ช่วงค่ำวันเดียวกัน
ความอึดอัดในบ้านหลังน้อยยังแผ่กำจายไม่จบไม่สิ้น ยิ่งในตอนที่อารดาได้รับโทรศัพท์จากบิดา อารมณ์ของเธอก็ยิ่งขุ่นมัวมากขึ้นไปอีก เธอคิดว่าอาจจะอยู่ที่นี่ได้แค่วันนี้เท่านั้น เธอต้องคุยกับบิดากับป้าอร เธอเบื่อเรื่องนี้เต็มทนแล้ว
“เป็นอะไรอีก ไม่สบายเหรอ” ศรัณถามภรรยาที่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด แต่อารดาไม่ยอมพูด เอาแต่ปิดปากเงียบเสีย “คุณอุ่นครับ” เร่งเร้าด้วยเสียงอันนุ่มอ่อน หวังว่าหล่อนจะยอมคายเรื่องราวที่อยู่ในใจออกมา
“พ่อเร่งเรื่องเงินน่ะ รัฐบาลคงจะประกาศล็อกดาวน์เร็วๆ นี้เพราะโรคระบาด พ่ออยากจัดการให้มันเรียบร้อย อย่างน้อยก็ต้องจ่ายเงินที่ค้างไว้ให้พนักงาน ก่อนที่อะไรๆ จะเลวร้ายกว่านี้”
“คุณอุ่นต้องตัดสินใจว่าจะเอายังไง คุณอยากเก็บบริษัทไว้จริงๆ เหรอ”
เธอส่ายหน้าทันใด เธอไม่ได้อยากเก็บมันไว้สักนิด
“ฉันอยากขายมันทิ้งเพราะมันทำให้พ่อต้องเหนื่อยเหลือเกิน”
“ผมช่วยคุณได้นะ เ
