“ยัยอุ่น!?” รสิกาเงื้อแขนจะตบด้วยความเคยชิน และเป็นอีกครั้งที่มือเล็กๆ ของอารดาปัดป้องมันไว้ “อะไร? นี่แก! แกกล้าขัดขืนเหรอ!”
“ใช่ แต่อย่ารู้เหตุผลเลย มันเจ็บ ถ้าป้าอรกล้าพอก็คงบอกเองว่าทำไมฉันถึงเป็นบ้าได้ขนาดนี้” ประกาศใส่หน้าแล้วผลักรสิกาออกห่าง
“แม่!? มันเรื่องอะไรกันแน่”
รสิกาทวงถาม แต่มารดาไม่ยอมพูดง่ายๆ
“อย่าไปฟัง ยัยอุ่นมันเสียสติไปแล้ว มันผลักแม่ล้มด้วย”
เผียะ!
“ยัยรุ้ง!?”
โอภาสร้องอย่างตื่นตะลึง รสิกาตบลูกสาวของท่านง่ายๆ อย่างนี้เลยหรือ
อารดาปล่อยมือบิดาเพื่อกุมแก้มซ้ายที่โดนตบ เจอมากี่คราก็เจ็บ แต่จะไม่ยอมชินชากับมันอีกแล้ว
“แกต่างหากที่เป็นบ้า ไม่ใช่ฉันหรอกรุ้ง แกสนุกเหรอที่ได้ตบฉัน สนุกหรือไงฮะ!”
“เออ! ฉันสนุก แกก็โดนมาตั้งแต่เล็กจนโตแล้วนี่ ยังไม่ชินหรือไงฮะ!”
เผียะ! เผียะ!
ทุกคนที่แลเห็นต่างอ้าปากตกตะลึง อารดาที่ไม่เคยมีปากมีเสียงกับใคร เกิดเรื่องอะไรก็ยอมตลอด
