อรุณรุ่งวันใหม่
เสียงเหมือนคนเถียงกันดังอยู่ที่หน้าชาน อารดาก้าวขาออกมาจากห้องช้าๆ เมื่อคืนเธอคุยกับเขาเรื่องเพียงฟ้า และสรุปได้ว่า อย่างไรเสียเธอก็อยากให้เพียงฟ้าจากไป ศรัณไม่ได้รับปากว่าจะจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จสิ้นวันไหน แต่เธอรู้ดี เขาต้องจัดการมันสักวันแน่ๆ เธอครุ่นคิดเรื่องนี้ทั้งคืน เธอนอนไม่ค่อยหลับหรอก และมันทำให้เธอตื่นสายอย่างนี้
ดูเหมือนว่าศรัณยังไม่ได้เข้าสวน น้ามาลาเองก็ไม่ได้ขลุกอยู่ในครัวด้วย พวกเขากำลังคุยบางเรื่องอยู่ ท่าทางเคร่งเครียด ห่างออกไปนั้น เพียงฟ้านั่งอยู่บนเสื่อผืนเล็กอย่างเจียมตัวเจียมตน มีกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กวางอยู่ ลูกชายของหล่อนนั่งอยู่ด้วย เขากอดกระเป๋าใบนั้นไว้ มีน้ำตานองหน้าและเสียงสะอื้นเบาๆ ท่าทีของฟีฟ่าทำให้เธอพอจะรู้ละว่าเกิดอะไรขึ้น
“น้าครับ ขอร้องเถอะ”
ศรัณเอ่ยกับมาลาอีกคราหนึ่ง หลังจากพูดประโยคนี้มาหลายรอบแล้ว
“น้าต่างหากที่ต้องขอร้อง น้าพ
