“นั่นสิคะ พูดแล้วคิดถึงน้องออม โทรหาลูกสักนิดดีกว่า”
โฉมชบาต่อโทรศัพท์หาลูก รอชั่วนาทีแม่คนดีของเธอก็รับสาย เจ้าตัวบ่นไม่หยุดที่ถูกย่าใช้งานไม่เว้นแต่ละวัน แต่ถึงจะบ่นอย่างไรก็ยังไม่ยอมกลับบ้านอยู่ดี
“ถ้าเหนื่อยก็กลับมาสิคะน้องออม ช่วงนี้สถานการณ์บ้านเมืองไม่ค่อยดีก็อยู่บ้านไปก่อน หมดช่วงโรคภัยแล้วแม่จะให้เพื่อนๆ ช่วยหางานอีกที”
‘แล้วบริษัทของเราละคะแม่’
“พี่เขาจะจัดการเอง ไม่ต้องกังวลหรอกลูก แค่...รักษาเนื้อรักษาตัวให้ดี แล้วกลับบ้านไวๆ ก็พอ”
‘โธ่...แม่คะ หนูเพิ่งมา อีกสักพักจะกลับเอง แม่ไม่ต้องห่วงนะคะ แล้วพ่อเป็นยังไงบ้าง’
“พ่อสบายดีจ้ะ ถ้าจัดการเรื่องบริษัทเสร็จ พ่อคงได้พักยาวๆ เลย”
คนปลายสายเงียบไปชั่วอึดใจ ก่อนจะเอ่ยต่อ
‘หนูขอ...สนุกอยู่นี่สักพักนะคะ แล้วหนูสัญญา กลับบ้านไปคราวนี้หนูจะหางานทำ หนูจะไม่ให้พ่อกับแม่ลำบาก แม่เชื่อหนูนะคะ’
“จ้า...แม่จะรอนะลูกนะ”
โฉมชบายิ้มกว้าง
