ตุ้บ!
ร่างของพริ้มเพราถูกเหวี่ยงลงโซฟา มณีนุชกับคชาหลบฉากออกไปอย่างรู้หน้าที่ มาร์คินหนีไปสงบสติอารมณ์ในห้องแต่งตัว พริ้มเพรานั่งรอเขา นั่งรอตั้งแต่เข้ามาพร้อมกันจนผ่านไปเกือบสิบห้านาที
ครืด...
ประตูบานเลื่อนถูกเปิดออก มาร์คินเดินออกมาแล้ว ใบหน้าเขามีหยดน้ำเกาะพราวไปทั่ว เขาทิ้งกายลงข้างเธอ มองเธอนิ่งๆ ก่อนจะดึงเธอเข้าไปหา แล้วกอดเอาไว้ กอดแน่นๆ แน่น....จนเธอแทบหายใจไม่ออก
“บอสคะ ฉันหายใจไม่ออก”
แม้เอ่ยอย่างนั้นแต่แรงกอดรัดไม่เบาลงเลย มาร์คินยังกอดเธอ กอดราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป
“อย่าไปนะ อย่าไปกับหมอนั่นอีก มันอันตรายรู้ไหม”
คนสวยถูกผลักออกมาเพื่อสั่งสอนให้เข้าใจ พริ้มเพราได้แต่พยักหน้ารับ เขาลูบเนื้อลูบตัวเธออย่างพิจารณา แก้มทั้งสองถูกประคองอย่างทะนุถนอม
“มีเรื่องอะไรกันคะ ทำไมต้องชกต่อยกันด้วย ดูไม่เหมือนคุณเลย”
เธอพลิกฝ่ามือเขา หลังมือนั้นยังมีรอยแดงปื้นใหญ่ ถ้าชกศรุตจนปากแตกไ
