[10]
เขาเป็นของฉัน
_____________
ในช่วงค่ำของวันอันแสนอึดอัด อารดากลับมาที่บ้านของศรัณ สองแม่ลูกนั่งอยู่ที่โต๊ะกินข้าวใต้ถุนเรือน ส่วนคนอื่นๆ ไม่รู้หายไปอยู่ไหน อาจจะเข้าสวนกันหมดกระมัง
“แม่อุ่น!” ฟีฟ่าร้องเรียกทันทีที่เห็นอารดาลงจากรถ
อารดายิ้มละไมให้เด็กน้อย สามีของของน้าพุดตานมาส่งเธอ หลังจากที่เธอตัดสินใจทำตามที่ย่าสอนสั่ง ไม่รู้ว่าจะทำอย่างที่ย่าพูดไว้ได้ดีแค่ไหน แต่จะทำให้ดีที่สุด
เจ้าเด็กฟีฟ่าวิ่งมาหาอารดา เพียงฟ้าเงยหน้าขึ้นมองเมื่ออารดาเดินเข้ามาใต้ถุนเรือน
“ขอบคุณที่กลับมา ขอโทษคุณด้วยที่ทำให้อึดอัด”
อารดาไม่รู้จะตอบสาวเจ้าอย่างไรดี ได้แต่ยิ้มฝืนๆ ส่งให้ เธอจ้องเพียงฟ้า จ้องอยู่นานจนได้เห็นใบหน้านั้นชัดๆ หากบำรุงร่างกายดีๆ ให้มีเนื้อมีหนัง มิใช่ผอมบางอย่างนี้ เพียงฟ้าคงจะเป็นผู้หญิงที่สวยมากทีเดียว
“แม่อุ่นไปไหนมา พ่อโมโหใหญ่เลยที่แม่อุ่นไป”
“ฉัน...เอ่อ...แม่...แม่อุ่
