บ้านของศรัณ
อารดานั่งลงบนฟูกเนื้อดี มีสามีนั่งอยู่ตรงข้าม เขานั่งขัดสมาธิที่พื้นเรือน ไม่พูดไม่จา และสีหน้านั้นบอกได้ดีว่ากำลังสำนึกผิด
“ขอโทษสำหรับทุกเรื่อง ขอโทษจริงๆ ครับ แล้วก็...ขอบคุณที่กลับมา”
“ฉันไม่รู้จะทำยังไงนี่ ย่าไม่ให้เงินฉัน จนกว่าฉันจะท้อง”
“หา!?”
“ใช่...และต่อให้ฉันโกรธรัณแค่ไหน ฉันมั่นใจว่าตกกลางคืนฉันก็ต้องกอดรัณอยู่ดี”
“โธ่...คุณอุ่น อย่าพูดแบบนั้นสิครับ ผมไม่ใช่เครื่องมือผลิตลูกนะ”
อารดาทำเมิน ความเงียบงันจึงเกาะกินบรรยากาศ ห้องเขากว้างขวางดี และสะอาดสะอ้าน มีฟูกนอนหลังใหญ่นอนได้สักสามสี่คนทีเดียว
“ยังรักเธอไหม เพียงฟ้าน่ะ” เธอตัดสินใจถาม ศรัณเม้มปากแน่น “ตอบดีๆ คำตอบคืออะไรไม่สำคัญ ขอแค่เป็นคำตอบที่ไม่โกหกกันก็พอ”
เขาเงียบไปครู่ใหญ่ ไม่ยอมตอบรับหรือปฏิเสธออกมา อารดาเหมือนจะเข้าใจคำว่าพายุกระหน่ำอย่างชัดแจ้ง เธอกำลังแต่งงานกับผู้ชายที่ลืมความรักครั้งเก่าไม่ได้
