“อะไรของแกเจ้านนท์ มายืนทำอะไรตรงนี้”
“ก็พี่สะใภ้ผมน่ะสิ เธอกลับมาจริงๆ ตอนนี้เมียเก่ากับเมียใหม่พี่รัณเลยอยู่บ้านเดียวกัน”
“อือ...ก็...ไม่มีทางเลือกนี่นา แม่หนูนั่นก็น่าสงสาร ฟีฟ่าก็เพิ่งได้เจอแม่ เราจะทำยังไงได้ล่ะ”
“โธ่...พ่อ พ่อจะไว้ใจยัยนั่นทำไม ต่อให้แบกสายน้ำเกลือกลับมา ผมก็ไม่ไว้ใจหรอก ผมน่ะ รักแรงเกลียดแรงพ่อ ถ้าใครเคยทำให้ผมเจ็บ ทำให้ผมผิดหวังแล้วละก็ ผมไม่เผาผีนะ จริงๆ”
“เออ...เรื่องของแก”
“อา...อึดอัดชะมัด! ผมอยู่บ้านนี้ไม่ได้ละ เชิญอยู่กันต่อเถอะ ไม่ไหวจริงๆ”
ชนนท์ว่าแล้วผลุบขึ้นไปบนเรือน เก็บเสื้อผ้าใส่กระเป๋าอย่างเร่งด่วนแล้วหิ้วมันลงมา
“แกจะไปไหนอีกเจ้านนท์” ชุนถามลูกชายที่หอบกระเป๋าไปขึ้นรถ
“พ่อจะให้ผมอยู่ได้ยังไง ยัยขี้โรคนั่นจะทำลายชีวิตแต่งงานของพี่รัณ เชื่อผมสิ”
ชุนมองไปใต้ถุนเรือน ประตูห้องครัวที่เปิดอ้าทำให้แลเห็นเพียงฟ้ากับฟีฟ่ากำลังช่วยกันทำอาหาร ทั้งสอง
