไม่หนักหรอก ผมแบกไหว เอาขาเกี่ยวเอวผมไว้ดีๆ เถอะน่า”
อารดานับหนึ่งถึงร้อยในใจ เขาก็แค่แนะนำ แต่ประโยคที่เขาเอ่ยทำไมเธอถึงคิดไปถึงเรื่องอย่างว่าได้นะ เลอะเทอะใหญ่แล้วอารดา
- Writer
