“ฟ้า...เพียงฟ้า”
“บ้าฉิบ!?” ศรัณสบถออกมาดังๆ ไม่อยากเชื่อในสิ่งที่หูได้ยิน ผู้หญิงคนนั้นมาที่นี่หรือ กลับมาที่นี่ในเวลานี้เนี่ยนะ! “เธอไม่มีสิทธิ์กลับมาที่นี่ อย่าบอกนะว่าน้าให้เธอเจอฟีฟ่า”
มาลาทำหน้าไม่ถูก ก็ไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ
“เจอเธอแล้วรัณจะรู้เอง”
“ผมไม่อยากเจอ ไม่อยากให้เธอมาเหยียบบ้านด้วยซ้ำ”
“รัณ! ลูกมองอยู่นะ” มาลาเตือนสติ มองฟีฟ่าก็เห็นจ้องบิดาตาแป๋ว
“เธอไม่ควรกลับมาหลังจากทิ้งเราไปอย่างเลือดเย็น”
“ไปเจอเธอก่อนเถอะ แล้วรัณจะรู้เอง”
อารดาไม่รู้แล้วว่าหูเธอได้ยินอะไรบ้าง แต่สองตานั้นแลเห็นชัดเจนว่าศรัณสาวเท้ายาวๆ ก้าวจากไป น้ามาลาเดินตามไปด้วยอีกคน เหลือแค่เธอที่ยังยืนงงอยู่ตรงนี้ หัวใจในอกเริ่มวูบไหว ศรัณเหมือนโกรธหล่อนคนนั้นมากมาย ทว่าสองขากลับเร่งรุดไปเจอ นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน!
“เพียงฟ้า...เธอเป็นใครกันแน่นะ”
“แม่ผมคับ!” เด็กชายตอบ
อารดาก้มมอง เห็นเด็กชายยืนอยู่
