EP 1/1 ผมเป็นสามีของคุณ
2203 Words
เพียงเศษใจ
บทที่ 1
ผมเป็นสามีของคุณ
_____________________
ใบหน้าเนียนกริบของหญิงสาววัยสามสิบเอ็ด กระจ่างอยู่ในกระจก วงหน้ารูปไข่เรียวรี คิ้วโก่งพอเหมาะรับกับดวงตากลมโต ริมฝีปากรูปกระจับดูเล็กกระจุ๋มกระจิ๋มยามประดับอยู่บนวงหน้านี้ หลานสาวย่าพร้อม พิศมองความงามแบบเรียบง่ายอย่างที่ลูกพี่ลูกน้องของเธอเคยว่ากระทบแล้วพบว่ามันคงจริงตามนั้น ทุกอย่างที่ก่อเกิดเป็นเธอสมบูรณ์แบบ แต่มิได้ทำให้เธอสวยผุดผาดบาดตา อาจเป็นเพราะใบหน้านี้ แห้งแล้งการแย้มยิ้มก็เป็นได้
หญิงสาวปัดความคิดไร้สาระทิ้งไปเสีย เธอสอดก้านของตุ้มหูเพชรอันแวววาวเข้ารูหูของตัวเอง หางตายังเหลือบไปเห็นแฟ้มเอกสารปกสีแดง คล้ายว่ามันวางอยู่ตรงนี้มาเกือบเดือนแล้ว เธอมองมันอีกคราหนึ่ง เอื้อมมือไปหมายจะเปิดดูสักนิดแต่ประตูกลับถูกเคาะ ตามด้วยเสียงของพี่เลี้ยงที่วัยมากกว่าเธอราวสิบปี เจ้าหล่อนผลักประตูเข้ามาเพื่อรายงานบางอย่าง
“คุณอุ่นคะ มีแขกมาค่ะ”
“แขกเหรอ?” เธอถามย้ำแล้วมองนาฬิกาบนข้อมือ “นี่เพิ่งจะหกโมงเช้านะ ใครมากันล่ะ”
“ไม่ทราบค่ะ คุณเขาไม่พูดอะไรเลย”
“แล้วทำไมพี่ไม่ถามละคะ” บ่นให้พี่เลี้ยงแล้วจำต้องยุติการแต่งตัว เธอดูดีแล้ว สำหรับการไปทำงาน แต่ว่า...คนที่รออยู่ข้างล่างนี่สิ ใครกันนะ
ความใคร่รู้ของหญิงสาวถูกเฉลยในไม่กี่นาทีถัดมา ผู้ชายคนหนึ่งยืนอยู่กลางห้องรับแขก เขาสวมยีนสีเข้มมีรอยขาดตรงหัวเข่า สวมเสื้อลายตารางสีอ่อนกว่ากางเกงเล็กน้อย แวบแรกนั้นเธอไม่ได้มองหน้าเขาเลย เธอเห็นเพียงบ่ากว้างของเขากับเชิ้ตพอดีตัวที่รัดรึงจนคล้ายจะเห็นกล้ามเนื้อแน่นๆ ตรงหน้าอก เขายังมองเธอนิ่งๆ และนั่นทำให้เธอยิ่งใคร่รู้ เขาไม่ใช่ผู้ชายหรอก แต่เป็นเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่อายุไม่น่าจะเกินยี่สิบ และเขา...หน้าตาหล่อเหลาทีเดียว
“บ้านนี้สวนกว้างจัง ฝั่งโน้นที่รกๆ ทำสวนกล้วยน่าจะดี”
หญิงสาวมุ่นคิ้ว อะไรของเขากัน เธอหันมองพี่เลี้ยง พี่พุดซ้อน ก็ทำหน้างงไม่แพ้กัน
“คุณเป็นใครกัน”
“ผมเหรอ ผมชื่อ ศรัณ ครับ ศรัณ ศาสตรา ผมมาพบคุณอารดา”
เจ้าบ้านสาวมุ่นคิ้วแรงกว่าเดิม เด็กหนุ่มคนนี้ ใครกันนะ
“แล้วคุณมาหาอารดาทำไม”
“ผมต้องตอบคุณด้วยเหรอ”
คนถูกย้อนทำตาโตอย่างเคืองขุ่น ถ้าเธอถามเขาก็ควรต้องตอบสิ
ศรัณมองเจ้าบ้านอย่างพิจารณา ผู้หญิงที่สูงเพียงบ่าเขา วงหน้านั้นมิได้งามผุดผาดบาดตา แต่ก็ชวนให้พิศมองไม่น้อย คิ้วโก่งจมูกโด่งพอเหมาะ ดวงตากลมโต ริมฝีปากเล็กน่าเอ็นดู หล่อนน่าจะอายุมากกว่าเขา ดูจากการแต่งตัวและผมที่มวยไว้จนตึงเปรี๊ยะนั่นละนะ ถ้าใส่แว่นสายตาอันหนาเตอะ คงได้เรียกคุณครูระเบียบกันล่ะ
“ฉันคิดว่าคุณคงเข้าใจผิดบางอย่าง อารดาคงไม่รู้จักคุณหรอก”
“คุณรู้จักเธอใช่ไหม บอกเธอมานี่ทีสิ”
“ทำไมฉันต้องทำอย่างนั้น”
“เพราะผมมีธุระกับเธอ”
“เรื่อง?”
“เรื่องของผมกับเธอครับ”
ความเงียบงันดังกระหึ่มขึ้นในตอนนั้น นานชั่วนาทีก่อนที่หญิงสาวจะเอ่ย
“พี่พุดซ้อนส่งแขกที”
“คะ?” พุดซ้อนทำหน้าเลิ่กลั่ก
“ผมเพิ่งมาจะไล่กันแล้วหรือ ผมแค่อยากเจออารดา เรียกเธอมาได้ไหม”
“คุณเป็นอะไรกับเธอล่ะถึงจะให้ฉันไปเรียกเธอมาพบ”
“ว่าที่สามี”
“หา!?”
“ผมเป็น...ว่าที่สามีของอารดา”
ตุ้บ!
กระเป๋าสะพายที่คล้องไหล่อยู่ ร่วงหล่นลงพื้น หญิงสาวหน้าซีดเผือด มองเด็กหนุ่มที่เดินเข้ามาใกล้แล้วอยากฆ่าตัวตายนัก คุณย่า…คุณย่าทำอะไรลงไป!
“ว่าไงครับ ผมจะพบคุณอารดาได้หรือยัง”
กลิ่นของเด็กหนุ่มชวนให้หญิงสาวมึนงง กลิ่นอุ่นๆ ของผู้ชายตรงหน้าทำเอาแข้งขาอ่อนไปหมด
“ว้าย! คุณคะ!”
นายสาวของพุดซ้อนเข่าอ่อนยวบ และคงได้ล้มลงไปหากมืออุ่นๆ ของเขาไม่คว้าไว้
“คุณ!?”
“ปล่อย! ปล่อยฉันนะ!” เธอดิ้นเมื่อรับรู้ถึงอกอุ่นของเขา เขายอมปล่อยแต่โดยดี หน้าตายังมีความงุนงงปนอยู่ “ไป! ไปนั่งตรงโน้น ห่างๆ ฉันเลย!”
ศรัณเป็นงง แต่ก็ยอมถอยไปนั่งที่เดิม ผู้หญิงตรงหน้าเขาทำไมทำท่าประหลาดนัก มันแปลกหรือที่เขาจะมีภรรยาชื่ออารดา
“คุณคะ เป็นยังไงบ้างคะ”
“ไม่! ไม่เป็นไรพี่ ขอกระเป๋าค่ะ...กระเป๋า”
พุดซ้อนรีบหยิบกระเป๋าให้คนเป็นนาย เจ้าบ้านสาวตั้งสติ มองชายหนุ่มอีกคราด้วยดวงตาที่พิจารณายิ่งกว่าเดิม ขณะเดียวกันก็บอกตัวเองว่าให้ใจเย็นๆ
“ขอน้ำเย็นๆ สักแก้วสิพี่ เอามาให้แขก เอ่อ…ให้เขาด้วย”
พุดซ้อนรีบไปหาน้ำมาให้ไว เมื่อกลับมาอีกครา ยังถูกสั่งให้ไปหยิบแฟ้มเอกสารบนห้องลงมาให้
“ขอฉันคุยกับเขาสักคำ พี่จะไปทำอะไรก็ไปเถอะ” บอกพี่เลี้ยงดิบดี รอจนอีกฝ่ายจากไปจึงได้เปิดแฟ้มออกดู เธอพิจารณาเอกสารในแฟ้มอย่างถี่ถ้วน จึงได้เห็นว่าข้อมูลคร่าวๆ ในนั้นเป็นของคนที่ชื่อศรัณจริงๆ
“ขอบัตรประชาชน”
หญิงสาวร้องขอ ศรัณลุกขึ้นเพื่อดึงเอากระเป๋าสตางค์ในกระเป๋ากางเกง เขาดึงบัตรประชาชนออกมา ขยับมาหาเจ้าบ้าน ส่งบัตรให้หล่อน ก่อนจะนั่งลงยังเก้าอี้ที่ใกล้หล่อนยิ่งกว่าเดิม
เธอมองเขาแล้วนิ่วหน้า “กลับไปนั่งที่เดิม”
“จะนั่งนี่ คุณเอาบัตรประชาชนผมไปนะ ผมต้องปลอดภัยไว้ก่อน”
หญิงสาวเม้มปากแรงๆ เมื่อทำอะไรเขาไม่ได้ก็หันมาตรวจชื่อในบัตรกับรายละเอียดในแฟ้ม และก็แน่นอน แม้จะตรวจมันหลายครั้งหลายคราก็สรุปได้ว่าผู้ชายตรงหน้าคือว่าที่สามีของอารดาจริงๆ
“โอ…ฉันจะบ้าตาย อายุเท่าไหร่กันเนี่ย” ถามเขาแล้วมองลงยังบัตรประชาชน อย่างน้อยก็ดีที่เขาอายุยี่สิบหกแล้ว แต่คงดีกว่านี้ถ้าเขาไม่ได้อายุน้อยกว่าเธอ ไม่ใช่แค่น้อยกว่าปีสองปีนะ แต่น้อยกว่าตั้งห้าปี!
มือเรียวรีบควานหาโทรศัพท์ เธอต่อสายหาคุณย่าที่รักในนาทีนั้น
“ย่าคะ!? นี่มันเรื่องอะไรกัน!”
ศรัณมองเจ้าบ้านสาวตาปริบๆ ท่าทีที่ปากเล็กๆ ขยับเคลื่อนไหวช่างน่ามองเสียจริง ยิ่งตอนที่หล่อนยืนขึ้นเพื่อเจรจาด้วยแรงอารมณ์กับคนปลายสาย เขาที่นั่งอยู่อย่างนี้จึงได้โอกาสลอบมอง ทรวดทรงองค์เอวช่างถูกใจเขานัก ยิ่งบั้นท้ายงอนๆ ใต้กระโปรงตัวสวยนั่นยิ่งน่าตีสักทีสองที
“ไม่ได้นะ!”
อารดาคุยโทรศัพท์ แต่ศรัณสะดุ้งโหยง
“คุณย่าไม่พูดความจริง ใครจะรู้ว่าเขาอายุเท่านี้”
พอสาวเจ้าเอื้อนเอ่ย ศรัณก็ได้เลิกคิ้วสูง เขาลุกขึ้นเพื่อพิจารณาสตรีตรงหน้า หรือว่าหล่อนคือ...
ความคิดของศรัณยุติเพียงเท่านั้น เมื่อเจ้าบ้านสาวกดวางสายอย่างเคืองใจ หล่อนช้อนสายตามองเขา เขาเลยขยับเข้าไปใกล้
“ออกไปนะ อย่ามาใกล้ฉัน!” เธอสั่งเสียงขุ่น แต่คนตรงหน้ากลับยิ้มมีเลศนัย แล้วจู่ๆ มือเขาก็แตะเข้าที่ปลายคางของเธอ “นี่!?”
“คุณคืออารดา?”
หญิงสาวไม่ตอบ แต่จับมือเขาไว้ ดึงมันออกห่างกายแต่เขาไม่นำพา แล้วเขาก็โน้มหน้าลงมาหา
“ตอบสิ คุณคือคุณอุ่นใช่ไหม คืออารดาใช่ไหม”
“ไม่ใช่!”
ศรัณมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย แล้วเขาก็ได้ยิ้มออกมา
“คุณคือ...อารดาจริงๆ” เขาเอ่ยเสียงเบาแทบจะเป็นเสียงคราง
อารดา ม่านมุก ทำหน้าไม่พอใจ เธอถูกเขาจับได้เสียแล้ว
“ผมชอบจัง”
“อะไร!”
“ชอบคุณไง”
“หา!?”
“ชอบทุกอย่างเลย ตาคุณ จมูกคุณ ปากคุณ แล้วก็...บั้นท้ายงอนๆ” ไม่ใช่แค่ชม แต่มืออีกข้างเลื่อนลูบที่บั้นท้ายงอนงาม
อารดาตาเบิกโต อ้าปากจะร้องแต่บางอย่างขวางกั้นเสียงกรี๊ดของเธอ
“อื้อ...”
เสียงร้องอู้อี้บังเกิดขึ้นเมื่อปากเขาบดจูบลงมา เธอดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขนของว่าที่สามีที่เพิ่งเคยเจอหน้า ลิ้นร้อนๆ ของเขากำลังเกี่ยวกระหวัดลิ้นเธอ เขาทำมันอย่างรวดเร็ว อย่าว่าแต่ผลักเขาออกเลย นาทีนี้แรงจะหายใจยังไม่มี เขาจูบเอา...จูบเอา จ้วงปลายลิ้นเข้ามาซ้ำๆ ดูดกลืนลิ้นเธอถี่ๆ หัวใจเธอก็ได้เต้นรัวๆ เรี่ยวแรงที่มีพลันหดหาย เขาจูบที่ปากแต่กลับชาไปทั้งร่างกาย นี่รสจูบของผู้ชายหรือสุรายาเมากันนะ
อารดาผวาเฮือกเมื่อปากร้อนๆ ถูกถอนออกไป เธอต้องดึงเสื้อเขาไว้ไม่อย่างนั้นคงได้เข่าอ่อนร่วงลงไปข้างล่าง
“ทะ...ทำ...ทำบ้าอะไรกับฉันฮะ!”
เธอร้องถามเมื่อตั้งสติได้ ปากเขายังคลอเคลียแถวแก้มเธอ บางครายังรู้สึกได้ว่าเขาแอบจุมพิต
“จูบไงครับ จะเป็นผัวเมียกันแล้ว จูบไม่ได้เหรอ”
“ใคร? ใครจะเป็นผัวเมียกัน”
“สงสัยว่าที่เมียผมจะเมาจูบแฮะ ผมไง ผมเอง ศรัณ ว่าที่สามีของคุณ”
อารดาเงยหน้าขึ้นมอง ผู้ชายตรงหน้าคือว่าที่สามีเธอจริงๆ เธอตัดสินใจแต่งงานกับเขาเพราะความต้องการของคุณย่า เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะเด็กขนาดนี้ แต่ว่า...ให้ตายเถอะ ทำไมเด็กบ้านี่จูบเก่งเหลือเกิน
“ปล่อยฉัน ได้โปรดเถอะ”
“ปล่อยไม่ได้ครับ ขืนปล่อย คุณก็ได้ร่วงไปกองกับพื้นน่ะสิ ทำเหมือนไม่เคยจูบนะเนี่ย อายุก็ไม่ใช่น้อยๆ”
“นี่!? ปากหรือที่พูด”
“มีอย่างอื่นที่พูดได้นอกจากปากด้วยหรือครับ”
อารดาผลักเขาออกเต็มแรง ต้องค้ำมือกับพนักเก้าอี้แล้วนั่งลงที่เดิม ศรัณยังจ้องเธออยู่ เธอรีบเอามือตะครุบปากไว้ รสจูบร้อนๆ ยังติดที่ปากอยู่เลย
“ผมจูบเก่งละสิ”
“ลามปาม”
“ว้า...จูบว่าที่เมียก็หาว่าลามปาม”
“ออกไปจากบ้านฉัน!”
“ไม่ไปครับ ตอนแรกแค่จะแวะมาทำตามสัญญา จดทะเบียนกันให้เรียบร้อยแล้วจะกลับ แต่พอเห็นหน้าคุณ แถมได้จูบอย่างนี้ สงสัยได้อยู่ยาว...”
“จะมาอยู่นี่ทำบ้าอะไร กลับสวนกล้วยไปเลย”
“ไม่กลับครับ วันนี้วันดี ฤกษ์ดี เรารีบไปจดทะเบียนกันให้เรียบร้อยดีกว่า จะได้เข้าหอสักที”
“จะบ้าเหรอ! เข้าหอบ้าบออะไร”
“แหม...ไม่รู้จักละสิ ไม่เป็นไร ถึงผมจะเด็กกว่าแต่ผมพอจะสอนคุณอุ่นได้ครับ”
อารดากลั้นเสียงกรี๊ดจนตัวสั่น ประสาทจะกินแล้วนะ!
“เด็กบ้าเอ๊ย!”
“ผู้หญิงด่าเขาว่าผู้หญิงรักครับ คุณอุ่นคงจะรักและเอ็นดูผมมากเลย เอาละนะ คุณคงต้องลางานแล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นผมคงเอาทะเบียนสมรสไปอวดย่าพร้อมไม่ได้แน่ๆ”
เธอส่ายหน้ารัวๆ ไม่จริงนะ เธอต้องจดทะเบียนกับเขาจริงหรือ แต่ถ้าไม่จด สิ่งที่หวังไว้ ย่าคงไม่ให้เธอแน่ โธ่เอ๋ยอารดา ทำไมไม่ตรวจสอบดีๆ ก่อนหน้านี้นะ
“ฉันไม่ไป ฉันไม่จด ฉันไม่แต่งงานกับเด็ก”
“ผมไม่ใช่เด็ก ผมโตพอจะทำลูกกับคุณได้นั่นแหละ” โต้กลับหล่อนแล้วยิ้มเจ้าเล่ห์ อารดากัดฟันจนกรามขึ้นเป็นสันนูน
“คุณตัดสินใจแล้วคุณอุ่น ผมอุตส่าห์ปลีกตัวมานะ อย่าทำให้ผมเสียเวลาสิ”
อารดาสูบลมหายใจเข้าลึก ถามตัวเองว่าจะต่อต้านทำไม ในเมื่อได้รับปากคนเป็นย่าไปแล้วว่าจะแต่งงานกับคนที่ย่าเลือกให้ ไม่ว่าเขาจะเป็นคนหนุ่มหรือคนแก่ เธอ...ก็คงต้องแต่งด้วยอยู่ดี
“ฉันต้อง...โทรไปลางานก่อน”
“ดีครับ อย่างนี้ค่อยเหมือนผู้ใหญ่คุยกันหน่อย ผมจะไปรอที่รถแล้วกัน รีบตามมาไวๆ นะครับ ผมตื่นเต้นน่ะ อยากมีเมียจะแย่แล้ว”
อารดามองเขา ศรัณมิใช่แค่เพียงสั่งความ แต่ยังเดินมาหา มาจ้องหน้านิ่งๆ อยู่หลายวิฯ ก่อนจะ...
จุ๊บ!
หน้าผากมนๆ โดนจุ๊บเต็มแรง เธอได้แต่อ้าปากค้าง จะด่าจะว่าแต่หาเสียงตัวเองไม่เจอ ใครก็ได้โยนเด็กบ้านี่ออกไปจากบ้านเธอที โยนออกไปเลย!!!
- Writer
- chap_listContents
- likeADD