ร่างกายที่เริ่มทนไม่ไหวเพราะอากาศป่วย ยังเจ็บไม่เท่าหัวใจดวงนี้...ที่คิดถึงลูกผัว ฟ้ารู้ว่าฟ้าผิด แต่ขอร้องเถอะรัณ ไม่รักฟ้าแล้วก็ไม่เป็นไร ขอให้ฟ้าได้อยู่ใกล้ๆ ลูกบ้างก็พอ ฟ้าขอร้อง...”
ถ้อยวาจาที่คลอเคล้าความโศกเศร้าของเพียงฟ้า กระแทกที่หัวใจคนฟัง ศรัณ ชนนท์และสองผัวเมีย ต่างนิ่งงันอย่างใช้ความคิด ยิ่งตอนที่เพียงฟ้าดึงหมวกผ้าที่คลุมผมอยู่ออกไป เผยผมสั้นกุดที่ดูเด๋อด๋าไร้ความงดงาม ความสงสารก็แผ่กำจายในหัวใจของคนมอง
“ความเจ็บปวดของคนทำคีโม ยังไม่เท่าความเจ็บปวดที่ทอดทิ้งรัณกับลูกไป โกรธฟ้าเลย ถ้าจะทำให้รัณรู้สึกดีขึ้น แต่อย่าไล่ฟ้าไปได้ไหม ฟ้าไม่มีที่ไปแล้ว ฟ้าแค่อยากอยู่กับลูก ต้องให้เป็นคนอื่นสำหรับรัณก็ไม่เป็นไร ฟ้า...ทนได้”
เสียงของเพียงฟ้าเริ่มแผ่วลง เธอร้องไห้อยู่นานแล้ว ความเสียใจในเรื่องที่เกิดทำให้ร่างกายยิ่งอ่อนล้าลงไป
ศรัณนิ่งงัน ความโกรธที่พลุ่งพล่านค่อยๆ ลดลงด้วยวาจาของเพี
